மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.3.1
कृपस्य वचनं श्रुत्वा धर्मार्थसहितं शुभम् ।
अश्वत्थामा महाराज दुःखशोकसमन्वितः ॥ १०.३.१ ॥
கிருபரின் தர்மம் மற்றும் பொருளுடன் கூடிய நல்ல சொற்களைக் கேட்டு, மகாராஜாவே, துக்கமும் சோகமும் நிறைந்த அஸ்வத்தாமன்...
10.3.2
दह्यमानस्तु शोकेन प्रदीप्तेनाग्निना यथा ।
क्रूरं मनस्ततः कृत्वा तावभौ प्रत्यभाषत ॥ १०.३.२ ॥
சோகத்தால் எரியும் அவன், கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைப் போல், பின்னர் மனதைக் கொடுமையாக்கிக் கொண்டு அவ்விருவரிடமும் பேசினான்।
10.3.3
पुरुषेपुरुषे बुद्धिर्याया भवति शोभना ।
तुष्यन्ति च पृथक्सर्वे प्रज्ञया ते स्वयास्वया ॥ १०.३.३ ॥
ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் உள்ள நல்ல புத்தி, அவரவர் சொந்த அறிவால் அனைவரும் தனித்தனியாக மகிழ்ச்சியடைகின்றனர்.
10.3.4
सर्वो हि मन्यते लोक आत्मानं बुद्धिमत्तरम् ।
सर्वस्यात्मा बहुमतः सर्वोत्मानं प्रशंसति ॥ १०.३.४ ॥
ஒவ்வொருவரும் உலகில் தன்னையே அதிக அறிவுள்ளவனாக நினைக்கிறான்; எல்லோருக்கும் தன் ஆத்மா மிகவும் உயர்ந்தது, அவன் தன்னையே புகழ்கிறான்.
10.3.5
सर्वस्य हि स्वका प्रज्ञा साधुवादे प्रतिष्ठिता ।
परबुद्धिं च निन्दन्ति स्वां प्रशंसन्ति चासकृत् ॥ १०.३.५ ॥
ஒவ்வொருவருக்கும் தன் சொந்த அறிவே நல்ல கருத்துக்களின் அடிப்படையில் நிலைபெற்றுள்ளது; அவர்கள் பிறரின் புத்தியை நிந்திக்கின்றனர், தங்களையே மீண்டும் மீண்டும் புகழ்கின்றனர்.
10.3.6
कारणान्तरयोगेन येषां संवदते मतिः ।
तेऽन्योन्येन च तुष्यन्ति बहुमन्यन्ति चासकृत् ॥ १०.३.६ ॥
வெவ்வேறு காரணங்களின் இணைப்பால் எவர்களின் கருத்து ஒத்துப்போகிறதோ, அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் மதிக்கின்றனர்.
10.3.7
तस्यैव तु मनुष्यस्य सासा बुद्धिस्तदातदा ।
कालयोगे विपर्यासं प्राप्यान्योन्यं विपद्यते ॥ १०.३.७ ॥
அந்த மனிதனின் புத்தியே ஒவ்வொரு காலத்திலும் வேறுபடுகிறது; காலத்தின் சேர்க்கையால் தலைகீழாக மாறி அது ஒன்றையொன்று அழித்துக்கொள்கிறது.
10.3.8
अनित्यत्वात्तु चित्तानां मनुष्याणां विशेषतः ।
चित्तवैक्लब्यमासाद्य सासा बुद्धिः प्रजायते ॥ १०.३.८ ॥
மனிதர்களின் மனங்கள் நிலையற்றவை; குறிப்பாக மன நடுக்கத்தை அடைந்தபோது பலவிதமான புத்திகள் தோன்றுகின்றன.
10.3.9
यथा हि वैद्यः कुशलो ज्ञात्वा व्याधिं यथाविधि ।
भैषज्यं कुरुते योगात्प्रशमार्थमिति प्रभो ॥ १०.३.९ ॥
திறமையான வைத்தியர் நோயை முறைப்படி அறிந்து, தணிப்பதற்காக சேர்க்கையால் மருந்தைத் தயாரிக்கிறார், ஓ இறைவா.
