Mahābhārata · Adhyāya 11.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
हते दुर्योधने चैव हते सैन्ये च सर्वशः ।
धृतराष्ट्रो महाराज श्रुत्वा किमकरोन्मुने ॥ ११.१.१ ॥
Tendo reverenciado Nārāyaṇa, Nara e o melhor dos homens, a deusa Sarasvatī e Vyāsa, deve-se então recitar 'Jaya'. Quando Duryodhana foi morto e todo o exército foi completamente destruído, o que fez o grande rei Dhṛtarāṣṭra ao ouvir isso, ó sábio?
11.1.2
तथैव कौरवो राजा धर्मपुत्रो महामनाः ।
कृपप्रभृतयश्चैव किमकुर्वत ते त्रयः ॥ ११.१.२ ॥
Da mesma forma, o que fizeram o rei kaurava, o filho de Dharma, o magnânimo, Kṛpa e os demais, aqueles três?
11.1.3
अश्वत्थाम्नः कृतं कर्म शापश्चान्योन्यकारितः ।
वृत्तान्मुत्रं ब्रूहि यदभाषत सञ्जयः ॥ ११.१.३ ॥
Conta-me o feito realizado por Aśvatthāman e as maldições mutuamente lançadas, o relato dos acontecimentos que Sañjaya narrou.
11.1.4
हते पुत्रशते दीनं छिन्नशाखमिव द्रुमम् ।
पुत्रशोकाभिसन्प्तं धृतराष्ट्रं महीपतिम् ॥ ११.१.४ ॥
Quando os cem filhos foram mortos, Dhṛtarāṣṭra, senhor da terra, abatido como uma árvore de ramo quebrado, atormentado pelo pesar de seus filhos.
11.1.5
ध्यानमूकत्वमापन्नं चिन्तया समभिप्लुतम् ।
सञ्जयो जयतां श्रेष्ठ राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१.५ ॥
Ao rei, dominado pela angústia, caído em silêncio meditativo, Sañjaya, o melhor dos vitoriosos, proferiu estas palavras.
11.1.6
किं शोचसि महाराज नास्ति शोके सहायता ।
अक्षौहिण्यो हताश्चाष्टौ दश चैव विशाम्पते।
निर्जितेयं वसुमती शून्या स्थास्यति केवलम् ॥ ११.१.६ ॥
Por que te lamentas, grande rei? Na dor não há socorro. Oito e dez akṣauhiṇīs foram mortas, ó senhor dos homens; esta terra conquistada permanecerá vazia, somente isso.
11.1.7
नानादिग्भ्यः समागम्य नानाजात्या नराधिपाः ।
सहितास्व पुत्रेण सर्वे वै निधनं गताः ॥ ११.१.७ ॥
Reis reunidos de muitas direções, de diversas linhagens, todos juntamente com seus filhos, foram ao encontro da morte.
11.1.8
पितॄणां पुत्रपौत्राणां ज्ञातीनां सुहृदां तथा ।
गुरूणां चानुपूर्व्येण ये चान्येऽनुचरा हताः।
प्रेतकार्याणि सर्वाणि कारयस्व नराधिप ॥ ११.१.८ ॥
Manda realizar, na ordem devida, os ritos fúnebres dos pais, filhos, netos, parentes, amigos, anciãos e dos demais servidores abatidos, ó senhor dos homens.
11.1.9
तच्छ्रुत्वा करुणं पुत्रपौत्रवधार्दितः ।
पपात भुवि दुर्धर्षो वाताहत इव द्रुमः ॥ ११.१.९ ॥
Ao ouvir isso, atormentado pela matança de filhos e netos, o invencível caiu lamentosamente ao chão como uma árvore abatida pelo vento.
11.1.10
हतपुत्रो हतामात्यो हतसर्वसुहृज्जनः ।
दुःखं नूनं गमिष्यामि विचरन्पृथिवीमिमाम् ॥ ११.१.१० ॥
Meus filhos foram mortos, meus ministros foram mortos, todos os meus amigos e parentes foram mortos; certamente andarei pela terra em sofrimento.
