Mahābhārata · Adhyāya 10.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.3.1
कृपस्य वचनं श्रुत्वा धर्मार्थसहितं शुभम् ।
अश्वत्थामा महाराज दुःखशोकसमन्वितः ॥ १०.३.१ ॥
Als er Kṛpas heilsame Worte hörte, die mit Dharma und Nutzen verbunden waren, o großer König, sprach Aśvatthāman, von Leid und Kummer erfüllt...
10.3.2
दह्यमानस्तु शोकेन प्रदीप्तेनाग्निना यथा ।
क्रूरं मनस्ततः कृत्वा तावभौ प्रत्यभाषत ॥ १०.३.२ ॥
Vom Kummer verzehrt wie ein loderndes Feuer, machte er dann sein Herz grausam und sprach zu den beiden.
10.3.3
पुरुषेपुरुषे बुद्धिर्याया भवति शोभना ।
तुष्यन्ति च पृथक्सर्वे प्रज्ञया ते स्वयास्वया ॥ १०.३.३ ॥
Bei jedem Menschen ist der Verstand, wie er gut ist; alle sind je für sich zufrieden, jeder mit seiner eigenen Einsicht.
10.3.4
सर्वो हि मन्यते लोक आत्मानं बुद्धिमत्तरम् ।
सर्वस्यात्मा बहुमतः सर्वोत्मानं प्रशंसति ॥ १०.३.४ ॥
Jeder in der Welt hält sich für klüger; jeder achtet sein eigenes Selbst hoch und lobt sich selbst.
10.3.5
सर्वस्य हि स्वका प्रज्ञा साधुवादे प्रतिष्ठिता ।
परबुद्धिं च निन्दन्ति स्वां प्रशंसन्ति चासकृत् ॥ १०.३.५ ॥
Jedermanns eigene Einsicht gründet auf dem, was er als gut billigt; sie tadeln den Verstand anderer und loben den eigenen immer wieder.
10.3.6
कारणान्तरयोगेन येषां संवदते मतिः ।
तेऽन्योन्येन च तुष्यन्ति बहुमन्यन्ति चासकृत् ॥ १०.३.६ ॥
Diejenigen, deren Gesinnung durch die Verbindung anderer Gründe übereinstimmt, sind miteinander zufrieden und achten einander immer wieder.
10.3.7
तस्यैव तु मनुष्यस्य सासा बुद्धिस्तदातदा ।
कालयोगे विपर्यासं प्राप्यान्योन्यं विपद्यते ॥ १०.३.७ ॥
Der Verstand eben dieses Menschen wechselt immer wieder; durch die Verbindung mit der Zeit in Umkehrung geraten, vernichtet er sich gegenseitig.
10.3.8
अनित्यत्वात्तु चित्तानां मनुष्याणां विशेषतः ।
चित्तवैक्लब्यमासाद्य सासा बुद्धिः प्रजायते ॥ १०.३.८ ॥
Weil die Gemüter der Menschen unbeständig sind, besonders wenn Gemütsverwirrung eintritt, entsteht immer wieder ein anderer Verstand.
10.3.9
यथा हि वैद्यः कुशलो ज्ञात्वा व्याधिं यथाविधि ।
भैषज्यं कुरुते योगात्प्रशमार्थमिति प्रभो ॥ १०.३.९ ॥
Wie ein kundiger Arzt, der die Krankheit nach Vorschrift erkannt hat, durch Mischung ein Heilmittel bereitet, um sie zu lindern, o Herr.
10.3.10
एवं कार्यस्य योगात्प्रशमार्थमिति प्रभो ।
प्रज्ञया च स्वया युक्त्या तां च गृह्णन्ति वै बुधाः ॥ १०.३.१० ॥
Ebenso nehmen die Weisen, durch die Verbindung mit dem Werk, o Herr, zur Linderung es mit ihrer eigenen Einsicht und Überlegung auf.
10.3.11
अन्यया यौवने बाल्ये बुद्ध्या भवति मोहितः ।
मध्येऽन्यया जरायां तु सोन्यां रोचयते मतिम् ॥ १०.३.११ ॥
In Jugend und Kindheit wird der Mensch von einem Verstand betört; im mittleren Alter von einem anderen, und im Alter bevorzugt er wieder eine andere Meinung.
10.3.12
व्यसन वा महाघोरं समृद्धिं चापि तादृशीम् ।
अवाप्य पुरुषो भोज कुरुते बुद्धिवैकृतम् ॥ १०.३.१२ ॥
O Bhoja, nachdem der Mensch ein sehr schreckliches Unglück oder einen ebensolchen Wohlstand erlangt hat, bringt er eine Verzerrung seines Verstandes hervor.
10.3.13
एकस्मिन्नेव पुरुषे सासा बुद्धिस्तदातदा ।
भवत्यनित्या प्रज्ञा हि सा तस्यैव न रोचते ॥ १०.३.१३ ॥
Im selben Menschen wechselt dieselbe Einsicht von Zeit zu Zeit; diese unbeständige Erkenntnis gefällt ihm selbst nicht.