10.3.10
एवं कार्यस्य योगात्प्रशमार्थमिति प्रभो ।
प्रज्ञया च स्वया युक्त्या तां च गृह्णन्ति वै बुधाः ॥ १०.३.१० ॥
இவ்வாறே செயலின் சேர்க்கையால், ஓ இறைவா, தணிப்பதற்காக, தங்கள் அறிவாலும் தர்க்கத்தாலும் ஞானிகள் அதைப் பற்றிக்கொள்கின்றனர்.
10.3.11
अन्यया यौवने बाल्ये बुद्ध्या भवति मोहितः ।
मध्येऽन्यया जरायां तु सोन्यां रोचयते मतिम् ॥ १०.३.११ ॥
இளமையிலும் சிறுவயதிலும் வேறொரு புத்தியால் மனிதன் மயங்குகிறான்; நடுவயதில் வேறொன்றால், முதுமையிலோ அவன் மற்றொரு புத்தியை விரும்புகிறான்.
10.3.12
व्यसन वा महाघोरं समृद्धिं चापि तादृशीम् ।
अवाप्य पुरुषो भोज कुरुते बुद्धिवैकृतम् ॥ १०.३.१२ ॥
ஓ போஜா, மனிதன் மிகக் கொடிய துன்பத்தையோ அதுபோன்ற செழிப்பையோ அடைந்து புத்தியில் கோளாறை உண்டாக்கிக்கொள்கிறான்.
10.3.13
एकस्मिन्नेव पुरुषे सासा बुद्धिस्तदातदा ।
भवत्यनित्या प्रज्ञा हि सा तस्यैव न रोचते ॥ १०.३.१३ ॥
ஒரே மனிதனிடம் அதே புத்தி அவ்வப்போது மாறுகிறது. அந்த நிலையற்ற அறிவு அவனுக்கே பிடிப்பதில்லை.
10.3.14
निश्चित्य तु यथाप्रज्ञं यां मतिं साधु पश्यति ।
तया प्रकुरुते भावं सा तस्योद्योगकारिका ॥ १०.३.१४ ॥
தன் அறிவுக்கு ஏற்ப முடிவு செய்து எதை நல்லதாகக் காண்கிறானோ, அதன்படியே அவன் தன் எண்ணத்தைச் செயல்படுத்துகிறான்; அதுவே அவன் முயற்சிக்குக் காரணம்.
10.3.15
सर्वो हि पुरुषो भोज साध्वेतदिति निश्चितः ।
कर्तुमारभते प्रीतिं मरणादिषु कर्मसु ॥ १०.३.१५ ॥
போஜனே, ஒவ்வொரு மனிதனும் 'இதுவே நல்லது' என்று தீர்மானித்து, மரணம் போன்ற செயல்களிலும் விருப்பத்துடன் தொடங்குகிறான்.
10.3.16
सर्वे हि युक्तां विज्ञाय प्रज्ञां वापि स्वकां नराः ।
चेष्टन्ते विविधां चेष्टां हितमित्येव जानते ॥ १०.३.१६ ॥
எல்லா மனிதர்களும் தங்கள் சொந்த பொருத்தமான அறிவை அறிந்து பல விதமான முயற்சிகளைச் செய்கிறார்கள்; இதுவே நலம் என்று அறிந்து கொள்கிறார்கள்.
10.3.17
उपजाता व्यसनजा येयमद्य मतिर्मम ।
युवयोस्तां प्रवक्ष्यामि सर्वेषां शोकनाशिनीम् ॥ १०.३.१७ ॥
துன்பத்திலிருந்து எழுந்த இந்த எண்ணம் இன்று என் மனதில் தோன்றியுள்ளது; அதை உங்கள் இருவரிடமும் சொல்வேன், அது அனைவரின் துயரையும் போக்கும்.
10.3.18
प्रजापतिः प्रजाः सृष्ट्वा कर्म तासु विधाय च ।
वर्णेवर्णे समाधत्त ह्येकैकं गुणवत्तरम् ॥ १०.३.१८ ॥
பிரஜாபதி உயிர்களைப் படைத்து, அவற்றில் செயல்களை நியமித்து, ஒவ்வொரு வர்ணத்திலும் ஒவ்வொன்றை மேலும் குணமுள்ளதாக நிறுவினார்.
10.3.19
ब्राह्मणे वेदमग्र्यं तु क्षत्रिये तेज उत्तमम् ।
दाक्ष्यं वैश्ये च शूद्रे च सर्ववर्णानुकूलताम् ॥ १०.३.१९ ॥
பிராமணனிடம் வேதமே சிறந்தது; சத்திரியனிடம் உயர்ந்த தேஜஸ்; வைசியனிடமும் சூத்திரனிடமும் திறமை; எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொருந்தும் தன்மை.
