Mahābhārata · Adhyāya 1.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.97.1
गतान्मुनिगणान्दृष्ट्वा पुत्रं संगृह्य पाणिना ।
मातापितृभ्यां रहिता यथा शोचन्ति दारकाः ॥ १.९७.१ ॥
Vendo os grupos de sábios partirem, segurando o filho pela mão, ela lamentou-se como crianças privadas de mãe e pai.
1.97.2
तथा शोकपरीताङ्गी धृतिमालम्ब्य दुःखिता ।
गतेषु तेषु विप्रेषु राजमार्गेण भामिनी ॥ १.९७.२ ॥
Assim, com os membros tomados de dor, a senhora aflita, recobrando a firmeza, seguiu pela estrada real depois que aqueles brâmanes partiram.
1.97.3
पुत्रेणैव सहायेन सा जगाम शनैः शनैः ।
अदृष्टपूर्वान्पश्यन्वै राजमार्गेण पौरवः ॥ १.९७.३ ॥
Tendo apenas o filho como companheiro, ela foi devagar, devagar, pela estrada real, vendo coisas nunca antes vistas, aquela mulher paurava.
1.97.4
हर्म्यप्रसादचैत्यांश्च सभा दिव्या विचित्रिताः ।
कौतूहलसमाविष्टो दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १.९७.४ ॥
Ao ver mansões, palácios, santuários e salões de assembleia divinos e variadamente adornados, cheio de curiosidade, ele foi tomado de espanto.
1.97.5
सर्वे ब्रुवन्ति तां दृष्ट्वा पद्महीनामिव श्रियम् ।
गत्या च संहीसदृशीं कोकिलेन स्वरे समाम् ॥ १.९७.५ ॥
Ao vê-la, todos diziam que ela era como Śrī sem o lótus; no andar, como um cisne; na voz, igual ao cuco.
1.97.6
मुखेन चन्द्रसदृशीं श्रिया पद्मालयासमाम् ।
स्मितेन कुन्दसदृशीं पद्मगर्भसमत्वचम् ॥ १.९७.६ ॥
Com o rosto como a lua, em esplendor igual a Lakṣmī, morada do lótus; no sorriso como a flor kunda, com pele como o coração do lótus.
1.97.7
पद्मपत्रविशालाक्षीं तप्तजाम्बूनदप्रभाम् ।
करान्तमितमध्यैषा सुकेशी संहतस्तनी ॥ १.९७.७ ॥
Ela, de olhos grandes como pétalas de lótus, de brilho como ouro derretido, com cintura que cabe na ponta da mão, de belos cabelos e seios firmes e juntos.
1.97.8
जघनं सुविशालं वै ऊरू करिकरोपमौ ।
रक्ततुङ्गतलौ पादौ धरण्यां सुप्रतिष्ठितौ ॥ १.९७.८ ॥
Seus quadris eram muito largos, suas coxas semelhantes às trombas de elefante, as plantas dos pés avermelhadas e altas, e os pés firmemente postos sobre a terra.
1.97.9
एवं रूपसमायुक्ता स्वर्गलोकादिवागता ।
इति स्म सर्वेऽमन्यन्त दुष्यन्तनगरे जनाः ॥ १.९७.९ ॥
Dotada de tal beleza, parecia ter vindo do mundo celestial; assim pensaram todos os habitantes da cidade de Duṣyanta.
1.97.10
पुनः पुनरवोचंस्ते शाकुन्तलगुणानपि ।
सिंहेक्षणः सिंहदंष्ट्रः सिंहस्कन्धो महाभुजः ॥ १.९७.१० ॥
Repetidamente também falavam das virtudes de Śakuntalā, dizendo que ele tinha olhos de leão, presas de leão, ombros de leão e grandes braços.
1.97.11
सिंहोरस्कः सिंहबलः सिंहविक्रान्तगाम्ययम् ।
पृथ्वंसः पृथुवक्षाश्च छत्राकारशिरा महान् ॥ १.९७.११ ॥
De peito de leão, força de leão, andar de leão; de ombros largos e peito largo, com a cabeça em forma de guarda-sol, este grande homem.
1.97.12
पाणिपादतले रक्तो रक्तास्यो दुन्दुभिस्वनः ।
राजलक्षणयुक्तश्च राजश्रीश्चास्य लक्ष्यते ॥ १.९७.१२ ॥
Avermelhado nas palmas e nas plantas dos pés, de boca vermelha, com voz de tambor, dotado dos sinais da realeza; nele se vê o esplendor real.
1.97.13
आकारेण च रूपेण शरीरेणापि तेजसा ।
दुष्यन्तेन समो ह्येष कस्य पुत्रो भविष्यति ॥ १.९७.१३ ॥
Em forma, beleza, corpo e esplendor, este é igual a Duṣyanta. De quem será filho?
1.97.14
एवं ब्रुवन्तस्ते सर्वे प्रशशंसुः सहस्रशः ।
युक्तिवादानवोचन्त सर्वाः प्राणभृतः स्त्रियः ॥ १.९७.१४ ॥
Falando assim, todos o louvaram aos milhares; todas as mulheres vivas proferiram palavras razoáveis.
1.97.15
बान्धवा इव सस्नेहा अनुजग्मुः शकुन्तलाम् ।
पौराणां तद्वचः श्रुत्वा तूष्णींभूता शकुन्तला ॥ १.९७.१५ ॥
Como parentes afetuosos seguiram Śakuntalā; ao ouvir as palavras dos cidadãos, Śakuntalā calou-se.
1.97.16
वेश्मद्वारं समासाद्य विह्वला सा नृपात्मजा ।
चिन्तयामास सहसा कार्यगौरवकारणात् ॥ १.९७.१६ ॥
Ao chegar à porta do palácio, aquela princesa aflita pôs-se de repente a pensar, por causa da gravidade do assunto.
