Mahābhārata · Adhyāya 1.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.97.1
गतान्मुनिगणान्दृष्ट्वा पुत्रं संगृह्य पाणिना ।
मातापितृभ्यां रहिता यथा शोचन्ति दारकाः ॥ १.९७.१ ॥
Als sie die Scharen der Weisen fortgegangen sah, ergriff sie ihren Sohn bei der Hand und klagte wie Kinder, denen Mutter und Vater fehlen.
1.97.2
तथा शोकपरीताङ्गी धृतिमालम्ब्य दुःखिता ।
गतेषु तेषु विप्रेषु राजमार्गेण भामिनी ॥ १.९७.२ ॥
Ebenso, mit von Kummer übermannten Gliedern, nahm die betrübte Herrin ihre Fassung zusammen und ging, nachdem jene Brahmanen fortgegangen waren, die königliche Straße entlang.
1.97.3
पुत्रेणैव सहायेन सा जगाम शनैः शनैः ।
अदृष्टपूर्वान्पश्यन्वै राजमार्गेण पौरवः ॥ १.९७.३ ॥
Nur mit ihrem Sohn als Gefährten ging sie langsam, langsam die königliche Straße entlang und sah Dinge, die sie zuvor nie gesehen hatte, jene Pauravī.
1.97.4
हर्म्यप्रसादचैत्यांश्च सभा दिव्या विचित्रिताः ।
कौतूहलसमाविष्टो दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १.९७.४ ॥
Als er Herrenhäuser, Paläste, Schreine und göttliche, vielfältig geschmückte Versammlungshallen erblickte, erfüllt von Neugier, geriet er in Staunen.
1.97.5
सर्वे ब्रुवन्ति तां दृष्ट्वा पद्महीनामिव श्रियम् ।
गत्या च संहीसदृशीं कोकिलेन स्वरे समाम् ॥ १.९७.५ ॥
Als sie sie sahen, sagten alle, sie gleiche Śrī ohne den Lotos; im Gang einem Schwan, in der Stimme dem Kuckuck ebenbürtig.
1.97.6
मुखेन चन्द्रसदृशीं श्रिया पद्मालयासमाम् ।
स्मितेन कुन्दसदृशीं पद्मगर्भसमत्वचम् ॥ १.९७.६ ॥
Mit einem Antlitz wie der Mond, an Glanz Lakṣmī gleich, die im Lotos wohnt; im Lächeln wie die Kunda-Blüte, mit einer Haut wie das Innere des Lotos.
1.97.7
पद्मपत्रविशालाक्षीं तप्तजाम्बूनदप्रभाम् ।
करान्तमितमध्यैषा सुकेशी संहतस्तनी ॥ १.९७.७ ॥
Sie, mit Augen so groß wie Lotusblätter, von dem Glanz geschmolzenen Goldes, mit einer Taille, die man mit der Handspitze umfassen kann, schönhaarig, mit festen, eng beieinanderstehenden Brüsten.
1.97.8
जघनं सुविशालं वै ऊरू करिकरोपमौ ।
रक्ततुङ्गतलौ पादौ धरण्यां सुप्रतिष्ठितौ ॥ १.९७.८ ॥
Ihre Hüften waren sehr breit, ihre Schenkel glichen Elefantenrüsseln, ihre Fußsohlen waren rötlich und hoch gewölbt, und ihre Füße standen fest auf der Erde.
1.97.9
एवं रूपसमायुक्ता स्वर्गलोकादिवागता ।
इति स्म सर्वेऽमन्यन्त दुष्यन्तनगरे जनाः ॥ १.९७.९ ॥
Mit solcher Schönheit begabt, schien sie aus der Himmelswelt gekommen; so dachten alle Bewohner der Stadt Duṣyantas.
1.97.10
पुनः पुनरवोचंस्ते शाकुन्तलगुणानपि ।
सिंहेक्षणः सिंहदंष्ट्रः सिंहस्कन्धो महाभुजः ॥ १.९७.१० ॥
Immer wieder priesen sie auch die Vorzüge Śakuntalās und sagten, er habe Löwenaugen, Löwenzähne, Löwenschultern und mächtige Arme.
