மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.6.1
द्वारदेशे ततो द्रौणिमवस्थितमवेक्ष्य तौ ।
अकुर्वतां भोजकृपौ किं सञ्जय वदस्व मे ॥ १०.६.१ ॥
சஞ்சயா, அப்போது வாசலில் நின்றிருந்த துரோணரின் மகனைக் கண்டு போஜ கிருதவர்மாவும் கிருபரும் என்ன செய்தனர்? எனக்குச் சொல்.
10.6.2
कृतवर्माणमामन्त्र्य कृपं च स महारथः ।
द्रौणिर्मन्युपरीतात्मा शिबिरद्वारमासदत् ॥ १०.६.२ ॥
கிருதவர்மாவையும் கிருபரையும் அழைத்து, கோபத்தால் நிறைந்த மனத்தோடு அந்த மகாரதியான துரோணர் மகன் பாளையத்தின் வாசலை நோக்கிச் சென்றான்.
10.6.3
तत्र भूतं महाकायं चन्द्रार्कसदृशद्युतिम् ।
सोऽपश्यद्द्वारमावृत्य तिष्ठन्तं रोमहर्षणम् ॥ १०.६.३ ॥
அங்கே அவன் வாசலை மறைத்துக்கொண்டு நின்ற, பெரிய உடலும் சந்திரன் சூரியனைப் போன்ற ஒளியும் கொண்ட, மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் ஒரு உயிரியைக் கண்டான்.
10.6.4
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसारुधिरविस्रवम् ।
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गं नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ १०.६.४ ॥
அவன் புலித்தோலை அணிந்திருந்தான்; அதிலிருந்து கொழுப்பும் இரத்தமும் வடிந்தன; மேலாடையாகக் கருப்பு மானின் தோல் இருந்தது; பாம்பையே பூணூலாக அணிந்திருந்தான்.
10.6.5
बाहुभिः स्वायतैर्भीमैर्नानाप्रहरणोद्यतैः ।
बद्धाङ्गदमहासर्पं ज्वालामालाकुलाननम् ॥ १०.६.५ ॥
அவனது நீண்ட பயங்கரமான பல கைகள் பல ஆயுதங்களை ஏந்தியிருந்தன; தோள்வளையாக ஒரு பெரிய பாம்பு கட்டப்பட்டிருந்தது; முகம் தீச்சுடர் மாலையால் சூழப்பட்டிருந்தது.
10.6.6
दंष्ट्राकरालवदनं व्यादितास्यं भयानकम् ।
नयनानां सहस्रैश्च विचित्रैरभिभूषितम् ॥ १०.६.६ ॥
அதன் முகம் கோரைப் பற்களால் பயங்கரமாக இருந்தது; வாய் பிளந்திருந்தது; அது பயங்கரமானது; ஆயிரக்கணக்கான விசித்திரக் கண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
10.6.7
नैव तस्य वपुः शक्यं प्रवक्तुं वेष एव च ।
सर्वथा तु तदालक्ष्य स्फुटेयुरपि पर्वताः ॥ १०.६.७ ॥
அவனுடைய உடலும் உருவமும் விவரிக்கத்தக்கவை அல்ல. அதை முழுமையாகக் கண்டால் மலைகளும் வெடித்துவிடும்.
10.6.8
तस्यास्यनासिकाभ्यां च श्रवणाभ्यां च सर्वशः ।
तेभ्यश्चाक्षिसहस्रेभ्यः प्रादुरासन्महार्चिषः ॥ १०.६.८ ॥
அவனுடைய வாய், மூக்கு, காதுகள் வழியாகவும், எல்லாப் பக்கங்களிலும், அந்த ஆயிரம் கண்களிலிருந்தும் பெரிய தீச்சுடர்கள் எழுந்தன.
10.6.9
तथा तेजोमरीचिभ्यः शङ्खचक्रगदाधराः ।
प्रादुरासन्हृषीकेशाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १०.६.९ ॥
அதேபோல ஒளிக்கதிர்களிலிருந்து சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய ஹ்ருஷீகேசர்கள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் தோன்றினர்.