1.97.17
लज्जया च परीताङ्गी राजन्राजसमक्षतः ।
अघृणा किं नु वक्ष्यामि दुष्यन्तं मम कारणात् ॥ १.९७.१७ ॥
Com o corpo tomado de vergonha, ó rei: diante do rei, o que direi sem pudor a Duṣyanta por minha causa?
1.97.18
एवमुक्त्वा तु कृपणा चिन्तयन्ती शकुन्तला ।
अभिसृत्य च राजानं वेदिता सा प्रवेशिता ॥ १.९७.१८ ॥
Tendo falado assim, a infeliz Śakuntalā, absorta em pensamentos, aproximou-se do rei e, dando-se a conhecer, foi conduzida para dentro.
1.97.19
सह तेन कुमारेण तरुणादित्यवर्चसा ।
सिंहासनस्थं राजानं महेन्द्रसदृशद्युतिम् ॥ १.९७.१९ ॥
Junto com aquele rapaz, radiante como o sol nascente, dirigiu-se ao rei sentado no trono, cujo esplendor era semelhante ao de Mahendra.
1.97.20
शकुन्तला नतशिराः परं हर्षमवाप्य च ।
पूजयित्वा यथान्यायमब्रवीत्तं शकुन्तला ॥ १.९७.२० ॥
Śakuntalā, de cabeça inclinada, obtendo grande alegria, honrou-o como convém e falou-lhe.
1.97.21
अभिवादय राजानं पितरं ते दृढव्रतम् ।
एवमुक्त्वा सुतं तत्र लज्जानतमुखी स्थिता ॥ १.९७.२१ ॥
"Saúda teu pai, o rei firme em seus votos". Tendo dito isso ao filho, ela permaneceu ali, com o rosto baixo de vergonha.
1.97.22
स्तम्भमालिङ्ग्य राजानं प्रसीदस्वेत्युवाच सा ।
शाकुन्तलोपि राजानमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ १.९७.२२ ॥
Abraçando uma coluna, disse: "Sê benevolente, ó rei." O filho de Śakuntalā também, de mãos postas, saudou o rei.
1.97.23
हर्षेणोत्फुल्लनयनो राजानं चान्ववैक्षत ।
दुष्यन्तो धर्मबुद्ध्या तु चिन्तयन्नेव सोब्रवीत् ॥ १.९७.२३ ॥
Com os olhos arregalados de alegria, o rei olhou para ela; e Duṣyanta, refletindo com mente justa, falou.
1.97.24
किमागमनकार्यं ते ब्रूहि त्वं वरवर्णिनि ।
करिष्यामि न संदेहः सपुत्राया विशेषतः ॥ १.९७.२४ ॥
"Ó mulher de bela tez, dize-me o propósito da tua vinda. Sem dúvida o farei, especialmente por ti e teu filho."
1.97.25
प्रसीदस्व महाराज वक्ष्यामि पुरुषोत्तम ।
एष पुत्रो हि ते राजन्मय्युत्पन्नः परंतप ॥ १.९७.२५ ॥
Sê benevolente, grande rei; ó melhor dos homens, falarei. Ó rei, este filho é de fato teu; nasceu de mim, ó abrasador de inimigos.
1.97.26
तस्मात्पुत्रस्त्वया राजन्यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ।
यथोक्तमाश्रमे तस्मिन्वर्तस्व पुरुषोत्तम ॥ १.९७.२६ ॥
Portanto, ó rei, que teu filho seja ungido príncipe herdeiro. Ó melhor dos homens, como foi dito, permanece naquele eremitério.
1.97.27
मया समागमे पूर्वं कृतः स समयस्त्वया ।
तत्त्वं स्मर महाबाहो कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९७.२७ ॥
Lembra-te do acordo que fizeste comigo antes, em nossa união, ó de braços poderosos, voltando-te para o eremitério de Kaṇva.
1.97.28
तस्योपभोगसक्तस्य स्त्रीषु चान्यासु भारत ।
शकुन्तला सपुत्रा च मनस्यन्तरधीयत ॥ १.९७.२८ ॥
Ó Bhārata, da mente daquele que estava apegado ao prazer de outras mulheres, Śakuntalā desapareceu, junto com seu filho.
1.97.29
स धारयन्मनस्येनां सपुत्रां सस्मितां तदा ।
तदोपगृह्य मनसा चिरं सुखमवाप सः ॥ १.९७.२९ ॥
Retendo-a na mente, sorridente com o filho, então, abraçando-a em pensamento, obteve longa felicidade.
1.97.30
सोऽथ श्रुत्वापि तद्वाक्यं तस्या राजा स्मरन्नपि ।
अब्रवीन्न स्मरामीति त्वया भद्रे समागमम् ॥ १.९७.३० ॥
Embora tivesse ouvido suas palavras e até se lembrasse, o rei disse: "Ó boa mulher, não me lembro de união contigo."
1.97.31
मैथुनं च वृथा नाहं गच्छेयमिति मे मतिः ।
नाभिजानामि कल्याणि त्वया सह समागमम् ॥ १.९७.३१ ॥
Decidi não me unir em vão. Ó auspiciosa, não me lembro de nenhum encontro contigo.
1.97.32
धर्मार्थकामसंबन्धं न स्मरामि त्वया सह ।
गच्छ वा तिष्ठ वा कामं यद्वापीच्छसि तत्कुरु ॥ १.९७.३२ ॥
Não me lembro de nenhuma ligação de dharma, artha e kāma contigo. Vai ou fica, faz o que quiseres, o que desejares.