Mahābhārata · Adhyāya 11.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
हते दुर्योधने चैव हते सैन्ये च सर्वशः ।
धृतराष्ट्रो महाराज श्रुत्वा किमकरोन्मुने ॥ ११.१.१ ॥
Nachdem man Nārāyaṇa, Nara und dem Besten der Menschen, der Göttin Sarasvatī und Vyāsa Ehrerbietung erwiesen hat, soll man dann 'Jaya' rezitieren. Als Duryodhana erschlagen und das ganze Heer vollständig vernichtet war, was tat der große König Dhṛtarāṣṭra, als er es hörte, o Weiser?
11.1.2
तथैव कौरवो राजा धर्मपुत्रो महामनाः ।
कृपप्रभृतयश्चैव किमकुर्वत ते त्रयः ॥ ११.१.२ ॥
Ebenso, was taten der Kaurava-König, Dharmas Sohn, der Großmütige, und Kṛpa und die anderen, jene drei?
11.1.3
अश्वत्थाम्नः कृतं कर्म शापश्चान्योन्यकारितः ।
वृत्तान्मुत्रं ब्रूहि यदभाषत सञ्जयः ॥ ११.१.३ ॥
Erzähle mir die Tat Aśvatthāmans und die gegenseitig verhängten Flüche, den Bericht der Ereignisse, den Sañjaya vortrug.
11.1.4
हते पुत्रशते दीनं छिन्नशाखमिव द्रुमम् ।
पुत्रशोकाभिसन्प्तं धृतराष्ट्रं महीपतिम् ॥ ११.१.४ ॥
Als die hundert Söhne erschlagen waren, Dhṛtarāṣṭra, der Herr der Erde, elend wie ein Baum mit abgebrochenem Ast, gequält vom Kummer um seine Söhne.
11.1.5
ध्यानमूकत्वमापन्नं चिन्तया समभिप्लुतम् ।
सञ्जयो जयतां श्रेष्ठ राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१.५ ॥
Zu dem König, von Sorge überwältigt, in Nachsinnen verstummt, sprach Sañjaya, der Beste der Sieger, diese Worte.
11.1.6
किं शोचसि महाराज नास्ति शोके सहायता ।
अक्षौहिण्यो हताश्चाष्टौ दश चैव विशाम्पते।
निर्जितेयं वसुमती शून्या स्थास्यति केवलम् ॥ ११.१.६ ॥
Warum trauerst du, großer König? Im Kummer gibt es keine Hilfe. Acht und zehn Akṣauhiṇīs sind erschlagen, o Herr der Menschen; diese eroberte Erde wird leer bleiben, ganz allein.
11.1.7
नानादिग्भ्यः समागम्य नानाजात्या नराधिपाः ।
सहितास्व पुत्रेण सर्वे वै निधनं गताः ॥ ११.१.७ ॥
Könige, aus vielen Richtungen zusammengekommen, aus verschiedenen Geschlechtern, sie alle mit ihren Söhnen, sind dem Tod anheimgefallen.
11.1.8
पितॄणां पुत्रपौत्राणां ज्ञातीनां सुहृदां तथा ।
गुरूणां चानुपूर्व्येण ये चान्येऽनुचरा हताः।
प्रेतकार्याणि सर्वाणि कारयस्व नराधिप ॥ ११.१.८ ॥
Lass die Totenriten in der gebührenden Ordnung für die Väter, Söhne, Enkel, Verwandten, Freunde, Lehrer und die übrigen getöteten Gefolgsleute vollziehen, o Herr der Menschen.
11.1.9
तच्छ्रुत्वा करुणं पुत्रपौत्रवधार्दितः ।
पपात भुवि दुर्धर्षो वाताहत इव द्रुमः ॥ ११.१.९ ॥
Als er das hörte, gequält vom Tod seiner Söhne und Enkel, stürzte der Unbezwingliche klagend zu Boden wie ein vom Wind gefällter Baum.
11.1.10
हतपुत्रो हतामात्यो हतसर्वसुहृज्जनः ।
दुःखं नूनं गमिष्यामि विचरन्पृथिवीमिमाम् ॥ ११.१.१० ॥
Meine Söhne sind erschlagen, meine Minister sind erschlagen, alle meine Freunde und Verwandten sind erschlagen; gewiss werde ich in Kummer über diese Erde irren.
