Mahābhārata · Adhyāya 10.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.10.1
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायां धृष्टद्युम्नस्य सारथिः ।
गत्वा शशंस पाण्डुभ्यः सौप्तिके कदनं कृतम् ॥ १०.१०.१ ॥
Als jene Nacht vergangen war, ging der Wagenlenker Dhṛṣṭadyumnas hin und berichtete den Pāṇḍava von dem Gemetzel, das im schlafenden Lager angerichtet worden war.
10.10.2
द्रौपदेया हता राजन्द्रुपदस्वात्मजैः सह ।
प्रमत्ता निशि विश्वस्ताः स्वपन्तः शिबिरे स्वके ॥ १०.१०.२ ॥
O König, die Söhne Draupadīs wurden zusammen mit den Söhnen Drupadas, ihren eigenen Verwandten, erschlagen, als sie nachts sorglos und arglos in ihrem eigenen Lager schliefen.
10.10.3
गौतमेन नृशंसेन भोजेन कृतवर्मणा ।
अश्वत्थान्ना च पापेन हतं वः शिबिरं निशि ॥ १०.१०.३ ॥
Durch den grausamen Gautama (Kṛpa), durch Bhoja (Kṛtavarman) und durch den frevelhaften Aśvatthāman wurde euer Lager nachts niedergeschlagen.
10.10.4
एतैर्नरगजाश्वानां प्रासशक्तिपरश्वयैः ।
सहस्रामि विकृन्द्भिर्निः शेषं शिबिरं कृतम् ॥ १०.१०.४ ॥
Mit diesen, mit Speeren, Wurflanzen und Streitäxten, hieben sie Tausende von Männern, Elefanten und Pferden nieder, und das ganze Lager wurde völlig verwüstet.
10.10.5
…विहगफलभारनतस्य ह ।
…महतो वनस्येव परश्वथैः।
… सुमहाञ्शब्दो बलस्य तव भारत ॥ १०.१०.५ ॥
…wie ein Baum, gebeugt unter der Last von Vögeln und Früchten…wie ein großer Wald unter den Äxten…O Bhārata, ein sehr großes Geschrei erhob sich aus deinem Heer.
10.10.6
महमेकोऽबशिष्टस्तु तस्मात्सैन्यामहीपते ।
मुक्तः कथञ्चिद्धर्मात्मन्व्यग्राच्च कृतवर्मणः ॥ १०.१०.६ ॥
O Herr der Erde, von jenem Heer blieb ich allein übrig. O Gerechter, irgendwie entkam ich der Verwirrung Kṛtavarmans.
10.10.7
तच्छ्रुत्वा वाक्यमशिवं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
पपात मह्यां धर्मात्मा पुत्रशोकसमन्वितः ॥ १०.१०.७ ॥
Als Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, diese unheilvollen Worte hörte, fiel der Gerechte, von Trauer um seine Söhne übermannt, zu Boden.
10.10.8
पतन्तं तमतिक्रम्य परिजग्राह सात्यकिः ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १०.१०.८ ॥
Sātyaki eilte herbei und fing ihn auf, als er fiel; Bhīmasena, Arjuna und die beiden Pāṇḍava-Söhne Mādrīs taten ebenso.
10.10.9
लब्धचेतास्तु कौन्तेयः शोकविह्वलया गिरा ।
जित्वा शत्रूञ्जितः पश्चात्पर्यदेवयदार्तवत् ॥ १०.१०.९ ॥
Als er wieder zu sich kam, klagte der Sohn Kuntīs mit von Trauer erstickter Stimme, wie ein Gequälter; obwohl er seine Feinde besiegt hatte, wirkte er danach wie ein Besiegter.
