மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
हते दुर्योधने चैव हते सैन्ये च सर्वशः ।
धृतराष्ट्रो महाराज श्रुत्वा किमकरोन्मुने ॥ ११.१.१ ॥
நாராயணரையும், நரரையும், நரோத்தமரையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வியாசரையும் வணங்கி, பின்னர் 'ஜய' என்று உச்சரிக்க வேண்டும். துரியோதனன் கொல்லப்பட்டபோதும், படை முழுவதும் அழிந்தபோதும், மகாராஜா திருதராஷ்டிரன் கேட்டு என்ன செய்தான், முனிவரே?
11.1.2
तथैव कौरवो राजा धर्मपुत्रो महामनाः ।
कृपप्रभृतयश्चैव किमकुर्वत ते त्रयः ॥ ११.१.२ ॥
அதுபோலவே கௌரவ அரசனும், தர்மபுத்திரனும், மகாமனமுடையவனுமான யுதிஷ்டிரனும், கிருபர் முதலானோரும், அந்த மூவரும் என்ன செய்தனர்?
11.1.3
अश्वत्थाम्नः कृतं कर्म शापश्चान्योन्यकारितः ।
वृत्तान्मुत्रं ब्रूहि यदभाषत सञ्जयः ॥ ११.१.३ ॥
அஸ்வத்தாமனின் செயல், ஒருவரால் ஒருவர் இட்ட சாபம்—நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்லுங்கள், சஞ்சயன் கூறியதை.
11.1.4
हते पुत्रशते दीनं छिन्नशाखमिव द्रुमम् ।
पुत्रशोकाभिसन्प्तं धृतराष्ट्रं महीपतिम् ॥ ११.१.४ ॥
நூறு புதல்வர்கள் கொல்லப்பட்டபோது, முறிந்த கிளையுடைய மரம் போல துயருற்ற, புதல்வர் சோகத்தால் வருந்திய பூமிபதி திருதராஷ்டிரன்.
11.1.5
ध्यानमूकत्वमापन्नं चिन्तया समभिप्लुतम् ।
सञ्जयो जयतां श्रेष्ठ राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१.५ ॥
சிந்தையால் சூழப்பட்டு, தியானத்தில் மௌனமடைந்த அரசனிடம், வெற்றியாளர்களில் சிறந்த சஞ்சயன் இச்சொற்களைச் சொன்னான்.
11.1.6
किं शोचसि महाराज नास्ति शोके सहायता ।
अक्षौहिण्यो हताश्चाष्टौ दश चैव विशाम्पते।
निर्जितेयं वसुमती शून्या स्थास्यति केवलम् ॥ ११.१.६ ॥
மகாராஜாவே, ஏன் துயருறுகிறீர்? துயரில் உதவி இல்லை. மக்கள் தலைவனே, எட்டு, பத்து அக்ஷௌஹிணி படைகள் கொல்லப்பட்டன; வெற்றி கொள்ளப்பட்ட இந்த பூமி வெறுமையாக மட்டுமே நிலைக்கும்.
11.1.7
नानादिग्भ्यः समागम्य नानाजात्या नराधिपाः ।
सहितास्व पुत्रेण सर्वे वै निधनं गताः ॥ ११.१.७ ॥
பல திசைகளிலிருந்தும் கூடிய, பல குலங்களைச் சேர்ந்த மன்னர்கள் அனைவரும் தம் மகன்களுடன் சேர்ந்து மரணமடைந்தனர்.
11.1.8
पितॄणां पुत्रपौत्राणां ज्ञातीनां सुहृदां तथा ।
गुरूणां चानुपूर्व्येण ये चान्येऽनुचरा हताः।
प्रेतकार्याणि सर्वाणि कारयस्व नराधिप ॥ ११.१.८ ॥
தந்தையர், மகன்கள், பேரன்கள், உறவினர், நண்பர்கள், பெரியோர்கள் மற்றும் கொல்லப்பட்ட பிற பணியாளர்கள் அனைவருக்கும் முறைப்படி இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்வி, மன்னனே.