11.1.11
किन्नु बन्धुविहीनस्य जीवितेन ममाद्य वै ।
लूनपक्षस्य इव मे वैनतेयस्य सञ्जय ॥ ११.१.११ ॥
Ó Sañjaya, de que me serve hoje esta vida, privado de parentes? Sou como Garuḍa, filho de Vinatā, com as asas cortadas.
11.1.12
हृतराज्यो हतसुहृद्वतपुत्रश्च वै तथा ।
न भ्राजिष्ये महाप्राज्ञ क्षीणरश्मिरिवांशुमान् ॥ ११.१.१२ ॥
Despojado do reino, com os amigos mortos e os filhos mortos também, ó grande sábio, não brilharei mais, como o sol de raios enfraquecidos.
11.1.13
न कृतं सुहृदां वाक्यं जामद्ग्न्यस्य च ।
सभामध्ये तु कृष्णेन यच्छ्रेयोऽभिहितं मम। ॥ ११.१.१३ ॥
Não segui as palavras dos meus bem-intencionados, nem as do filho de Jāmadagni. E o que Kṛṣṇa declarou no meio da assembleia como o meu bem, também não segui.
11.1.14
अलं वैरेण ते राजन्पुत्रः संगृद्यतामिति ।
तच्च वाक्यमकृत्वाऽहं भृशं तप्यामि दुर्मतिः ॥ ११.१.१४ ॥
"Basta de inimizade, ó rei; aceita de volta o teu filho." Não tendo atendido essas palavras, eu, de mau juízo, agora lamento profundamente.
11.1.15
न हि श्रोताऽस्मि भीष्मस्य शर्मयुक्तं प्रभाषितम् ॥ ११.१.१५ ॥
Na verdade, não ouvi as palavras de Bhīṣma, cheias de bem-estar.
11.1.16
दुर्योधनस्य च तथा वृषभस्येव नर्दतः ।
दुःशासनवधं श्रुत्वा कर्णस्य च विपर्ययम्।
द्रोणसूर्योपरागं च हृदयं मे विदीर्यते ॥ ११.१.१६ ॥
Ao ouvir o rugido de Duryodhana como o de um touro, a morte de Duḥśāsana, a reviravolta de Karṇa e o eclipse de Droṇa, o sol, meu coração se despedaça.
11.1.17
न स्मराम्यात्मनः किञ्चित्पुरा सञ्जय दुष्कृतम् ।
यस्येदं फलमद्येह मया मूढेन भुज्यते ॥ ११.१.१७ ॥
Ó Sañjaya, não me recordo de nenhuma má ação minha no passado cujo fruto eu, o iludido, esteja agora experimentando aqui.
11.1.18
नूनं व्यपकृतं किञ्चिन्मया पूर्वेषु जन्मसु ।
येन मां दुःखभागेषु धाता कर्मसु युक्तवान् ॥ ११.१.१८ ॥
Certamente em vidas anteriores cometi alguma falta, pela qual o criador me pôs em partes de sofrimento.
11.1.19
परिणामश्च वयसः सर्वबन्धुक्षयश्च मे ।
सुहृन्मित्रविनाशश्च दैवयोगादुपागतः ॥ ११.१.१९ ॥
A velhice chegou até mim, todos os meus parentes foram destruídos, e pelo curso do destino meus benfeitores e amigos pereceram.
11.1.20
कोन्वस्ति दुःखिततरो मत्तोऽन्यो हि पुमान्भुवि ॥ ११.१.२० ॥
Pois que outro homem há na terra mais infeliz do que eu?
11.1.21
तन्मामद्यैव पश्यन्तु पाण्डवाः संशितव्रताः ।
विवृतं ब्रह्मलोकस्य दीर्घमध्वानमास्थितम् ॥ ११.१.२१ ॥
Pois que hoje mesmo me vejam os Pāṇḍava, firmes em seus votos, pois me encontro no longo caminho aberto para o mundo de Brahmā.