1.97.11
सिंहोरस्कः सिंहबलः सिंहविक्रान्तगाम्ययम् ।
पृथ्वंसः पृथुवक्षाश्च छत्राकारशिरा महान् ॥ १.९७.११ ॥
Mit Löwenbrust, Löwenkraft und Löwenschritt, breitschultrig und breitbrüstig, mit einem schirmförmigen Haupt – dieser Große.
1.97.12
पाणिपादतले रक्तो रक्तास्यो दुन्दुभिस्वनः ।
राजलक्षणयुक्तश्च राजश्रीश्चास्य लक्ष्यते ॥ १.९७.१२ ॥
Rötlich an Handflächen und Fußsohlen, rotmündig, mit einer Stimme wie eine Kesselpauke, mit den Zeichen des Königtums – an ihm ist königliche Pracht zu sehen.
1.97.13
आकारेण च रूपेण शरीरेणापि तेजसा ।
दुष्यन्तेन समो ह्येष कस्य पुत्रो भविष्यति ॥ १.९७.१३ ॥
In Gestalt, Schönheit, Körper und Glanz ist dieser Duṣyanta gleich. Wessen Sohn wird er sein?
1.97.14
एवं ब्रुवन्तस्ते सर्वे प्रशशंसुः सहस्रशः ।
युक्तिवादानवोचन्त सर्वाः प्राणभृतः स्त्रियः ॥ १.९७.१४ ॥
So sprechend priesen ihn alle zu Tausenden; alle lebenden Frauen sprachen vernünftige Worte.
1.97.15
बान्धवा इव सस्नेहा अनुजग्मुः शकुन्तलाम् ।
पौराणां तद्वचः श्रुत्वा तूष्णींभूता शकुन्तला ॥ १.९७.१५ ॥
Wie liebevolle Verwandte folgten sie Śakuntalā; als Śakuntalā die Worte der Bürger hörte, verstummte sie.
1.97.16
वेश्मद्वारं समासाद्य विह्वला सा नृपात्मजा ।
चिन्तयामास सहसा कार्यगौरवकारणात् ॥ १.९७.१६ ॥
Am Palasttor angekommen, begann die bekümmerte Prinzessin plötzlich nachzudenken, wegen der Schwere der Angelegenheit.
1.97.17
लज्जया च परीताङ्गी राजन्राजसमक्षतः ।
अघृणा किं नु वक्ष्यामि दुष्यन्तं मम कारणात् ॥ १.९७.१७ ॥
Mit Scham überwältigt am Leibe, o König: Was soll ich vor dem König Duṣyanta wegen meiner selbst ohne Scheu sagen?
1.97.18
एवमुक्त्वा तु कृपणा चिन्तयन्ती शकुन्तला ।
अभिसृत्य च राजानं वेदिता सा प्रवेशिता ॥ १.९७.१८ ॥
So sprechend, in Gedanken versunken, trat die elende Śakuntalā vor den König; nachdem sie sich zu erkennen gegeben hatte, wurde sie hineingeführt.
1.97.19
सह तेन कुमारेण तरुणादित्यवर्चसा ।
सिंहासनस्थं राजानं महेन्द्रसदृशद्युतिम् ॥ १.९७.१९ ॥
Zusammen mit jenem Knaben, strahlend wie die junge Sonne, ging sie zu dem König, der auf dem Thron saß und dessen Glanz dem Mahendras glich.
1.97.20
शकुन्तला नतशिराः परं हर्षमवाप्य च ।
पूजयित्वा यथान्यायमब्रवीत्तं शकुन्तला ॥ १.९७.२० ॥
Śakuntalā, mit geneigtem Haupt, von großer Freude erfüllt, ehrte ihn gebührend und sprach zu ihm.
1.97.21
अभिवादय राजानं पितरं ते दृढव्रतम् ।
एवमुक्त्वा सुतं तत्र लज्जानतमुखी स्थिता ॥ १.९७.२१ ॥
"Verneige dich vor deinem Vater, dem Könige von festem Gelübde" – so sprach sie zu dem Sohn und stand dort, das Antlitz vor Scham gesenkt.