11.1.9
तच्छ्रुत्वा करुणं पुत्रपौत्रवधार्दितः ।
पपात भुवि दुर्धर्षो वाताहत इव द्रुमः ॥ ११.१.९ ॥
அதைக் கேட்டு, மகன்களும் பேரன்களும் கொல்லப்பட்ட துயரால் வருந்தி, காற்றால் வீழ்த்தப்பட்ட மரம் போல அந்த வீழ்த்த முடியாதவன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்.
11.1.10
हतपुत्रो हतामात्यो हतसर्वसुहृज्जनः ।
दुःखं नूनं गमिष्यामि विचरन्पृथिवीमिमाम् ॥ ११.१.१० ॥
மகன்கள் கொல்லப்பட்டனர், அமைச்சர்கள் கொல்லப்பட்டனர், நண்பர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்; இந்த நிலத்தில் துயரத்தோடு நிச்சயமாக நான் அலைந்து திரிவேன்.
11.1.11
किन्नु बन्धुविहीनस्य जीवितेन ममाद्य वै ।
लूनपक्षस्य इव मे वैनतेयस्य सञ्जय ॥ ११.१.११ ॥
சஞ்சயா, உறவினர்களை இழந்த எனக்கு இன்று இந்த வாழ்க்கையால் என்ன பயன்? இறக்கைகள் வெட்டப்பட்ட வைனதேயன் (கருடன்) போல் அல்லவா நான் இருக்கிறேன்.
11.1.12
हृतराज्यो हतसुहृद्वतपुत्रश्च वै तथा ।
न भ्राजिष्ये महाप्राज्ञ क्षीणरश्मिरिवांशुमान् ॥ ११.१.१२ ॥
அரசு பறிபோனது, நண்பர்கள் கொல்லப்பட்டனர், மகன்களும் கொல்லப்பட்டனர்; மகா அறிவாளியே, குறைந்த கதிர்களுடைய சூரியனைப் போல் நான் இனி ஒளிரமாட்டேன்.
11.1.13
न कृतं सुहृदां वाक्यं जामद्ग्न्यस्य च ।
सभामध्ये तु कृष्णेन यच्छ्रेयोऽभिहितं मम। ॥ ११.१.१३ ॥
நண்பர்களின் சொல்லையும் ஜமதக்னியின் மகனின் சொல்லையும் நான் ஏற்கவில்லை. சபையின் நடுவில் கிருஷ்ணன் எனக்கு நன்மையாகச் சொன்னதையும் ஏற்கவில்லை.
11.1.14
अलं वैरेण ते राजन्पुत्रः संगृद्यतामिति ।
तच्च वाक्यमकृत्वाऽहं भृशं तप्यामि दुर्मतिः ॥ ११.१.१४ ॥
"அரசே, பகைமை போதும்; மகனை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்" என்ற அந்த வார்த்தையை நான் ஏற்காமல், தீய புத்தியுடைய நான் இப்போது மிகவும் வருந்துகிறேன்.
11.1.15
न हि श्रोताऽस्मि भीष्मस्य शर्मयुक्तं प्रभाषितम् ॥ ११.१.१५ ॥
பீஷ்மரின் அந்த நலம்தரும் சொல்லையும் நான் கேட்கவில்லை.
11.1.16
दुर्योधनस्य च तथा वृषभस्येव नर्दतः ।
दुःशासनवधं श्रुत्वा कर्णस्य च विपर्ययम्।
द्रोणसूर्योपरागं च हृदयं मे विदीर्यते ॥ ११.१.१६ ॥
துர்யோதனனின் காளையின் கர்ஜனை போன்ற முழக்கத்தையும், துச்சாசனனின் வதத்தையும், கர்ணனின் தலைகீழ் நிலையையும், துரோணர் எனும் சூரியனின் கிரகணத்தையும் கேட்டு என் இதயம் பிளக்கிறது.