10.10.10
अगम्या गतिरर्थानां कर्मणामीश्वरस्य च ।
दुर्विदा गतिरर्थानामपि ये दिव्यचक्षुषः।
जीयमाना जयन्त्यन्ये जयमाना वयं जिताः ॥ १०.१०.१० ॥
Unergründlich ist der Lauf der Ereignisse, der Taten und des Herrn; schwer zu erkennen ist der Lauf der Ereignisse selbst für jene mit göttlichem Blick. Die Besiegten besiegen andere, und wir, die siegten, sind besiegt worden.
10.10.11
हत्वा भ्रातॄन्वयस्यांश्च पितॄन्पुत्रान्सुहृद्गणान् ।
बन्धूनमात्यान्पौत्रांश्च जित्वा सर्वाञ्जिता वयम् ॥ १०.१०.११ ॥
Nachdem wir Brüder, Gefährten, Väter, Söhne, Scharen von Freunden, Verwandte, Minister und Enkel erschlagen haben, sind wir, obwohl wir alles besiegt haben, besiegt.
10.10.12
अनर्थो ह्यर्थसङ्काशस्तथाऽनर्थोऽर्थदर्शनः ।
जयोऽयमजयाकारो जयस्तस्मात्पराजयः ॥ १०.१०.१२ ॥
Unheil erscheint wahrlich wie Gewinn, und Gewinn erscheint wie Unheil. Dieser Sieg trägt die Gestalt einer Niederlage; daher ist der Sieg die Niederlage.
10.10.13
यज्जित्वा तप्यते पश्चादापन्न इव दुर्मतिः ।
कथं मन्येत विजयं ततो जिततरः परैः ॥ १०.१०.१३ ॥
Wer nach dem Sieg wie ein törichter, ins Unglück geratener Mensch Qualen leidet, wie könnte der jenen Sieg als Sieg betrachten? Dann ist er stärker besiegt als seine Feinde.
10.10.14
येषामर्थाय पापं स्याद्विजयस्य सुहृद्वधैः ।
निर्जितैरप्रमत्तैर्हि विजिता जितकाशिनः ॥ १०.१०.१४ ॥
Denen die Sünde zufällt, Freunde zum Sieg zu töten, sind, obwohl sie wachsam waren, von den Besiegten besiegt; die sich für Sieger halten, sind in Wahrheit besiegt.
10.10.15
कर्णिनालीकदंष्ट्रस्य स्वङ्गजिह्वस्य संयुगे ।
चापव्यात्तास्यरौद्रस्य ज्यातलस्वननादिनः ॥ १०.१०.१५ ॥
Im Kampf, dessen Fänge Pfeile mit Widerhaken sind und dessen Zunge ein scharfes Schwert ist, furchtbar mit dem vom Bogen geöffneten Maul, brüllend mit dem Klang der Bogensehne.
10.10.16
क्रुद्धस्य नरसिंहस्य सङ्ग्रामेष्वपलायिनः ।
ये व्यमुञ्चन्त कर्णस्य प्रमादात्त इमे हताः ॥ १०.१०.१६ ॥
Jene, die in Schlachten nicht flohen und vom zornigen Löwen unter den Menschen, Karṇa, aus Nachlässigkeit verschont wurden — sie sind es, die hier erschlagen sind.
10.10.17
रथहदं शरवर्षोर्मिमन्तं ।
रत्नाचितं वाहनयोधबृन्दम्।
शक्त्यृष्टिमीनध्वजनागनक्रं ।
शरासनावर्तमहेषुफेनम् ॥ १०.१०.१७ ॥
Ein See von Streitwagen, mit Wogen eines Pfeilregens, voller Juwelen, eine Schar von Reittieren und Kriegern; mit Speeren und Lanzen als Fischen, Bannern als Krokodilen, Elefanten als Meeresungeheuern, mit Bogenstrudeln und großen Pfeilen als Schaum.