11.1.22
तस्य लालप्यमानस्य बहु शोकं विचिन्वतः ।
शोकापहं नरेन्द्रस्य सञ्जयो वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१.२२ ॥
Àquele rei, que muito lamentava em sua dor e ponderava, Sañjaya dirigiu estas palavras que afastam a tristeza.
11.1.23
शोकं राजन्व्यपनुद श्रुतास्ते वेदनिश्चयाः ।
शास्त्रागमाश्च विविधा वृद्धेभ्यो नृपसत्तम ॥ ११.१.२३ ॥
Afasta a tua dor, ó rei; ouviste dos anciãos as certezas dos Vedas e as diversas tradições dos tratados, ó melhor dos reis.
11.1.24
सृञ्जये पुत्रशोकार्ते यदूर्चुर्मुनयः पुरा ।
यथा यौवनजं दर्पमास्थिते ते सुते नृप ॥ ११.१.२४ ॥
Ouve o que os sábios de outrora disseram sobre Sṛñjaya, afligido pela dor do filho, assim como os teus filhos abraçaram o orgulho nascido da juventude, ó rei.
11.1.25
न त्वया सुहृदां वाक्यं ब्रुवतामवधारितम् ।
स्वार्थश्च न कृतः कश्चिल्लुब्धेन फलगृद्धिना ॥ ११.१.२५ ॥
Tu, ganancioso e ávido de frutos, não deste ouvidos às palavras dos teus amigos enquanto falavam, nem agiste em teu próprio benefício.
11.1.26
असिनैवैकधारेण स्वबुद्ध्या तु विचेष्टितम् ।
प्रायशोऽवृत्तसम्पन्नाः सततं पर्युपासिताः ॥ ११.१.२६ ॥
Tua conduta, guiada apenas pelo teu próprio juízo, é como uma espada de um só gume; e na maior parte do tempo serviste constantemente homens de má conduta.
11.1.27
यस्य दुःशासनो मन्त्री राधेयश्च दुरात्मवान् ।
शकुनिश्चैव दुष्टात्मा चित्रसेनश्च दुर्मतिः ॥ ११.१.२७ ॥
Cujos conselheiros eram Duḥśāsana, o mau de alma Rādheya (Karṇa), o de natureza perversa Śakuni e o de mente má Citrasena;
11.1.28
अनल्पं येन वै सर्वं शल्यभूतं कृतं जगत् ।
कुरुवृद्धस्य भीष्मस्य गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ११.१.२८ ॥
Por quem todo o mundo foi tornado, como um espinho, fonte de grande aflição, mesmo para o ancião dos Kurus, Bhīṣma, para Gāndhārī e para Vidura;
11.1.29
द्रोणस्य च महाराज कृपस्य च शरद्वतः ।
कृष्णस्य च महाबाहो नारदस्य च धीमतः ॥ ११.१.२९ ॥
E para Droṇa, grande rei, para Kṛpa, filho de Śaradvat, para Kṛṣṇa, ó de braços poderosos, e para o sábio Nārada.
11.1.30
ऋषीणां च तथाऽन्येषां व्यासस्यामिततेजसः ।
न कृतं तेन वचनं तव पुत्रेण भारत।
क्षपिताः क्षत्रियाः सर्वे शत्रूणां वर्धितं यशः ॥ ११.१.३० ॥
Teu filho não cumpriu a palavra dos sábios e de outros, nem a de Vyāsa, de esplendor sem medida. Ó Bhārata! Todos os guerreiros foram destruídos, e a fama dos inimigos cresceu.
