Mahābhārata · Adhyāya 10.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.6.1
द्वारदेशे ततो द्रौणिमवस्थितमवेक्ष्य तौ ।
अकुर्वतां भोजकृपौ किं सञ्जय वदस्व मे ॥ १०.६.१ ॥
Sañjaya, sag mir, was Kṛtavarman und Kṛpa taten, als sie den Sohn Droṇas am Tor stehen sahen.
10.6.2
कृतवर्माणमामन्त्र्य कृपं च स महारथः ।
द्रौणिर्मन्युपरीतात्मा शिबिरद्वारमासदत् ॥ १०.६.२ ॥
Nachdem er Kṛtavarman und Kṛpa verabschiedet hatte, erreichte jener große Wagenkämpfer, Droṇas Sohn, mit vom Zorn ergriffenem Gemüt das Tor des Lagers.
10.6.3
तत्र भूतं महाकायं चन्द्रार्कसदृशद्युतिम् ।
सोऽपश्यद्द्वारमावृत्य तिष्ठन्तं रोमहर्षणम् ॥ १०.६.३ ॥
Dort sah er ein Wesen von gewaltigem Körper, mit einem Glanz wie Mond und Sonne, das stand und das Tor versperrte, haarsträubend anzusehen.
10.6.4
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसारुधिरविस्रवम् ।
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गं नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ १०.६.४ ॥
Es trug ein Tigerfell, von dem Mark und Blut tropften, darüber ein schwarzes Antilopenfell als Obergewand, und eine Schlange als heilige Schnur.
10.6.5
बाहुभिः स्वायतैर्भीमैर्नानाप्रहरणोद्यतैः ।
बद्धाङ्गदमहासर्पं ज्वालामालाकुलाननम् ॥ १०.६.५ ॥
Seine langen, schrecklichen Arme waren erhoben und hielten vielerlei Waffen; eine große Schlange war als Armreif gebunden, und sein Antlitz war von einem Kranz aus Flammen umgeben.
10.6.6
दंष्ट्राकरालवदनं व्यादितास्यं भयानकम् ।
नयनानां सहस्रैश्च विचित्रैरभिभूषितम् ॥ १०.६.६ ॥
Sein Antlitz war furchtbar durch die Fangzähne, sein Mund stand offen, es war schrecklich und mit Tausenden seltsamer Augen geschmückt.
10.6.7
नैव तस्य वपुः शक्यं प्रवक्तुं वेष एव च ।
सर्वथा तु तदालक्ष्य स्फुटेयुरपि पर्वताः ॥ १०.६.७ ॥
Sein Leib und seine Gestalt lassen sich nicht beschreiben; hätte man sie ganz erblickt, so wären selbst die Berge zerborsten.
10.6.8
तस्यास्यनासिकाभ्यां च श्रवणाभ्यां च सर्वशः ।
तेभ्यश्चाक्षिसहस्रेभ्यः प्रादुरासन्महार्चिषः ॥ १०.६.८ ॥
Aus seinem Mund und seinen Nasenlöchern, aus seinen Ohren nach allen Seiten und aus jenen tausend Augen stiegen gewaltige Flammen empor.
10.6.9
तथा तेजोमरीचिभ्यः शङ्खचक्रगदाधराः ।
प्रादुरासन्हृषीकेशाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १०.६.९ ॥
Ebenso erschienen aus den Strahlen des Glanzes Hṛṣīkeśas, die Muschel, Diskus und Keule trugen, zu Hunderten und Tausenden.
10.6.10
तदत्यद्भुतमालोक्य भूतं लोकभयङ्करम् ।
द्रौणिरव्यथितो दिव्यैरस्त्रवर्षैरवाकिरत् ॥ १०.६.१० ॥
Als er jene überaus wunderbare, den Welten Schrecken einflößende Erscheinung erblickte, überschüttete der Sohn Droṇas, unerschüttert, sie mit einem Regen göttlicher Waffen.
10.6.11
द्रौणिमुक्ताञ्छरांस्तांस्तु तद्भूतं महदग्रसत् ।
उदधेरिव वार्योघान्पावको बडबामुखः ॥ १०.६.११ ॥
Jene gewaltige Erscheinung verschlang die vom Sohn Droṇas abgeschossenen Pfeile, wie das Meeresfeuer Baḍabāmukha die Wassermassen des Ozeans verschlingt.
10.6.12
अश्वत्थामा तु सम्प्रेक्ष्य शरौघांस्तान्निरर्थकान् ।
रथशक्तिं मुमोचास्मै दीप्तामग्निशिखामिव ॥ १०.६.१२ ॥
Aśvatthāman, der jene nutzlosen Pfeilströme sah, schleuderte dagegen die Wagenspeer, die wie eine brennende Feuerzunge loderte.