10.10.18
सङ्ग्रामचन्द्रोदयवेगवेलं ।
द्रोणार्णवं ज्यातलनेमिघोषम्।
ये तेरुरुच्चावचशस्त्रनौभि… ।
स्ते राजपुत्रा निहताः प्रमादात् ॥ १०.१०.१८ ॥
Jene Königssöhne, die über den Ozean Droṇas — dessen Ufer der Wogenschwall des Mondaufgangs der Schlacht ist, mit dem Dröhnen von Bogensehnen und Radkränzen, auf Booten aus hohen und niederen Waffen — übersetzen wollten, wurden aus Nachlässigkeit erschlagen.
10.10.19
न हि प्रमादात्परमस्ति कश्च… ।
द्वधो नराणामिह जीवलोके।
प्रमत्तमर्था हि नरं समन्ता… ।
त्त्यजन्त्यनर्थाश्च समाविशन्ति ॥ १०.१०.१९ ॥
Für die Menschen gibt es in dieser Welt der Lebenden keinen größeren Untergang als die Nachlässigkeit. Der unachtsame Mensch wird von allen Seiten von seinem Reichtum verlassen, und Unglück dringt in ihn ein.
10.10.20
ध्वजोत्तमाग्रोच्छ्रितधूमकेतुं ।
शरार्चिषं दीप्तमहापताकम्।
महाधनुर्ज्यातलनेमिघोषं ।
तनुत्रनानाविधशस्त्रहोमम् ॥ १०.१०.२० ॥
Mit dem Rauchbanner, das sich über den Spitzen der hohen Hauptbanner erhebt, mit Pfeilen als Flammen, mit brennenden großen Wimpeln, mit dem Dröhnen der Ränder der großen Bogensehnen, und mit Panzern und mancherlei Waffen als Opfergabe.
10.10.21
महाचमूकक्षदवाभिपन्नं ।
महाहवे भीष्ममहादवाग्निम्।
ये तेरुरुच्चावचशस्त्रवेगै… ।
स्ते राजपुत्रा निहताः प्रमादात् ॥ १०.१०.२१ ॥
Vom Waldbrand im Dickicht des großen Heeres umschlossen, wurden jene Prinzen, die in jener großen Schlacht das große Waldfeuer Bhīṣma mit der Wucht hoher und niedriger Waffen zu durchqueren suchten, durch Unachtsamkeit erschlagen.
10.10.22
न हि प्रमत्तेन नरेण शक्य… ।
माप्तुं वसु श्रीर्विपुलं यशो वा।
पश्याप्रमादेन निहत्य शत्रू… ।
न्सर्वान्महेन्द्रं सुखमेधमानम् ॥ १०.१०.२२ ॥
Einem unachtsamen Mann ist es nicht möglich, Reichtum, Glanz oder große Ehre zu erlangen. Sieh, wie jene, die durch Achtsamkeit alle Feinde erschlagen haben, im Glück gedeihen wie Indra.
10.10.23
इन्द्रोपमान्पार्थिवपुत्रपौत्रा… ।
न्पश्याविशेषेण हतान्प्रमादात्।
तीर्त्वा समुद्रं जणिजः समृद्वा ।
मग्नाः कुनद्यामिव सीदमानाः ॥ १०.१०.२३ ॥
Sieh die Söhne und Enkel der Könige, Indra gleich, ohne Unterschied durch Unachtsamkeit erschlagen. Menschen, die über das Meer gesetzt und wohlhabend geworden sind, versinken, als ertränken sie sich in einem schlechten Fluss.
10.10.24
अमर्षितैर्ये निहता नरेन्द्रा ।
निःसंशयं ते त्रिदिवं प्रपन्नाः।
कृष्णां तु शोचामि कथं नु साध्वी ।
शोकार्णवं सा विषहिष्यतीति ॥ १०.१०.२४ ॥
Die Könige, die von den Zornigen erschlagen wurden, sind zweifellos in den Himmel gegangen. Doch ich trauere um Kṛṣṇā — wie wird diese tugendhafte Frau dieses Meer des Leids ertragen?
