Mahābhārata · Adhyāya 10.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.6.1
द्वारदेशे ततो द्रौणिमवस्थितमवेक्ष्य तौ ।
अकुर्वतां भोजकृपौ किं सञ्जय वदस्व मे ॥ १०.६.१ ॥
Sañjaya, dime qué hicieron Kṛtavarman y Kṛpa al ver al hijo de Droṇa de pie en la puerta.
10.6.2
कृतवर्माणमामन्त्र्य कृपं च स महारथः ।
द्रौणिर्मन्युपरीतात्मा शिबिरद्वारमासदत् ॥ १०.६.२ ॥
Tras despedirse de Kṛtavarman y Kṛpa, aquel gran auriga, el hijo de Droṇa, con el ánimo dominado por la ira, llegó a la puerta del campamento.
10.6.3
तत्र भूतं महाकायं चन्द्रार्कसदृशद्युतिम् ।
सोऽपश्यद्द्वारमावृत्य तिष्ठन्तं रोमहर्षणम् ॥ १०.६.३ ॥
Allí vio un ser de cuerpo enorme, con un esplendor semejante al de la luna y el sol, que estaba de pie bloqueando la puerta y erizaba el cabello.
10.6.4
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसारुधिरविस्रवम् ।
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गं नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ १०.६.४ ॥
Vestía una piel de tigre, que goteaba médula y sangre, con una piel de antílope negro como manto superior y una serpiente como cordón sagrado.
10.6.5
बाहुभिः स्वायतैर्भीमैर्नानाप्रहरणोद्यतैः ।
बद्धाङ्गदमहासर्पं ज्वालामालाकुलाननम् ॥ १०.६.५ ॥
Sus brazos largos y terribles estaban alzados, empuñando diversas armas; una gran serpiente estaba atada como brazalete, y su rostro estaba rodeado por una guirnalda de llamas.
10.6.6
दंष्ट्राकरालवदनं व्यादितास्यं भयानकम् ।
नयनानां सहस्रैश्च विचित्रैरभिभूषितम् ॥ १०.६.६ ॥
Su rostro era terrible por sus colmillos, su boca estaba abierta, era espantoso y estaba adornado con miles de ojos extraños.
10.6.7
नैव तस्य वपुः शक्यं प्रवक्तुं वेष एव च ।
सर्वथा तु तदालक्ष्य स्फुटेयुरपि पर्वताः ॥ १०.६.७ ॥
Su cuerpo y su forma no pueden describirse; al contemplarlos por completo, hasta las montañas se habrían partido.
10.6.8
तस्यास्यनासिकाभ्यां च श्रवणाभ्यां च सर्वशः ।
तेभ्यश्चाक्षिसहस्रेभ्यः प्रादुरासन्महार्चिषः ॥ १०.६.८ ॥
De su boca y sus narices, de sus oídos por todas partes y de aquellos mil ojos surgieron grandes llamas.
10.6.9
तथा तेजोमरीचिभ्यः शङ्खचक्रगदाधराः ।
प्रादुरासन्हृषीकेशाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १०.६.९ ॥
Asimismo, de los rayos de resplandor aparecieron por centenares y por millares los Hṛṣīkeśas, portadores de caracola, disco y maza.
10.6.10
तदत्यद्भुतमालोक्य भूतं लोकभयङ्करम् ।
द्रौणिरव्यथितो दिव्यैरस्त्रवर्षैरवाकिरत् ॥ १०.६.१० ॥
Al ver aquella aparición sumamente maravillosa y terrible para los mundos, el hijo de Droṇa, sin turbarse, la cubrió con una lluvia de armas divinas.
10.6.11
द्रौणिमुक्ताञ्छरांस्तांस्तु तद्भूतं महदग्रसत् ।
उदधेरिव वार्योघान्पावको बडबामुखः ॥ १०.६.११ ॥
Aquella gran aparición engulló aquellas flechas disparadas por el hijo de Droṇa, como el fuego submarino Baḍabāmukha engulle las corrientes de agua del océano.