11.1.11
किन्नु बन्धुविहीनस्य जीवितेन ममाद्य वै ।
लूनपक्षस्य इव मे वैनतेयस्य सञ्जय ॥ ११.१.११ ॥
O Sañjaya, was nützt mir heute dieses Leben, da ich der Verwandten beraubt bin? Ich bin wie Garuḍa, der Sohn Vinatās, dem die Flügel abgeschnitten sind.
11.1.12
हृतराज्यो हतसुहृद्वतपुत्रश्च वै तथा ।
न भ्राजिष्ये महाप्राज्ञ क्षीणरश्मिरिवांशुमान् ॥ ११.१.१२ ॥
Des Reiches beraubt, die Freunde erschlagen und auch die Söhne erschlagen, o Weiser, werde ich nicht mehr leuchten, wie die Sonne mit geschwächten Strahlen.
11.1.13
न कृतं सुहृदां वाक्यं जामद्ग्न्यस्य च ।
सभामध्ये तु कृष्णेन यच्छ्रेयोऽभिहितं मम। ॥ ११.१.१३ ॥
Ich habe die Worte meiner Wohlgesinnten nicht befolgt, noch die Worte des Sohnes des Jāmadagni. Und was Kṛṣṇa mitten in der Versammlung als mein Wohl erklärte, habe ich ebenfalls nicht befolgt.
11.1.14
अलं वैरेण ते राजन्पुत्रः संगृद्यतामिति ।
तच्च वाक्यमकृत्वाऽहं भृशं तप्यामि दुर्मतिः ॥ ११.१.१४ ॥
»Genug der Feindschaft, o König; nimm deinen Sohn zurück.« Diese Worte nicht befolgt zu haben, bereue ich, der Unvernünftige, nun zutiefst.
11.1.15
न हि श्रोताऽस्मि भीष्मस्य शर्मयुक्तं प्रभाषितम् ॥ ११.१.१५ ॥
Tatsächlich habe ich Bhīṣmas Worte, voller Wohlergehen, nicht gehört.
11.1.16
दुर्योधनस्य च तथा वृषभस्येव नर्दतः ।
दुःशासनवधं श्रुत्वा कर्णस्य च विपर्ययम्।
द्रोणसूर्योपरागं च हृदयं मे विदीर्यते ॥ ११.१.१६ ॥
Als ich von Duryodhanas stierartigem Brüllen, der Erschlagung Duḥśāsanas, Karṇas Wende und der Verfinsterung Droṇas, der Sonne, hörte, zerreißt mein Herz.
11.1.17
न स्मराम्यात्मनः किञ्चित्पुरा सञ्जय दुष्कृतम् ।
यस्येदं फलमद्येह मया मूढेन भुज्यते ॥ ११.१.१७ ॥
O Sañjaya, ich erinnere mich an keine böse Tat von mir in der Vergangenheit, deren Frucht ich, der Verblendete, hier nun erfahre.
11.1.18
नूनं व्यपकृतं किञ्चिन्मया पूर्वेषु जन्मसु ।
येन मां दुःखभागेषु धाता कर्मसु युक्तवान् ॥ ११.१.१८ ॥
Gewiss habe ich in früheren Geburten etwas Unrechtes getan, weshalb der Schöpfer mich in Anteile des Leidens gestellt hat.
11.1.19
परिणामश्च वयसः सर्वबन्धुक्षयश्च मे ।
सुहृन्मित्रविनाशश्च दैवयोगादुपागतः ॥ ११.१.१९ ॥
Das Alter ist über mich gekommen, all meine Verwandten sind vernichtet, und durch den Lauf des Schicksals sind meine Wohlgesinnten und Freunde zugrunde gegangen.
11.1.20
कोन्वस्ति दुःखिततरो मत्तोऽन्यो हि पुमान्भुवि ॥ ११.१.२० ॥
Wer auf der Erde ist wohl ein Mann, der elender wäre als ich?