1.97.22
स्तम्भमालिङ्ग्य राजानं प्रसीदस्वेत्युवाच सा ।
शाकुन्तलोपि राजानमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ १.९७.२२ ॥
Eine Säule umfassend sprach sie: "Sei gnädig, o König." Auch Śakuntalās Sohn verneigte sich mit gefalteten Händen vor dem König.
1.97.23
हर्षेणोत्फुल्लनयनो राजानं चान्ववैक्षत ।
दुष्यन्तो धर्मबुद्ध्या तु चिन्तयन्नेव सोब्रवीत् ॥ १.९७.२३ ॥
Mit von Freude geweiteten Augen blickte der König sie an, und Duṣyanta sprach, nachdenklich mit rechtschaffenem Sinn.
1.97.24
किमागमनकार्यं ते ब्रूहि त्वं वरवर्णिनि ।
करिष्यामि न संदेहः सपुत्राया विशेषतः ॥ १.९७.२४ ॥
"O du Schöne, sag mir den Zweck deines Kommens. Ohne Zweifel werde ich es tun, besonders für dich mit deinem Sohn."
1.97.25
प्रसीदस्व महाराज वक्ष्यामि पुरुषोत्तम ।
एष पुत्रो हि ते राजन्मय्युत्पन्नः परंतप ॥ १.९७.२५ ॥
Sei gnädig, großer König; o Bester der Männer, ich werde sprechen. O König, dieser Sohn ist wahrlich dein; er wurde von mir geboren, o Feindesbezwinger.
1.97.26
तस्मात्पुत्रस्त्वया राजन्यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ।
यथोक्तमाश्रमे तस्मिन्वर्तस्व पुरुषोत्तम ॥ १.९७.२६ ॥
Darum, o König, möge dein Sohn zum Kronprinzen gesalbt werden. O Bester der Männer, wie gesagt, verweile in jener Einsiedelei.
1.97.27
मया समागमे पूर्वं कृतः स समयस्त्वया ।
तत्त्वं स्मर महाबाहो कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९७.२७ ॥
Erinnere dich an die Abmachung, die du früher bei unserer Vereinigung mit mir getroffen hast, o Starkarmiger, mit Blick auf Kaṇvas Einsiedelei.
1.97.28
तस्योपभोगसक्तस्य स्त्रीषु चान्यासु भारत ।
शकुन्तला सपुत्रा च मनस्यन्तरधीयत ॥ १.९७.२८ ॥
O Bhārata, aus dem Geist dessen, der den Freuden anderer Frauen verfallen war, verschwand Śakuntalā samt ihrem Sohn.
1.97.29
स धारयन्मनस्येनां सपुत्रां सस्मितां तदा ।
तदोपगृह्य मनसा चिरं सुखमवाप सः ॥ १.९७.२९ ॥
Sie im Geist haltend, lächelnd mit ihrem Sohn, umarmte er sie dann in Gedanken und fand lange Glück.
1.97.30
सोऽथ श्रुत्वापि तद्वाक्यं तस्या राजा स्मरन्नपि ।
अब्रवीन्न स्मरामीति त्वया भद्रे समागमम् ॥ १.९७.३० ॥
Obwohl er ihre Worte hörte und sich sogar erinnerte, sagte der König: »O gute Frau, ich erinnere mich nicht an die Vereinigung mit dir.«
1.97.31
मैथुनं च वृथा नाहं गच्छेयमिति मे मतिः ।
नाभिजानामि कल्याणि त्वया सह समागमम् ॥ १.९७.३१ ॥
Ich beschließe, nicht vergeblich zur Vereinigung zu gehen. O Glückliche, ich erinnere mich an keine Vereinigung mit dir.
1.97.32
धर्मार्थकामसंबन्धं न स्मरामि त्वया सह ।
गच्छ वा तिष्ठ वा कामं यद्वापीच्छसि तत्कुरु ॥ १.९७.३२ ॥
Ich erinnere mich an keine Verbindung von Dharma, Artha und Kāma mit dir. Geh oder bleib, tu, was du willst, was immer du begehrst.