10.3.20
अदान्तो ब्राह्मणोऽसाधुर्निस्तेजाः क्षत्रियो मृतः ।
अदक्षो निन्द्यते वैश्यः शूद्रश्च प्रतिकूलवान् ॥ १०.३.२० ॥
அடக்கமற்ற பிராமணன் தீயவன்; தேஜஸற்ற சத்திரியன் இறந்தவனுக்கு ஒப்பானவன்; திறமையற்ற வைசியன் பழிக்கப்படுகிறான்; எதிர்மறைப் போக்குடைய சூத்திரனும் அவ்வாறே.
10.3.21
सोऽस्मि जातः कुले श्रेष्ठे ब्राह्मणैरभिपूजिते ।
मन्दभाग्यतयाऽस्म्येतं क्षत्रधर्ममनुष्ठितः ॥ १०.३.२१ ॥
பிராமணர்களாலும் மிகுந்து போற்றப்படும் சிறந்த குலத்தில் பிறந்தவன் நான்; துரதிருஷ்டத்தால் இந்த சத்திரிய தர்மத்தை மேற்கொண்டுள்ளேன்.
10.3.22
क्षत्रधर्मं विदित्वाऽहं यदि ब्राह्मण्यमाश्रितः ।
प्रकरिष्ये महत्कर्म न मे तत्साधुसम्मतम् ॥ १०.३.२२ ॥
சத்திரிய தர்மத்தை அறிந்திருந்தும் பிராமண வாழ்வை ஏற்று ஒரு பெரிய செயலைச் செய்தால், அது நல்லோர் ஏற்காதது.
10.3.23
धारयित्वा धनुर्दिव्यं दिव्यान्यस्त्राणि चाहवे ।
पितरं निहतं दृष्ट्वा किन्नु वक्ष्यामि संसदि ॥ १०.३.२३ ॥
தெய்வீக வில்லையும் தெய்வீக ஆயுதங்களையும் ஏந்தியிருந்தும், போரில் தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட பின் சபையில் என்ன சொல்வேன்?
10.3.24
सोऽहमद्य यथाकामं क्षत्रधर्ममवाप्य च ।
गन्ताऽस्मि पदवीं राज्ञः पितुश्चापि महात्मनः ॥ १०.३.२४ ॥
அதே நான் இன்று விரும்பியபடி சத்திரிய தர்மத்தைப் பெற்று, அரசனும் மகாத்மாவுமான தந்தையின் வழியிலேயே செல்வேன்.
10.3.25
अद्य स्वप्स्यन्ति पाञ्चाला विश्वस्ता जितकाशिनः ।
विमुक्तयुग्यकवचा हर्षेण च समन्विताः।
वयं जिता मताश्चैषां श्रान्ता व्यायामकर्शिताः ॥ १०.३.२५ ॥
இன்று பாஞ்சாலர்கள் நம்பிக்கையுடனும், வெற்றி கொண்டதாக எண்ணியும், நுகத்தடிகளையும் கவசங்களையும் களைந்து, மகிழ்ச்சியுடன் உறங்குவார்கள்; நாம் தோற்றவர்களென்றும், களைப்பும் போர்ப்பயிற்சியால் சோர்வும் அடைந்தவர்களென்றும் அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.
10.3.26
तेषां निशि प्रसुप्तानां सुस्थानां शिबिरे स्वके ।
अवस्कन्दं करिष्यामि शिबिरस्याद्य दुष्करम् ॥ १०.३.२६ ॥
இரவில் தங்கள் சொந்த முகாமில் உறங்கி அமைதியாகக் கிடக்கும் அவர்கள் மீது இன்று நான் திடீர்த் தாக்குதல் நடத்துவேன்; இந்த முகாம் மீதான தாக்குதல் கடினமானது.
10.3.27
तानवस्कन्द्य शिबिरे प्रेतभूतानचेतसः ।
सूदयिष्यामि विक्रम्य मघवानिव दानवान् ॥ १०.३.२७ ॥
முகாமில் அவர்கள் மீது பாய்ந்து, பேயுருவாக உணர்வற்றவர்களாகிய அவர்களை வீரத்துடன் இந்திரன் தானவர்களை அழிப்பது போல நான் அழிப்பேன்.