10.10.25
भातृंश्च पुत्रांश्च हतान्निशम्य ।
पाञ्चालसराजं पितरं च वृद्वम्।
ध्रुवं विसञ्ज्ञा पतिता पृथिव्यां ।
सा शोष्यते शोककृशाङ्गयष्टिः ॥ १०.१०.२५ ॥
Wenn sie hört, dass ihre Brüder und Söhne erschlagen sind, dazu der König der Pāñcāla und ihr greiser Vater, wird sie gewiss besinnungslos zu Boden fallen; mit einem vom Kummer abgezehrten Leib wird sie dahinschwinden.
10.10.26
तच्छोकजं दुःखमपारयन्ती ।
कथं भविष्यत्युचिता सुखानाम्।
रोरूयते ज्ञातिवधाभितप्ता ।
प्रदह्वमानेव हुताशनेन ॥ १०.१०.२६ ॥
Unfähig, das aus diesem Kummer erwachsene Leid zu ertragen, wie wird sie je des Glücks würdig sein? Gequält vom Erschlagen ihrer Verwandten weint sie, als brenne sie im Opferfeuer.
10.10.27
इत्येवमार्तः परिदेवयन्स ।
राजाज कुरूणां नकुलं बभाषे।
गच्छान्यैनामिह मन्दभाग्यां ।
समातृपक्षामिति राजपुत्रीम् ॥ १०.१०.२७ ॥
So gequält und klagend sprach jener König der Kurus zu Nakula: 'Geh von hier mit den anderen zu jener unglücklichen Prinzessin, die bei ihren mütterlichen Verwandten ist.'
10.10.28
माद्रीसुतस्तत्परिगृह्य वाक्यं ।
धर्मेण धर्मप्रथमस्य राज्ञः।
ययौ रथेनालयमाशुदेव्याः ।
पाञ्चालराजस्य च यत्र दाराः ॥ १०.१०.२८ ॥
Der Sohn der Mādrī (Nakula) nahm diese Worte an und fuhr auf Geheiß des an Dharma ersten Königs mit dem Wagen zur Wohnung jener Göttin, wo die Frauen des Pāñcāla-Königs waren.
10.10.29
प्रस्थाप्य माद्रीसुतमाजमीढः ।
शोकार्दितस्तैः सहितः सुहृद्भिः।
रोरूयमाणः प्रययौ सुताना… ।
मायोधनं भूतगणानुकीर्णम् ॥ १०.१०.२९ ॥
Nachdem er den Sohn der Mādrī vorausgeschickt hatte, zog Yudhiṣṭhira, der Nachkomme Ajamīḍhas, von Kummer gequält, mit seinen Gefährten und Freunden weinend zum Schlachtfeld seiner Söhne … das von Geisterscharen übersät war.
10.10.30
स तत्प्रविश्याशिवमुग्ररूपं ।
ददर्श पुत्रान्सुहृदः सखींश्च।
भूमौ शयानान्रुधिरार्द्रगात्रा… ।
न्विभिन्नदेहान्प्रहृतोत्तमाङ्गान् ॥ १०.१०.३० ॥
Als er jenes unheilvolle, schreckliche Schlachtfeld betrat, sah er seine Söhne, Freunde und Gefährten am Boden liegen, ihre Körper von Blut durchnässt, ihre Leiber zerrissen und ihre Häupter zerschlagen.
10.10.31
स तांस्तु दृष्ट्वा भृशमार्तरूपो ।
युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः।
उच्चैः प्रचुक्रोश च कौरवाग्र्यः ।
पपात चोर्व्यां सगणो विसंज्ञः ॥ १०.१०.३१ ॥
Als er sie alle sah, schrie Yudhiṣṭhira, der Vorzüglichste unter den Hütern des Dharma, von tiefem Schmerz ergriffen, laut auf, der Erste der Kurus, und stürzte mit seinem Gefolge bewusstlos zu Boden.