11.1.17
न स्मराम्यात्मनः किञ्चित्पुरा सञ्जय दुष्कृतम् ।
यस्येदं फलमद्येह मया मूढेन भुज्यते ॥ ११.१.१७ ॥
சஞ்சயா, முன்பு நான் செய்த எந்தத் தீச்செயலும் எனக்கு நினைவில்லை; அதன் பலனையே இன்று இங்கே மூடனாகிய நான் அனுபவிக்கிறேன்.
11.1.18
नूनं व्यपकृतं किञ्चिन्मया पूर्वेषु जन्मसु ।
येन मां दुःखभागेषु धाता कर्मसु युक्तवान् ॥ ११.१.१८ ॥
நிச்சயமாக, முந்தைய பிறவிகளில் நான் ஏதோ தவறு செய்திருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் படைப்பாளர் என்னைத் துன்ப பங்குகளில் ஈடுபடுத்தியுள்ளார்.
11.1.19
परिणामश्च वयसः सर्वबन्धुक्षयश्च मे ।
सुहृन्मित्रविनाशश्च दैवयोगादुपागतः ॥ ११.१.१९ ॥
முதுமை வந்தடைந்தது; என் உறவினர்கள் அனைவரும் அழிந்தனர்; தெய்வ விதியால் என் நண்பர்களும் நல்லுறவினர்களும் அழிந்தனர்.
11.1.20
कोन्वस्ति दुःखिततरो मत्तोऽन्यो हि पुमान्भुवि ॥ ११.१.२० ॥
இந்தப் பூமியில் என்னைவிட துயரமடைந்த வேறு மனிதன் யார் இருக்கிறான்?
11.1.21
तन्मामद्यैव पश्यन्तु पाण्डवाः संशितव्रताः ।
विवृतं ब्रह्मलोकस्य दीर्घमध्वानमास्थितम् ॥ ११.१.२१ ॥
ஆகையால் இன்றே உறுதியான விரதம் கொண்ட பாண்டவர்கள் என்னைப் பார்க்கட்டும்; பிரம்மலோகத்தின் நீண்ட திறந்த வழியில் நான் நிற்கிறேன்.
11.1.22
तस्य लालप्यमानस्य बहु शोकं विचिन्वतः ।
शोकापहं नरेन्द्रस्य सञ्जयो वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१.२२ ॥
பெரும் துயரில் புலம்பிக்கொண்டும் சிந்தித்துக்கொண்டும் இருந்த அந்த மன்னனிடம் சஞ்சயன் துயர் போக்கும் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
11.1.23
शोकं राजन्व्यपनुद श्रुतास्ते वेदनिश्चयाः ।
शास्त्रागमाश्च विविधा वृद्धेभ्यो नृपसत्तम ॥ ११.१.२३ ॥
அரசே, துயரை விலக்கு; முதியோரிடம் வேதத்தின் உறுதியான கொள்கைகளையும் பல்வேறு சாஸ்திர மரபுகளையும் நீ கேட்டிருக்கிறாய், மன்னர்களில் சிறந்தவனே.
11.1.24
सृञ्जये पुत्रशोकार्ते यदूर्चुर्मुनयः पुरा ।
यथा यौवनजं दर्पमास्थिते ते सुते नृप ॥ ११.१.२४ ॥
முன்பு மகன் துயரால் வருந்திய சுஞ்சயனைப் பற்றி முனிவர்கள் சொன்னதை, இளமையால் பிறந்த செருக்கை உன் மகன்கள் கொண்டது போலவே, அரசே, நீ கேள்.
11.1.25
न त्वया सुहृदां वाक्यं ब्रुवतामवधारितम् ।
स्वार्थश्च न कृतः कश्चिल्लुब्धेन फलगृद्धिना ॥ ११.१.२५ ॥
பேராசை கொண்டவனும் பலனில் ஆசை வைத்தவனுமான நீ, நண்பர்கள் சொன்ன சொற்களைக் கருதவும் இல்லை; தனக்கு நன்மை தரும் எதையும் செய்யவுமில்லை.