10.3.14
निश्चित्य तु यथाप्रज्ञं यां मतिं साधु पश्यति ।
तया प्रकुरुते भावं सा तस्योद्योगकारिका ॥ १०.३.१४ ॥
Nachdem er gemäß seiner Einsicht entschieden hat, führt er mit jener Ansicht, die er für gut hält, sein Vorhaben aus; sie ist die Ursache seiner Anstrengung.
10.3.15
सर्वो हि पुरुषो भोज साध्वेतदिति निश्चितः ।
कर्तुमारभते प्रीतिं मरणादिषु कर्मसु ॥ १०.३.१५ ॥
O Bhoja, jeder Mensch, überzeugt, dass 'dies gut ist', beginnt mit Freude auch Handlungen wie jene, die zum Tod führen.
10.3.16
सर्वे हि युक्तां विज्ञाय प्रज्ञां वापि स्वकां नराः ।
चेष्टन्ते विविधां चेष्टां हितमित्येव जानते ॥ १०.३.१६ ॥
Alle Menschen, die ihre eigene passende Einsicht kennen, unternehmen verschiedene Anstrengungen und wissen, dass dies nützlich ist.
10.3.17
उपजाता व्यसनजा येयमद्य मतिर्मम ।
युवयोस्तां प्रवक्ष्यामि सर्वेषां शोकनाशिनीम् ॥ १०.३.१७ ॥
Dieser aus dem Unglück geborene Gedanke ist heute in meinem Geist entstanden; ich werde ihn euch beiden sagen, denn er vernichtet der Menschen Kummer.
10.3.18
प्रजापतिः प्रजाः सृष्ट्वा कर्म तासु विधाय च ।
वर्णेवर्णे समाधत्त ह्येकैकं गुणवत्तरम् ॥ १०.३.१८ ॥
Prajāpati schuf die Geschöpfe, wies ihnen Pflichten zu und setzte in jeder Klasse ein Wesen von größerer Tugend ein.
10.3.19
ब्राह्मणे वेदमग्र्यं तु क्षत्रिये तेज उत्तमम् ।
दाक्ष्यं वैश्ये च शूद्रे च सर्ववर्णानुकूलताम् ॥ १०.३.१९ ॥
Beim Brahmanen ist der Veda das Höchste; beim Kṣatriya die höchste Kraft; beim Vaiśya und Śūdra die Geschicklichkeit; und in allen Ständen die Übereinstimmung mit ihrer Pflicht.
10.3.20
अदान्तो ब्राह्मणोऽसाधुर्निस्तेजाः क्षत्रियो मृतः ।
अदक्षो निन्द्यते वैश्यः शूद्रश्च प्रतिकूलवान् ॥ १०.३.२० ॥
Ein unbeherrschter Brahmane ist schlecht; ein Kṣatriya ohne Kraft ist wie tot; ein ungeschickter Vaiśya wird getadelt; und ein feindseliger Śūdra ebenso.
10.3.21
सोऽस्मि जातः कुले श्रेष्ठे ब्राह्मणैरभिपूजिते ।
मन्दभाग्यतयाऽस्म्येतं क्षत्रधर्ममनुष्ठितः ॥ १०.३.२१ ॥
Ich bin in einer edlen Familie geboren, die von den Brahmanen hoch geehrt wird; aus Unglück habe ich die Pflicht des Kṣatriya auf mich genommen.
10.3.22
क्षत्रधर्मं विदित्वाऽहं यदि ब्राह्मण्यमाश्रितः ।
प्रकरिष्ये महत्कर्म न मे तत्साधुसम्मतम् ॥ १०.३.२२ ॥
Obwohl ich die Pflicht des Kṣatriya kenne, würde ich, wenn ich in die brahmanische Lebensweise flüchte und eine große Tat vollbringe, keine Billigung der Guten finden.
10.3.23
धारयित्वा धनुर्दिव्यं दिव्यान्यस्त्राणि चाहवे ।
पितरं निहतं दृष्ट्वा किन्नु वक्ष्यामि संसदि ॥ १०.३.२३ ॥
Obwohl ich im Kampf den göttlichen Bogen und die göttlichen Waffen geführt habe und meinen Vater erschlagen sah, was soll ich dann in der Versammlung sagen?
10.3.24
सोऽहमद्य यथाकामं क्षत्रधर्ममवाप्य च ।
गन्ताऽस्मि पदवीं राज्ञः पितुश्चापि महात्मनः ॥ १०.३.२४ ॥
Ich werde heute, nachdem ich die Pflicht des Kṣatriya nach meinem Wunsch erlangt habe, den Weg des Königs und meines großherzigen Vaters gehen.