10.6.10
तदत्यद्भुतमालोक्य भूतं लोकभयङ्करम् ।
द्रौणिरव्यथितो दिव्यैरस्त्रवर्षैरवाकिरत् ॥ १०.६.१० ॥
அந்த மிக அற்புதமானதும் உலகங்களை அச்சுறுத்துவதுமான உருவத்தைக் கண்டும் துரோணரின் மகன் கலங்காமல் தெய்வீக அஸ்திரங்களின் மழையால் அதை மூடினான்.
10.6.11
द्रौणिमुक्ताञ्छरांस्तांस्तु तद्भूतं महदग्रसत् ।
उदधेरिव वार्योघान्पावको बडबामुखः ॥ १०.६.११ ॥
துரோணரின் மகன் ஏவிய அந்த அம்புகளை அந்த மாபெரும் உருவம் விழுங்கியது; கடலின் நீர்ப்பெருக்கை படபா முகாக்கினி விழுங்குவது போல.
10.6.12
अश्वत्थामा तु सम्प्रेक्ष्य शरौघांस्तान्निरर्थकान् ।
रथशक्तिं मुमोचास्मै दीप्तामग्निशिखामिव ॥ १०.६.१२ ॥
அசுவத்தாமன் அந்த வீணான அம்புக் கூட்டங்களைக் கண்டு, எரியும் நெருப்புச் சுடர் போன்ற ரதசக்தியை அதன் மீது ஏவினான்.
10.6.13
सा तमाहत्य दीप्ताग्रा रथशक्तिरदीर्यत ।
युगान्ते सूर्यमाहत्य महोल्केव दिवश्च्युता ॥ १०.६.१३ ॥
ஒளிரும் நுனியுடைய அந்த ரதசக்தி அவனைத் தாக்கி வெடித்துச் சிதறியது; யுகமுடிவில் சூரியனை மோதி வானிலிருந்து விழும் பெரும் எரிகல் போல.
10.6.14
अथ हेमत्सरुं दिव्यं खङ्गमाकाशवर्चसम् ।
कोशात्समुद्बबर्हाशु बिलाद्दीप्तमिवोरगम् ॥ १०.६.१४ ॥
பின்னர் அவன் உடனே உறையிலிருந்து தங்கக் கைப்பிடியுள்ள, வானம் போல் ஒளிரும் தெய்வீக வாளை உருவினான்; புற்றிலிருந்து ஒளிரும் பாம்பு வெளிவருவது போல்.
10.6.15
ततः खङ्गवरं धीमान्भूताय प्राहिणोत्तदा ।
स तदासाद्य भूतं वै विलयं तूलवद्ययौ ॥ १०.६.१५ ॥
அப்போது அறிவுள்ளவன் அந்த உயர்ந்த வாளை அந்த பூதத்தின் மேல் எறிந்தான்; அது பூதத்தை அடைந்து பஞ்சுபோல் கரைந்தது.
10.6.16
ततः स कुपितो द्रौणिरिन्द्रकेतुनिभां गदाम् ।
ज्वलन्तीं प्राहिणोत्तस्मै भूतं तामपि चाग्रसत् ॥ १०.६.१६ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த துரோணன் மகன் இந்திரக்கொடி போன்ற எரியும் கதையை அவன் மேல் எறிந்தான்; பூதம் அதையும் விழுங்கியது.
10.6.17
ततः सर्वायुधाभावे वीक्षमाणस्ततस्ततः ।
अपश्यत्कृतमाकाशमनाकाशं जनार्दनैः ॥ १०.६.१७ ॥
பின்னர் எல்லா ஆயுதங்களும் இல்லாமல் போனபோது அவன் அங்குமிங்கும் பார்த்து, ஜனார்தனனால் உண்டாக்கப்பட்ட வானம் வானமல்லாததாக இருக்கக் கண்டான்.