11.1.26
असिनैवैकधारेण स्वबुद्ध्या तु विचेष्टितम् ।
प्रायशोऽवृत्तसम्पन्नाः सततं पर्युपासिताः ॥ ११.१.२६ ॥
தன் சொந்த அறிவினால் செய்த செயல் ஒரு முனைக் கத்தியைப் போன்றது; பெரும்பாலும் நல்ல நடத்தை இல்லாதவர்களையே இடைவிடாது சேவித்தாய்.
11.1.27
यस्य दुःशासनो मन्त्री राधेयश्च दुरात्मवान् ।
शकुनिश्चैव दुष्टात्मा चित्रसेनश्च दुर्मतिः ॥ ११.१.२७ ॥
எவனுக்கு துச்சாசனன் அமைச்சனாக, தீய மனமுடைய ராதேயன் (கர்ணன்), கொடிய இயல்புடைய சகுனி, தீய எண்ணமுடைய சித்ரசேனன் இருந்தார்களோ;
11.1.28
अनल्पं येन वै सर्वं शल्यभूतं कृतं जगत् ।
कुरुवृद्धस्य भीष्मस्य गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ११.१.२८ ॥
யாரால் முழு உலகமும் குருக்களின் மூத்தவர் பீஷ்மருக்கும், காந்தாரிக்கும், விதுரருக்கும் முள்ளாகும்படி செய்யப்பட்டதோ;
11.1.29
द्रोणस्य च महाराज कृपस्य च शरद्वतः ।
कृष्णस्य च महाबाहो नारदस्य च धीमतः ॥ ११.१.२९ ॥
மகாராஜாவே! துரோணருக்கும், சரத்வானின் மகன் கிருபருக்கும், பெருந்தோளனே! கிருஷ்ணருக்கும், அறிவுள்ள நாரதருக்கும் (அது துன்பமே).
11.1.30
ऋषीणां च तथाऽन्येषां व्यासस्यामिततेजसः ।
न कृतं तेन वचनं तव पुत्रेण भारत।
क्षपिताः क्षत्रियाः सर्वे शत्रूणां वर्धितं यशः ॥ ११.१.३० ॥
ரிஷிகளும் பிறரும், அமிதத் தேஜஸ்வியான வியாசரும் சொன்ன சொல்லை உன் மகன் ஏற்கவில்லை. பாரதா! க்ஷத்திரியர் அனைவரும் அழிந்தனர்; எதிரிகளின் புகழ் பெருகியது.
11.1.31
अधर्मसंयुतं किञ्चिन्नित्यं युद्धमिति ब्रुवन् ।
मध्यस्थो हि त्वमप्यासीर्न क्षमं किञ्चिदुक्तवान् ॥ ११.१.३१ ॥
போர் எப்போதும் ஏதோ ஓர் அதர்மத்துடன் கூடியது என்று சொல்லி, நீயும் நடுநிலையாளனாகவே இருந்தாய்; தகுந்த எதையும் சொல்லவில்லை.
11.1.32
धूर्धरेण त्वया भारस्तुलया न समं धृतः ॥ ११.१.३२ ॥
சுமையைத் தாங்கும் உன்னால் அந்தச் சுமை தராசில் சமமாக நிறுக்கப்படவில்லை.
11.1.33
आदावेव मनुष्येण वर्तितव्यं यथाक्रमम् ।
यथा नातीतमर्थं वै पश्चात्तापेन युज्यते ॥ ११.१.३३ ॥
மனிதன் தொடக்கத்திலேயே முறையாக நடக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் கடந்துபோன செயலுக்காகப் பின்னர் மனவருத்தம் வராது.
11.1.34
पुत्रगृद्ध्या त्वया राजन्प्रियं तस्य चिकीर्षितम् ।
पश्चात्तापमिमं प्राप्तो न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ११.१.३४ ॥
அரசே, மகன்மேல் கொண்ட பேராசையால் நீ அவனுக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பினாய்; இப்போது இந்தப் பின்வருத்தம் உனக்கு வந்துள்ளது, நீ துக்கப்பட வேண்டியதில்லை.