11.1.21
तन्मामद्यैव पश्यन्तु पाण्डवाः संशितव्रताः ।
विवृतं ब्रह्मलोकस्य दीर्घमध्वानमास्थितम् ॥ ११.१.२१ ॥
Darum sollen mich die Pāṇḍavas, standhaft in ihren Gelübden, heute noch sehen, denn ich bin auf den langen, offenen Weg zur Welt Brahmās getreten.
11.1.22
तस्य लालप्यमानस्य बहु शोकं विचिन्वतः ।
शोकापहं नरेन्द्रस्य सञ्जयो वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१.२२ ॥
Zu jenem König, der in Trauer viel klagte und grübelte, sprach Sañjaya diese Worte, die den Kummer nehmen.
11.1.23
शोकं राजन्व्यपनुद श्रुतास्ते वेदनिश्चयाः ।
शास्त्रागमाश्च विविधा वृद्धेभ्यो नृपसत्तम ॥ ११.१.२३ ॥
Verscheuche deinen Kummer, o König; du hast von den Alten die sicheren Lehrsätze der Veden und die vielfältigen Überlieferungen der Schriften vernommen, o Bester der Könige.
11.1.24
सृञ्जये पुत्रशोकार्ते यदूर्चुर्मुनयः पुरा ।
यथा यौवनजं दर्पमास्थिते ते सुते नृप ॥ ११.१.२४ ॥
Höre, was die Weisen einst über Sṛñjaya sagten, der vom Kummer um seinen Sohn gequält war, wie deine Söhne sich dem Stolz der Jugend hingaben, o König.
11.1.25
न त्वया सुहृदां वाक्यं ब्रुवतामवधारितम् ।
स्वार्थश्च न कृतः कश्चिल्लुब्धेन फलगृद्धिना ॥ ११.१.२५ ॥
Du, gierig und begierig nach Gewinn, hast die Worte deiner Wohlgesinnten, als sie sprachen, nicht beachtet, und du hast auch nichts zu deinem eigenen Nutzen getan.
11.1.26
असिनैवैकधारेण स्वबुद्ध्या तु विचेष्टितम् ।
प्रायशोऽवृत्तसम्पन्नाः सततं पर्युपासिताः ॥ ११.१.२६ ॥
Dein Verhalten, nur von deinem eigenen Urteil geleitet, gleicht einem einschneidigen Schwert; und meist hast du ständig Männer bedient, denen gutes Betragen fehlte.
11.1.27
यस्य दुःशासनो मन्त्री राधेयश्च दुरात्मवान् ।
शकुनिश्चैव दुष्टात्मा चित्रसेनश्च दुर्मतिः ॥ ११.१.२७ ॥
Dessen Ratgeber Duḥśāsana, der übel gesinnte Rādheya (Karṇa), der bösartige Śakuni und der arglistige Citrasena waren;
11.1.28
अनल्पं येन वै सर्वं शल्यभूतं कृतं जगत् ।
कुरुवृद्धस्य भीष्मस्य गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ११.१.२८ ॥
Durch den die ganze Welt, wie ein Dorn, zur großen Qual gemacht wurde, selbst für den greisen Kuru Bhīṣma, für Gāndhārī und für Vidura;
11.1.29
द्रोणस्य च महाराज कृपस्य च शरद्वतः ।
कृष्णस्य च महाबाहो नारदस्य च धीमतः ॥ ११.१.२९ ॥
Und für Droṇa, großer König, für Kṛpa, den Sohn des Śaradvat, für Kṛṣṇa, o Starkarmiger, und für den weisen Nārada.
11.1.30
ऋषीणां च तथाऽन्येषां व्यासस्यामिततेजसः ।
न कृतं तेन वचनं तव पुत्रेण भारत।
क्षपिताः क्षत्रियाः सर्वे शत्रूणां वर्धितं यशः ॥ ११.१.३० ॥
Auch das Wort der Weisen und anderer, ebenso das des Vyāsa von unermesslichem Glanz, befolgte dein Sohn nicht. O Bhārata, alle Krieger wurden vernichtet, und der Ruhm der Feinde wuchs.