10.6.18
तदद्भुततमं दृष्ट्वा द्रोणपुत्रो निरायुधः ।
अचिन्तयत्सुसन्त्रस्तः कृपभोजवचः स्मरन् ॥ १०.६.१८ ॥
அந்த மிக அதிசயமான நிகழ்வைக் கண்டு, ஆயுதமற்ற துரோணன் மகன் மிகவும் அஞ்சி, கிருபரும் போஜரும் சொன்ன சொற்களை நினைவுகூர்ந்து சிந்தித்தான்.
10.6.19
ब्रुवतामप्रियं पथ्यं सुहृदां न शृमोति यः ।
स शोचत्यापदं प्राप्य थाऽहमवमत्य तौ ॥ १०.६.१९ ॥
நண்பர்கள் சொல்லும் இனிமையற்றாலும் நன்மை தரும் சொற்களை கேளாதவன், ஆபத்தை அடைந்ததும் நான் அவ்விருவரையும் அவமதித்ததுபோல் துயருறுகிறான்.
10.6.20
शास्त्रदृष्टानविद्वान्यः समतीत्य जिघांसति ।
स पथः प्रच्युतो धर्म्यात्कुपथे प्रतिहन्यते ॥ १०.६.२० ॥
சாத்திரம் விதித்த வழியைக் கடந்து கொல்ல விரும்பும் அறிவற்றவன், அறநெறியிலிருந்து விலகி தவறான வழியில் அழிக்கப்படுகிறான்.
10.6.21
गोब्राह्मणनृपस्त्रीषु सख्युर्मातुर्गुरोस्तथा ।
वृद्धबालजडान्धेषु सुप्तभीतोत्थितेषु च ॥ १०.६.२१ ॥
பசுக்கள், பிராமணர்கள், அரசர்கள், பெண்கள், நண்பன், தாய், குரு, முதியோர், குழந்தைகள், மூடர்கள், குருடர்கள், உறங்குபவர், அஞ்சியவர், எழுபவர் ஆகியோரிடம்.
10.6.22
मत्तोन्मत्तप्रमत्तेषु न शस्त्राणि च मातयेत् ।
इत्येवं गुरुभिः पूर्वमुपदिष्टं नृणां सदा ॥ १०.६.२२ ॥
மதம் கொண்டவர், பைத்தியர், கவனமற்றவர் ஆகியோர் மீது ஆயுதங்களை எறியக்கூடாது; இவ்வாறு பெரியோர்கள் மனிதர்களுக்கு முன்பே எப்போதும் உபதேசித்துள்ளனர்.
10.6.23
सोऽहमुत्क्रम्य पन्थानं शास्त्रदृष्टं सनातनम् ।
अमार्गेणैवमारभ्य घोरामापदमागतः ॥ १०.६.२३ ॥
நான் சாத்திரத்தில் கண்ட சனாதனமான வழியை மீறி, இவ்வாறு தவறான வழியில் தொடங்கி, கொடிய ஆபத்தை அடைந்தேன்.
10.6.24
तां चापदं घोरतरां प्रवदन्ति मनीषिणः ।
यदुद्यम्य महत्कृत्यं भयादपि निवर्तते ॥ १०.६.२४ ॥
அறிஞர்கள் அந்த ஆபத்தை இன்னும் கொடியது என்கிறார்கள்; பெரிய செயலைத் தொடங்கி பயத்தினால் பின்வாங்குவது அதுவே.
10.6.25
अशक्यं चैव कः कर्तुं शक्तः शक्तिबलादिह ।
न हि दैवाद्गरीयो वै मानुष्यं किञ्चिदिष्यते ॥ १०.६.२५ ॥
இங்கு சக்தியாலும் பலத்தாலும் செய்ய இயலாததை யார் செய்ய வல்லவர்? மனித முயற்சி விதியை விட உயர்ந்தது என்று கருதப்படுவதில்லை.