11.1.35
मधु यः केवलं दृष्ट्वा प्रपातं नानुपश्यति ।
स भ्रष्टोमधुलोभेन शोचत्येव यथा भवान् ॥ ११.१.३५ ॥
தேனை மட்டும் பார்த்து, அதன் கீழே உள்ள பள்ளத்தைக் காணாதவன், தேன் ஆசையால் வீழ்ந்து, நீ இப்போது வருந்துவது போலவே வருந்துகிறான்.
11.1.36
अर्थान्न शोचन्प्राप्नोति न शोचन्विन्दते सुखम् ।
न शोचञ्श्रियमाप्नोति न शोचन्विन्दते जयम् ॥ ११.१.३६ ॥
துக்கப்படாதவன் செல்வத்தைப் பெறுகிறான்; துக்கப்படாதவன் மகிழ்ச்சியை அடைகிறான். துக்கப்படாதவன் செழிப்பைப் பெறுகிறான்; துக்கப்படாதவன் வெற்றியை அடைகிறான்.
11.1.37
स्वयमुत्पादयित्वाऽग्निं परीतस्तेन योऽग्निना ।
दह्यमानः पुनस्तापं भजते न स पण्डितः ॥ ११.१.३७ ॥
தானே நெருப்பை மூட்டிவிட்டு அதனால் சூழப்பட்டு எரிந்து மீண்டும் துன்பத்தை அனுபவிப்பவன் அறிஞன் அல்லன்.
11.1.38
त्वयैव ससुतेनायं वाक्यवायुसमीरितः ।
लोभाज्येन च संसिक्तो ज्वलितः पार्थपावकः ॥ ११.१.३८ ॥
உன்னாலும் உன் மகன்களாலும் சொல்லின் காற்றால் தூண்டப்பட்டு, பேராசையாகிய நெய்யால் வார்க்கப்பட்டு, பார்த்தனின் இந்த நெருப்பு எரியச் செய்யப்பட்டது.
11.1.39
तस्मिन्समिद्धे पतिताः शलभा इव ते सुताः ।
तान्केशवाग्निनिर्दग्धान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ११.१.३९ ॥
அந்த எரியும் நெருப்பில் உன் மகன்கள் விட்டில் பூச்சிகள் போல் விழுந்தனர். கேசவனின் நெருப்பால் எரிந்த அவர்களுக்காக நீ துக்கப்படுவது தகாது.
11.1.40
यच्चाश्रुपातकलिलं वदनं वहसे नृप ।
अशास्त्रदृष्टमेतद्धि न प्रशंसन्ति पण्डिताः ॥ ११.१.४० ॥
அரசே, கண்ணீர் வீழ்ச்சியால் கலங்கிய உன் முகத்தை நீ சுமக்கிறாய். அது சாஸ்திரத்தில் காணப்படாதது; அறிஞர்கள் இதைப் புகழ்வதில்லை.
11.1.41
विस्फुलिङ्गा इव ह्येतान्दहन्ति किल मानवान् ।
जहीहि मन्युं बुद्ध्या वै धास्यात्मानमात्मना ॥ ११.१.४१ ॥
இவை தீப்பொறிகள் போல மனிதர்களை எரிக்கின்றன. அறிவால் கோபத்தை விடு; உன்னை நீயே உன்னால் நிலைநிறுத்திக்கொள்.
11.1.42
एवमाश्वासितं तेन सञ्जयेन महात्मना ।
विदुरो भूय एवाह बुद्धिपूर्वं परन्तप ॥ ११.१.४२ ॥
இவ்வாறு மகாத்மா சஞ்சயனால் ஆறுதல் பெற்ற விதுரன், பகைவரை வாட்டுபவனே, மீண்டும் அறிவுடன் கூறினான்.