10.6.12
अश्वत्थामा तु सम्प्रेक्ष्य शरौघांस्तान्निरर्थकान् ।
रथशक्तिं मुमोचास्मै दीप्तामग्निशिखामिव ॥ १०.६.१२ ॥
Aśvatthāman, viendo aquellas inútiles oleadas de flechas, lanzó contra ella la lanza de carro, ardiente como una llama de fuego.
10.6.13
सा तमाहत्य दीप्ताग्रा रथशक्तिरदीर्यत ।
युगान्ते सूर्यमाहत्य महोल्केव दिवश्च्युता ॥ १०.६.१३ ॥
Aquella lanza de carro de punta ardiente, al golpearlo, se partió, como un gran meteoro caído del cielo que choca contra el sol al fin de una edad.
10.6.14
अथ हेमत्सरुं दिव्यं खङ्गमाकाशवर्चसम् ।
कोशात्समुद्बबर्हाशु बिलाद्दीप्तमिवोरगम् ॥ १०.६.१४ ॥
Entonces sacó de la vaina, con rapidez, una espada divina de empuñadura dorada, resplandeciente como el cielo, como una serpiente ardiente que sale de su agujero.
10.6.15
ततः खङ्गवरं धीमान्भूताय प्राहिणोत्तदा ।
स तदासाद्य भूतं वै विलयं तूलवद्ययौ ॥ १०.६.१५ ॥
Entonces el sabio arrojó aquella excelente espada contra el espíritu; llegó al espíritu y se disolvió como algodón.
10.6.16
ततः स कुपितो द्रौणिरिन्द्रकेतुनिभां गदाम् ।
ज्वलन्तीं प्राहिणोत्तस्मै भूतं तामपि चाग्रसत् ॥ १०.६.१६ ॥
Entonces el hijo de Droṇa, furioso, le arrojó una maza ardiente como el estandarte de Indra; el espíritu también la devoró.
10.6.17
ततः सर्वायुधाभावे वीक्षमाणस्ततस्ततः ।
अपश्यत्कृतमाकाशमनाकाशं जनार्दनैः ॥ १०.६.१७ ॥
Entonces, sin ninguna arma, mirando a uno y otro lado, vio que el cielo creado por Janārdana se había vuelto no-cielo.
10.6.18
तदद्भुततमं दृष्ट्वा द्रोणपुत्रो निरायुधः ।
अचिन्तयत्सुसन्त्रस्तः कृपभोजवचः स्मरन् ॥ १०.६.१८ ॥
Al ver aquel prodigio asombrosísimo, el hijo de Droṇa, desarmado y muy aterrado, comenzó a reflexionar recordando las palabras de Kṛpa y Bhoja.
10.6.19
ब्रुवतामप्रियं पथ्यं सुहृदां न शृमोति यः ।
स शोचत्यापदं प्राप्य थाऽहमवमत्य तौ ॥ १०.६.१९ ॥
Quien no escucha las palabras desagradables pero beneficiosas de sus amigos, al caer en la desgracia se lamenta como yo, que menospreciaba a aquellos dos.
10.6.20
शास्त्रदृष्टानविद्वान्यः समतीत्य जिघांसति ।
स पथः प्रच्युतो धर्म्यात्कुपथे प्रतिहन्यते ॥ १०.६.२० ॥
El ignorante que, traspasando el camino prescrito por las escrituras, desea matar, cae del sendero justo y es abatido en el camino torcido.
10.6.21
गोब्राह्मणनृपस्त्रीषु सख्युर्मातुर्गुरोस्तथा ।
वृद्धबालजडान्धेषु सुप्तभीतोत्थितेषु च ॥ १०.६.२१ ॥
Contra vacas, brahmanes, reyes y mujeres; contra un amigo, una madre, un maestro; asimismo contra los ancianos, los niños, los torpes y los ciegos; contra los que duermen, los asustados y los que se levantan.
10.6.22
मत्तोन्मत्तप्रमत्तेषु न शस्त्राणि च मातयेत् ।
इत्येवं गुरुभिः पूर्वमुपदिष्टं नृणां सदा ॥ १०.६.२२ ॥
No se deben golpear con armas a los embriagados, a los locos y a los descuidados; así lo han enseñado siempre los maestros a los hombres desde antiguo.