10.3.28
अद्य तान्सहितान्सर्वान्धृष्टद्युम्नपुरोगमान् ।
सूदयिष्यामि विक्रम्य कक्षं दीप्त इवानलः ॥ १०.३.२८ ॥
இன்று திருஷ்டத்யும்னனை முன்னணியாகக் கொண்டு ஒன்று கூடியுள்ள அவர்கள் அனைவரையும் வீரத்துடன் அழிப்பேன்; எரியும் நெருப்பு உலர்ந்த புல்லை அழிப்பது போல்.
10.3.29
निहत्य चैव पाञ्चालाञ्शान्तिं लब्धाऽस्मि सत्तम ॥ १०.३.२९ ॥
சத்தமரே, பாஞ்சாலர்களை வீழ்த்திய பின்னரே நான் அமைதி பெறுவேன்.
10.3.30
पाञ्चालेषु चरिष्यामि सूदयन्नद्य संयुगे ।
पिनाकपाणिः सङ्क्रुद्धः स्वयं रुद्रः पशुष्विव ॥ १०.३.३० ॥
இன்று போரில் பாஞ்சாலர்களிடையே அழித்துக் கொண்டு திரிவேன்; பினாகம் ஏந்திய சினமுற்ற ருத்ரன் தானே விலங்குகளிடையே திரிவது போல்.
10.3.31
अद्याहं सर्वपाञ्चालान्निकृत्या च निकृष्य च ।
अर्दयिष्यामि संहृष्टो रणे पाण्डुसुतांस्तथा।
सूदयिष्यामि सङ्क्रुद्धः पशूनिव पिनाकधृत् ॥ १०.३.३१ ॥
இன்று நான் பாஞ்சாலர்கள் அனைவரையும் வெட்டியும் இழுத்தும், மகிழ்ச்சியுடன் போரில் பாண்டுவின் மகன்களையும் துன்புறுத்துவேன். சினத்துடன் பினாகதாரியைப் போல், மிருகங்களைப் போல் அவர்களை அழிப்பேன்.
10.3.32
अद्याहं सर्वपाञ्चालैः कृत्वा भूमिं शरीरिणीम् ।
प्रहृत्यैकेन शस्त्रेण भविष्याम्यनृणः पितुः ॥ १०.३.३२ ॥
இன்று நான் பாஞ்சாலர்களைக் கொண்டு பூமியை உடலுள்ளதாக்கி, ஒரே ஆயுதத்தால் தாக்கி, தந்தையின் கடனிலிருந்து விடுபடுவேன்.
10.3.33
दुर्योधनस्य कर्णस्य भीष्मसैन्धवयोरपि ।
गमिष्यामि निशावेलां पदवीमद्य दुर्गमाम् ॥ १०.३.३३ ॥
துரியோதனன், கர்ணன், பீஷ்மன், சைந்தவன் ஆகியோரின் வழியில் இன்று நான் இரவு வேளையில் அந்தக் கடினமான பாதையில் செல்வேன்.
10.3.34
अद्य पाञ्चालराजस्य धृष्टद्युम्नस्य वै निशि ।
विरात्रे प्रमथिष्यामि पशोरिव शिरो बलात् ॥ १०.३.३४ ॥
இன்று இரவில், பாஞ்சால அரசன் திருஷ்டத்யும்னனின் தலையை ஆழ்ந்த இரவில் பலவந்தமாக மிருகத்தின் தலையைப் போல நசுக்குவேன்.
10.3.35
अद्य पाञ्चालपाण्डूनां शयितानां शिरो निशि ।
खङ्गेन निशितेनाजौ प्रमथिष्यामि गौतम ॥ १०.३.३५ ॥
ஓ கௌதமா! இன்று இரவில், போர்க்களத்தில் உறங்கும் பாஞ்சாலர்களும் பாண்டவர்களுமான அவர்களின் தலைகளை கூரிய வாளால் நசுக்குவேன்.
10.3.36
अद्य पाञ्चालसेनां तां निहत्य निशि सौप्तिके ।
कृतकृत्यः सुखी चैव भविष्यामि महामते ॥ १०.३.३६ ॥
ஓ மகாமதி! இன்று இரவில், உறக்கத்தின் போது அந்தப் பாஞ்சால படையை அழித்து, நான் கடமை நிறைவேறியவனாகவும் மகிழ்ச்சியுடையவனாகவும் ஆவேன்.