11.1.31
अधर्मसंयुतं किञ्चिन्नित्यं युद्धमिति ब्रुवन् ।
मध्यस्थो हि त्वमप्यासीर्न क्षमं किञ्चिदुक्तवान् ॥ ११.१.३१ ॥
Dizendo que a guerra está sempre unida a alguma injustiça, também tu permaneceste um mediador neutro e nada de adequado disseste.
11.1.32
धूर्धरेण त्वया भारस्तुलया न समं धृतः ॥ ११.१.३२ ॥
Por ti, portador do jugo, a carga não foi pesada igualmente na balança.
11.1.33
आदावेव मनुष्येण वर्तितव्यं यथाक्रमम् ।
यथा नातीतमर्थं वै पश्चात्तापेन युज्यते ॥ ११.१.३३ ॥
O homem deve agir com a devida ordem desde o início, para que não o aflija o arrependimento por um assunto já passado.
11.1.34
पुत्रगृद्ध्या त्वया राजन्प्रियं तस्य चिकीर्षितम् ।
पश्चात्तापमिमं प्राप्तो न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ११.१.३४ ॥
Ó rei, por cobiça pelo teu filho, quiseste fazer o que lhe agradava; agora este arrependimento te sobreveio, e não deves lamentar-te.
11.1.35
मधु यः केवलं दृष्ट्वा प्रपातं नानुपश्यति ।
स भ्रष्टोमधुलोभेन शोचत्येव यथा भवान् ॥ ११.१.३५ ॥
Quem vê apenas o mel e não vê o precipício, caído pela cobiça do mel, lamenta-se exatamente como tu.
11.1.36
अर्थान्न शोचन्प्राप्नोति न शोचन्विन्दते सुखम् ।
न शोचञ्श्रियमाप्नोति न शोचन्विन्दते जयम् ॥ ११.१.३६ ॥
Quem não se aflige obtém riqueza; quem não se aflige encontra felicidade. Quem não se aflige obtém prosperidade; quem não se aflige encontra a vitória.
11.1.37
स्वयमुत्पादयित्वाऽग्निं परीतस्तेन योऽग्निना ।
दह्यमानः पुनस्तापं भजते न स पण्डितः ॥ ११.१.३७ ॥
Quem, tendo ele mesmo acendido um fogo e estando cercado por ele, queima e de novo suporta a dor, não é um sábio.
11.1.38
त्वयैव ससुतेनायं वाक्यवायुसमीरितः ।
लोभाज्येन च संसिक्तो ज्वलितः पार्थपावकः ॥ ११.१.३८ ॥
Por ti, com teus filhos, avivado pelo vento das palavras e aspergido com a manteiga clarificada da ganância, acendeu-se este fogo do filho de Pṛthā.
11.1.39
तस्मिन्समिद्धे पतिताः शलभा इव ते सुताः ।
तान्केशवाग्निनिर्दग्धान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ११.१.३९ ॥
Naquele fogo aceso caíram teus filhos como mariposas; por aqueles queimados pelo fogo de Keśava, não deves lamentar-te.
11.1.40
यच्चाश्रुपातकलिलं वदनं वहसे नृप ।
अशास्त्रदृष्टमेतद्धि न प्रशंसन्ति पण्डिताः ॥ ११.१.४० ॥
E o rosto que trazes, ó rei, turvo de lágrimas que caem — isto não se vê nas escrituras, e os sábios não o louvam.
11.1.41
विस्फुलिङ्गा इव ह्येतान्दहन्ति किल मानवान् ।
जहीहि मन्युं बुद्ध्या वै धास्यात्मानमात्मना ॥ ११.१.४१ ॥
Estas faíscas, de fato, queimam os homens. Abandona a ira pela inteligência, e por ti mesmo, firma-te em ti mesmo.
11.1.42
एवमाश्वासितं तेन सञ्जयेन महात्मना ।
विदुरो भूय एवाह बुद्धिपूर्वं परन्तप ॥ ११.१.४२ ॥
Assim consolado pelo magnânimo Sañjaya, Vidura voltou a falar com sabedoria, ó abrasador dos inimigos.