10.6.23
सोऽहमुत्क्रम्य पन्थानं शास्त्रदृष्टं सनातनम् ।
अमार्गेणैवमारभ्य घोरामापदमागतः ॥ १०.६.२३ ॥
Yo, habiendo transgredido el sendero eterno visto en las escrituras, y comenzando así por un camino equivocado, he caído en una terrible calamidad.
10.6.24
तां चापदं घोरतरां प्रवदन्ति मनीषिणः ।
यदुद्यम्य महत्कृत्यं भयादपि निवर्तते ॥ १०.६.२४ ॥
Los sabios llaman a esa calamidad aún más terrible, aquella en la que, habiendo emprendido una gran tarea, uno se retira por miedo.
10.6.25
अशक्यं चैव कः कर्तुं शक्तः शक्तिबलादिह ।
न हि दैवाद्गरीयो वै मानुष्यं किञ्चिदिष्यते ॥ १०.६.२५ ॥
¿Quién aquí, por la fuerza del poder, es capaz de hacer lo imposible? En verdad, el esfuerzo humano no se considera más poderoso que el destino.
10.6.26
मानुष्यं कुर्वतः कर्म यदि दैवान्न सिध्यति ।
स पथः प्रच्युतो धर्म्याद्विपदं प्रतिपद्यते ॥ १०.६.२६ ॥
Si un hombre realiza una acción con esfuerzo humano y no tiene éxito por el destino, cae del camino recto y encuentra la desgracia.
10.6.27
प्रतिज्ञानं ह्यविज्ञानं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
यदारभ्य क्रियां काञ्चिद्भयादिह निवर्तते ॥ १०.६.२७ ॥
Los sabios dicen que el voto es en verdad ignorancia, pues aquí alguien, habiendo iniciado alguna acción, retrocede por temor.
10.6.28
तदिदं दुष्प्रणीतेन भयं मा समुपस्थितम् ।
न हि द्रोणसुतः सङ्ख्ये निवर्तेत कथञ्चन ॥ १०.६.२८ ॥
Este temor ha surgido por una conducta mal dirigida. El hijo de Droṇa no retrocederá en la batalla de ninguna manera.
10.6.29
इदं च सुमहद्भूतं दैवदण्डमिवोद्यतम् ।
न चैतदभिजानामि चिन्तयन्नपि सर्वथा ॥ १०.६.२९ ॥
Este gran presagio es como el bastón del destino levantado; y aun reflexionando de todas las maneras, no lo reconozco.
10.6.30
ध्रुवं येयमधर्मेण प्रहिता कलुषा मतिः ।
तस्याः फलमिदं घोरं प्रतिघाताय कल्पते ॥ १०.६.३० ॥
Ciertamente este es el fruto de aquella intención impura, enviada por la injusticia; este terrible resultado se presta a la represalia.
10.6.31
तदिदं दैवविहितं मम सङ्ख्ये निवर्तनम् ।
नान्यत्र दैवादुद्यन्तुमिह शक्यं कथञ्चन ॥ १०.६.३१ ॥
Este mío retroceder en la batalla fue dispuesto por el destino; fuera del destino, no es posible en modo alguno levantarse aquí.
10.6.32
सोऽहमद्य महादेवं प्रपद्ये शरणं विभुम् ।
दैवदण्डमिमं घोरं स हि मे नाशयिष्यति ॥ १०.६.३२ ॥
Por eso hoy me refugio en el gran dios Mahādeva, el señor omnipotente; él, en verdad, destruirá este terrible castigo del destino que pesa sobre mí.
10.6.33
कपर्दिनं प्रपद्येऽहं देवदेवमुमापतिम् ।
कपालमालिनं रुद्रं भगनेत्रहरं हरम् ॥ १०.६.३३ ॥
Me refugio en el de cabello enmarañado, el dios de los dioses, señor de Umā — Rudra que lleva una guirnalda de cráneos, Hara que arrebató los ojos de Bhaga.
10.6.34
स हि देवोऽत्यगाद्देवांस्तपसा विक्रमेण च ।
तस्माच्छरणमभ्येष्ये गिरिशं शूलपाणिनम् ॥ १०.६.३४ ॥
Aquel dios ha superado a los propios dioses por la ascesis y por el valor; por eso me acogeré al refugio del señor de la montaña, portador del tridente.