10.6.26
मानुष्यं कुर्वतः कर्म यदि दैवान्न सिध्यति ।
स पथः प्रच्युतो धर्म्याद्विपदं प्रतिपद्यते ॥ १०.६.२६ ॥
மனிதன் முயற்சியுடன் செயல் செய்தும் அது விதியால் நிறைவேறாவிட்டால், அவன் தர்ம வழியிலிருந்து விலகி துன்பத்தை அடைகிறான்.
10.6.27
प्रतिज्ञानं ह्यविज्ञानं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
यदारभ्य क्रियां काञ्चिद्भयादिह निवर्तते ॥ १०.६.२७ ॥
ஞானிகள் சபதம் செய்வதை அறியாமை என்கின்றனர்; ஏனெனில் இங்கே ஒருவன் ஒரு செயலைத் தொடங்கி பயத்தால் பின்வாங்குகிறான்.
10.6.28
तदिदं दुष्प्रणीतेन भयं मा समुपस्थितम् ।
न हि द्रोणसुतः सङ्ख्ये निवर्तेत कथञ्चन ॥ १०.६.२८ ॥
இந்த அச்சம் தீய நடத்தையால் எழுந்துள்ளது. துரோணரின் மகன் போரில் எவ்வகையிலும் பின்வாங்கமாட்டான்.
10.6.29
इदं च सुमहद्भूतं दैवदण्डमिवोद्यतम् ।
न चैतदभिजानामि चिन्तयन्नपि सर्वथा ॥ १०.६.२९ ॥
இந்த மிகப் பெரிய அபசகுனம் விதியின் உயர்த்தப்பட்ட தண்டம் போல் உள்ளது. எல்லா வகையிலும் சிந்தித்தாலும் இதை நான் அறியவில்லை.
10.6.30
ध्रुवं येयमधर्मेण प्रहिता कलुषा मतिः ।
तस्याः फलमिदं घोरं प्रतिघाताय कल्पते ॥ १०.६.३० ॥
நிச்சயமாக அதர்மத்தால் தூண்டப்பட்ட இந்த கலங்கிய புத்தியின் பயனே இது; இது பதிலடிக்குத் தகுந்ததாகிறது.
10.6.31
तदिदं दैवविहितं मम सङ्ख्ये निवर्तनम् ।
नान्यत्र दैवादुद्यन्तुमिह शक्यं कथञ्चन ॥ १०.६.३१ ॥
போரில் எனது இந்தத் திரும்புதல் விதியால் நியமிக்கப்பட்டது. விதியின்றி இங்கே எந்த வகையிலும் எழுவது சாத்தியமில்லை.
10.6.32
सोऽहमद्य महादेवं प्रपद्ये शरणं विभुम् ।
दैवदण्डमिमं घोरं स हि मे नाशयिष्यति ॥ १०.६.३२ ॥
ஆகவே இன்று நான் மகாதேவராகிய, எங்கும் வியாபித்த இறைவனிடம் அடைக்கலம் புகுகிறேன். அவரே எனக்கு வந்துள்ள இந்தக் கொடிய விதித் தண்டனையை அழிப்பார்.
10.6.33
कपर्दिनं प्रपद्येऽहं देवदेवमुमापतिम् ।
कपालमालिनं रुद्रं भगनेत्रहरं हरम् ॥ १०.६.३३ ॥
சடைமுடி தரித்தவர், தேவர்களின் தேவர், உமையின் கணவர் ஆகியவரிடம் நான் அடைக்கலம் புகுகிறேன் — மண்டை ஓடுகளின் மாலை அணிந்த ருத்திரரும், பகனின் கண்களைப் பறித்த ஹரரும் ஆகிய அவரிடம்.
10.6.34
स हि देवोऽत्यगाद्देवांस्तपसा विक्रमेण च ।
तस्माच्छरणमभ्येष्ये गिरिशं शूलपाणिनम् ॥ १०.६.३४ ॥
அந்தத் தேவர் தவத்தாலும் வீரத்தாலும் தேவர்களையும் மிஞ்சிவிட்டார். ஆகவே மலைகளின் தலைவரும் சூலம் ஏந்தியவருமான அவரிடம் நான் அடைக்கலம் புகுவேன்.