10.3.25
अद्य स्वप्स्यन्ति पाञ्चाला विश्वस्ता जितकाशिनः ।
विमुक्तयुग्यकवचा हर्षेण च समन्विताः।
वयं जिता मताश्चैषां श्रान्ता व्यायामकर्शिताः ॥ १०.३.२५ ॥
Heute werden die Pañcālas, arglos und sich für Sieger haltend, mit abgelegten Jochen und Rüstungen voller Freude schlafen; sie glauben, wir seien besiegt, müde und durch die Anstrengung erschöpft.
10.3.26
तेषां निशि प्रसुप्तानां सुस्थानां शिबिरे स्वके ।
अवस्कन्दं करिष्यामि शिबिरस्याद्य दुष्करम् ॥ १०.३.२६ ॥
Nachts, während sie in ihrem eigenen Lager ruhig schlafen, werde ich heute einen plötzlichen Überfall auf sie unternehmen; ein Angriff auf dieses Lager wird schwierig sein.
10.3.27
तानवस्कन्द्य शिबिरे प्रेतभूतानचेतसः ।
सूदयिष्यामि विक्रम्य मघवानिव दानवान् ॥ १०.३.२७ ॥
Ich werde mich im Lager auf sie stürzen und sie mit Tapferkeit niederstrecken, die wie Gespenster und ohne Besinnung sind, wie Indra die Dānavas erschlägt.
10.3.28
अद्य तान्सहितान्सर्वान्धृष्टद्युम्नपुरोगमान् ।
सूदयिष्यामि विक्रम्य कक्षं दीप्त इवानलः ॥ १०.३.२८ ॥
Heute werde ich sie alle, versammelt und von Dhṛṣṭadyumna angeführt, mit Tapferkeit erschlagen, wie ein loderndes Feuer trockenes Gras verzehrt.
10.3.29
निहत्य चैव पाञ्चालाञ्शान्तिं लब्धाऽस्मि सत्तम ॥ १०.३.२९ ॥
Nachdem ich die Pañcālas erschlagen habe, o Bester der Guten, werde ich Frieden finden.
10.3.30
पाञ्चालेषु चरिष्यामि सूदयन्नद्य संयुगे ।
पिनाकपाणिः सङ्क्रुद्धः स्वयं रुद्रः पशुष्विव ॥ १०.३.३० ॥
Heute werde ich im Kampf unter den Pañcālas umherziehen und sie erschlagen, wie Rudra selbst, der den Pināka-Bogen trägt und zornig ist, unter den Tieren umherzieht.
10.3.31
अद्याहं सर्वपाञ्चालान्निकृत्या च निकृष्य च ।
अर्दयिष्यामि संहृष्टो रणे पाण्डुसुतांस्तथा।
सूदयिष्यामि सङ्क्रुद्धः पशूनिव पिनाकधृत् ॥ १०.३.३१ ॥
Heute werde ich alle Pāñcālas zerhauen und niederschleifen und, voller Freude, auch die Söhne Pāṇḍus im Kampf quälen. Zornig, wie der Träger des Pināka-Bogens, werde ich sie wie Vieh erschlagen.
10.3.32
अद्याहं सर्वपाञ्चालैः कृत्वा भूमिं शरीरिणीम् ।
प्रहृत्यैकेन शस्त्रेण भविष्याम्यनृणः पितुः ॥ १०.३.३२ ॥
Heute, nachdem ich die Erde mit allen Pāñcālas verkörpert habe, und mit einer einzigen Waffe zuschlagend, werde ich meinem Vater gegenüber schuldenfrei sein.
10.3.33
दुर्योधनस्य कर्णस्य भीष्मसैन्धवयोरपि ।
गमिष्यामि निशावेलां पदवीमद्य दुर्गमाम् ॥ १०.३.३३ ॥
Heute werde ich auch den Weg Duryodhanas, Karṇas, Bhīṣmas und Saindhavas gehen, zur Nachtzeit auf jenem schwierigen Pfad.
10.3.34
अद्य पाञ्चालराजस्य धृष्टद्युम्नस्य वै निशि ।
विरात्रे प्रमथिष्यामि पशोरिव शिरो बलात् ॥ १०.३.३४ ॥
Heute Nacht, in tiefer Nacht, werde ich dem Pāñcāla-König Dhṛṣṭadyumna gewaltsam den Kopf zerschmettern, wie den Kopf eines Tieres.
10.3.35
अद्य पाञ्चालपाण्डूनां शयितानां शिरो निशि ।
खङ्गेन निशितेनाजौ प्रमथिष्यामि गौतम ॥ १०.३.३५ ॥
O Gautama, heute Nacht werde ich mit einem scharfen Schwert die Köpfe der Pāñcālas und Pāṇḍavas zerschmettern, die im Schlaf auf dem Schlachtfeld liegen.
10.3.36
अद्य पाञ्चालसेनां तां निहत्य निशि सौप्तिके ।
कृतकृत्यः सुखी चैव भविष्यामि महामते ॥ १०.३.३६ ॥
O Weiser, heute Nacht, während des Schlafes, werde ich, nachdem ich jenes Pāñcāla-Heer erschlagen habe, vollendet und glücklich sein.