10.6.13
सा तमाहत्य दीप्ताग्रा रथशक्तिरदीर्यत ।
युगान्ते सूर्यमाहत्य महोल्केव दिवश्च्युता ॥ १०.६.१३ ॥
Jener Wagenspeer mit glühender Spitze zerbarst, als er ihn traf, wie ein großer Meteor, vom Himmel gefallen, der am Ende eines Weltalters auf die Sonne prallt.
10.6.14
अथ हेमत्सरुं दिव्यं खङ्गमाकाशवर्चसम् ।
कोशात्समुद्बबर्हाशु बिलाद्दीप्तमिवोरगम् ॥ १०.६.१४ ॥
Dann zog er rasch aus der Scheide ein göttliches Schwert mit goldenem Griff, leuchtend wie der Himmel, wie eine glühende Schlange aus ihrem Loch hervorkommt.
10.6.15
ततः खङ्गवरं धीमान्भूताय प्राहिणोत्तदा ।
स तदासाद्य भूतं वै विलयं तूलवद्ययौ ॥ १०.६.१५ ॥
Da warf der Weise jenes vorzügliche Schwert auf den Geist; es erreichte den Geist und verging wie Baumwolle.
10.6.16
ततः स कुपितो द्रौणिरिन्द्रकेतुनिभां गदाम् ।
ज्वलन्तीं प्राहिणोत्तस्मै भूतं तामपि चाग्रसत् ॥ १०.६.१६ ॥
Da warf Droṇas Sohn, zornentbrannt, eine glühende Keule gleich Indras Banner auf ihn; auch diese verschlang der Geist.
10.6.17
ततः सर्वायुधाभावे वीक्षमाणस्ततस्ततः ।
अपश्यत्कृतमाकाशमनाकाशं जनार्दनैः ॥ १०.६.१७ ॥
Als alle Waffen erschöpft waren, sah er sich nach allen Seiten um und erblickte den von Janārdana geschaffenen Himmel als Nicht-Himmel.
10.6.18
तदद्भुततमं दृष्ट्वा द्रोणपुत्रो निरायुधः ।
अचिन्तयत्सुसन्त्रस्तः कृपभोजवचः स्मरन् ॥ १०.६.१८ ॥
Als er jenes überaus wundersame Ereignis sah, begann Droṇas Sohn, unbewaffnet und tief erschrocken, nachzudenken und die Worte Kṛpas und Bhojas zu erinnern.
10.6.19
ब्रुवतामप्रियं पथ्यं सुहृदां न शृमोति यः ।
स शोचत्यापदं प्राप्य थाऽहमवमत्य तौ ॥ १०.६.१९ ॥
Wer die unangenehmen, doch heilsamen Worte seiner Freunde nicht hört, klagt, wenn er ins Unglück gerät, so wie ich, nachdem ich jene beiden verachtet habe.
10.6.20
शास्त्रदृष्टानविद्वान्यः समतीत्य जिघांसति ।
स पथः प्रच्युतो धर्म्यात्कुपथे प्रतिहन्यते ॥ १०.६.२० ॥
Der Unwissende, der den von den Schriften vorgeschriebenen Pfad überschreitet und töten will, fällt vom rechten Weg und wird auf dem falschen Pfad erschlagen.
10.6.21
गोब्राह्मणनृपस्त्रीषु सख्युर्मातुर्गुरोस्तथा ।
वृद्धबालजडान्धेषु सुप्तभीतोत्थितेषु च ॥ १०.६.२१ ॥
Gegen Kühe, Brahmanen, Könige und Frauen; gegen einen Freund, eine Mutter, einen Lehrer; ebenso gegen Alte, Kinder, Stumpfe und Blinde; gegen Schlafende, Verängstigte und Aufstehende.
10.6.22
मत्तोन्मत्तप्रमत्तेषु न शस्त्राणि च मातयेत् ।
इत्येवं गुरुभिः पूर्वमुपदिष्टं नृणां सदा ॥ १०.६.२२ ॥
Man soll die Trunkenen, die Wahnsinnigen und die Unachtsamen nicht mit Waffen schlagen; so haben die Lehrer den Menschen von jeher stets gelehrt.