11.1.31
अधर्मसंयुतं किञ्चिन्नित्यं युद्धमिति ब्रुवन् ।
मध्यस्थो हि त्वमप्यासीर्न क्षमं किञ्चिदुक्तवान् ॥ ११.१.३१ ॥
Indem du sagtest, Krieg sei stets mit etwas Unrecht verbunden, bliebst auch du ein neutraler Vermittler und sprachst nichts Angemessenes.
11.1.32
धूर्धरेण त्वया भारस्तुलया न समं धृतः ॥ ११.१.३२ ॥
Von dir, dem Träger des Jochs, wurde die Last nicht gleichmäßig auf der Waage gewogen.
11.1.33
आदावेव मनुष्येण वर्तितव्यं यथाक्रमम् ।
यथा नातीतमर्थं वै पश्चात्तापेन युज्यते ॥ ११.१.३३ ॥
Der Mensch sollte von Anfang an in gebührender Ordnung handeln, damit er nicht hinterher über eine vergangene Sache von Reue erfasst wird.
11.1.34
पुत्रगृद्ध्या त्वया राजन्प्रियं तस्य चिकीर्षितम् ।
पश्चात्तापमिमं प्राप्तो न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ११.१.३४ ॥
O König, aus Gier nach deinem Sohn wolltest du tun, was ihm gefiel; nun ist dir diese Reue zuteilgeworden, und du solltest nicht trauern.
11.1.35
मधु यः केवलं दृष्ट्वा प्रपातं नानुपश्यति ।
स भ्रष्टोमधुलोभेन शोचत्येव यथा भवान् ॥ ११.१.३५ ॥
Wer nur den Honig sieht und den Abgrund darunter nicht sieht, fällt aus Gier nach Honig und klagt ebenso wie du.
11.1.36
अर्थान्न शोचन्प्राप्नोति न शोचन्विन्दते सुखम् ।
न शोचञ्श्रियमाप्नोति न शोचन्विन्दते जयम् ॥ ११.१.३६ ॥
Wer nicht klagt, erlangt Reichtum; wer nicht klagt, findet Glück. Wer nicht klagt, erlangt Glanz; wer nicht klagt, findet den Sieg.
11.1.37
स्वयमुत्पादयित्वाऽग्निं परीतस्तेन योऽग्निना ।
दह्यमानः पुनस्तापं भजते न स पण्डितः ॥ ११.१.३७ ॥
Wer selbst ein Feuer entfacht, von ihm umgeben verbrennt und wieder Qual erleidet, ist kein Weiser.
11.1.38
त्वयैव ससुतेनायं वाक्यवायुसमीरितः ।
लोभाज्येन च संसिक्तो ज्वलितः पार्थपावकः ॥ ११.१.३८ ॥
Von dir und deinen Söhnen, angefacht vom Wind der Worte und besprengt mit dem Schmalz der Gier, wurde dieses Feuer des Pārtha entzündet.
11.1.39
तस्मिन्समिद्धे पतिताः शलभा इव ते सुताः ।
तान्केशवाग्निनिर्दग्धान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ११.१.३९ ॥
In jenem entfachten Feuer fielen deine Söhne wie Motten; für jene, verbrannt vom Feuer Keśavas, sollst du nicht trauern.
11.1.40
यच्चाश्रुपातकलिलं वदनं वहसे नृप ।
अशास्त्रदृष्टमेतद्धि न प्रशंसन्ति पण्डिताः ॥ ११.१.४० ॥
Und das Antlitz, das du trägst, o König, getrübt von fallenden Tränen — dies findet sich nicht in den Schriften, und die Weisen loben es nicht.
11.1.41
विस्फुलिङ्गा इव ह्येतान्दहन्ति किल मानवान् ।
जहीहि मन्युं बुद्ध्या वै धास्यात्मानमात्मना ॥ ११.१.४१ ॥
Diese Funken verbrennen ja die Menschen. Lege den Zorn durch Einsicht ab, und durch dich selbst stelle dich in dir selbst fest.
11.1.42
एवमाश्वासितं तेन सञ्जयेन महात्मना ।
विदुरो भूय एवाह बुद्धिपूर्वं परन्तप ॥ ११.१.४२ ॥
So von dem großherzigen Sañjaya getröstet, sprach Vidura wieder mit Einsicht, o Peiniger der Feinde.