10.6.23
सोऽहमुत्क्रम्य पन्थानं शास्त्रदृष्टं सनातनम् ।
अमार्गेणैवमारभ्य घोरामापदमागतः ॥ १०.६.२३ ॥
Ich habe den ewigen Pfad, wie ihn die Schriften zeigen, überschritten und so auf falschem Weg begonnen; nun bin ich in ein furchtbares Unglück geraten.
10.6.24
तां चापदं घोरतरां प्रवदन्ति मनीषिणः ।
यदुद्यम्य महत्कृत्यं भयादपि निवर्तते ॥ १०.६.२४ ॥
Die Weisen nennen jenes Unglück noch furchtbarer, bei dem man ein großes Werk begonnen hat und dann aus Furcht umkehrt.
10.6.25
अशक्यं चैव कः कर्तुं शक्तः शक्तिबलादिह ।
न हि दैवाद्गरीयो वै मानुष्यं किञ्चिदिष्यते ॥ १०.६.२५ ॥
Wer hier kann durch die Kraft der Macht das Unmögliche vollbringen? Fürwahr, menschliches Bemühen gilt nicht als gewichtiger als das Schicksal.
10.6.26
मानुष्यं कुर्वतः कर्म यदि दैवान्न सिध्यति ।
स पथः प्रच्युतो धर्म्याद्विपदं प्रतिपद्यते ॥ १०.६.२६ ॥
Wenn ein Mensch durch menschliches Bemühen handelt und es durch das Schicksal nicht gelingt, so fällt er vom rechten Pfad ab und gerät ins Unglück.
10.6.27
प्रतिज्ञानं ह्यविज्ञानं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
यदारभ्य क्रियां काञ्चिद्भयादिह निवर्तते ॥ १०.६.२७ ॥
Die Weisen sagen, ein Gelübde sei fürwahr Unwissenheit, denn hier kehrt einer, nachdem er eine Handlung begonnen hat, aus Furcht um.
10.6.28
तदिदं दुष्प्रणीतेन भयं मा समुपस्थितम् ।
न हि द्रोणसुतः सङ्ख्ये निवर्तेत कथञ्चन ॥ १०.६.२८ ॥
Diese Furcht ist aufgekommen, hervorgerufen durch falsch geleitetes Handeln. Der Sohn Droṇas würde im Kampf keinesfalls umkehren.
10.6.29
इदं च सुमहद्भूतं दैवदण्डमिवोद्यतम् ।
न चैतदभिजानामि चिन्तयन्नपि सर्वथा ॥ १०.६.२९ ॥
Dieses sehr große Vorzeichen gleicht dem erhobenen Stab des Schicksals; und selbst wenn ich auf alle Weise darüber nachsinne, erkenne ich es nicht.
10.6.30
ध्रुवं येयमधर्मेण प्रहिता कलुषा मतिः ।
तस्याः फलमिदं घोरं प्रतिघाताय कल्पते ॥ १०.६.३० ॥
Gewiss ist dies die Frucht jener unreinen Absicht, die durch Unrecht ausgesandt wurde; dieses furchtbare Ergebnis dient der Vergeltung.
10.6.31
तदिदं दैवविहितं मम सङ्ख्ये निवर्तनम् ।
नान्यत्र दैवादुद्यन्तुमिह शक्यं कथञ्चन ॥ १०.६.३१ ॥
Dieses Zurückweichen von mir im Kampf ist vom Schicksal bestimmt; außer durch das Schicksal ist es hier auf keine Weise möglich, sich zu erheben.
10.6.32
सोऽहमद्य महादेवं प्रपद्ये शरणं विभुम् ।
दैवदण्डमिमं घोरं स हि मे नाशयिष्यति ॥ १०.६.३२ ॥
Darum nehme ich heute Zuflucht bei dem großen Gott Mahādeva, dem allmächtigen Herrn; er wird in der Tat diese schreckliche Rute des Schicksals vernichten.
10.6.33
कपर्दिनं प्रपद्येऽहं देवदेवमुमापतिम् ।
कपालमालिनं रुद्रं भगनेत्रहरं हरम् ॥ १०.६.३३ ॥
Ich nehme Zuflucht bei dem Jatā-Haarigen, dem Gott der Götter, dem Herrn der Umā — Rudra, der eine Girlande aus Schädeln trägt, Hara, der Bhagas Augen raubte.
10.6.34
स हि देवोऽत्यगाद्देवांस्तपसा विक्रमेण च ।
तस्माच्छरणमभ्येष्ये गिरिशं शूलपाणिनम् ॥ १०.६.३४ ॥
Jener Gott hat die Götter selbst an Askese und Tapferkeit übertroffen; darum werde ich Zuflucht suchen bei dem Herrn des Berges, dem Dreizackträger.