Mahābhārata · Adhyāya 11.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.12.1
तत एनमुपातिष्ठञ्शौचार्थं परिचारकाः ।
कृतशौचं पुनश्चैनं ओवाच मधुसूदनः ॥ ११.१२.१ ॥
Entonces los sirvientes se le acercaron para sus abluciones, y cuando se hubo purificado, Madhusūdana volvió a hablarle.
11.12.2
राजन्नधीता वेदास्ते शास्त्राणि विविधानि च ।
श्रुतानि च पुराणानि राजधर्माश्च केवलाः ॥ ११.१२.२ ॥
Oh rey, has estudiado los Vedas y diversos tratados, has escuchado los Purāṇas y conoces por completo los deberes de los reyes.
11.12.3
एवं विद्वान्महाप्राज्ञः समर्थः सन्बलाबले ।
आत्मापराधात्कस्मात्त्वं कुरुषे कोपमीदृशम् ॥ ११.१२.३ ॥
Siendo así sabio y de gran inteligencia, capaz de juzgar la fuerza y la debilidad, ¿por qué albergas tal ira por tu propia culpa?
11.12.4
उक्तवांस्त्वां तदैवाहं भीष्मद्रोणौ च भारत ।
विदुरः सञ्जयश्चैव वाक्यं राजन्न तत्कृथाः ॥ ११.१२.४ ॥
Oh Bhārata, en aquel mismo momento yo, Bhīṣma y Droṇa, y también Vidura y Sañjaya te dijimos estas palabras; pero, oh rey, no las seguiste.
11.12.5
स वार्यमाणो नास्माकमकार्षीर्वचनं तदा ।
पाण्डवानधिकाञ्चानन्बले शौर्ये च कौरव ॥ ११.१२.५ ॥
Aunque te lo impedíamos, no seguiste nuestra palabra en aquel momento, sabiendo que los Pāṇḍavas eran superiores en fuerza y valor, oh Kaurava.
11.12.6
राजा हि यः स्थिरप्रज्ञः स्वयं दोषानवेक्षते ।
देशकालविभागं च परं श्रयेः स विन्दति ॥ ११.१२.६ ॥
El rey que, de sabiduría firme, examina por sí mismo sus faltas, comprende la división del lugar y del tiempo y se acoge a lo supremo, ese alcanza el éxito.
11.12.7
उच्यमानस्तु यः श्रेयो गृह्णीते नो हिताहिते ।
आपदः समनुप्राप्य सोऽभ्येति विलयं किल ॥ ११.१२.७ ॥
Quien, aunque se le aconseje, no acepta lo bueno distinguiendo entre lo beneficioso y lo perjudicial, cae en desgracias y ciertamente llega a la ruina.
11.12.8
ततोऽन्यवृत्तमात्मानं समवेक्षस्व भारत ।
राजंस्त्वं ह्यविधेयात्मा दुर्योधनवशे स्थितः ॥ ११.१२.८ ॥
Por tanto, oh descendiente de Bharata, examina con atención tu propia conducta. Oh rey, tú, cuyo yo no está gobernado, te hallas bajo el dominio de Duryodhana.
11.12.9
आत्मापराधादापन्नस्तत्किं भीमं जिघांससि ।
तस्मात्संयच्छ कोपं त्वं स्वमनुस्मृत्य दुष्कृतम् ॥ ११.१२.९ ॥
Habiendo caído en la desgracia por tu propia falta, ¿por qué deseas matar a Bhīma? Por eso refrena tu ira, recordando tu propia mala acción.
11.12.10
यस्तु तां स्पर्धया क्षुद्रः पाञ्चालीमानयत्समाम् ।
स हतो भीमसेनेन वैरं प्रतिजिहीर्षता ॥ ११.१२.१० ॥
Aquel vil que, por rivalidad, llevó a Pāñcālī a la asamblea fue muerto por Bhīmasena, que deseaba vengar la enemistad.
11.12.11
आत्मनोऽतिक्रमं पश्य पुंत्रस्य च दुरात्मनः ।
यदनागसि पाण्डूनां परित्यागस्त्वया कृतः ॥ ११.१२.११ ॥
Mira tu propia transgresión y la de tu hijo de mala mente, pues abandonaste a los inocentes Pāṇḍavas.
11.12.12
एवमुक्तः स कृष्णेन सर्वं सत्यं जनाधिप ।
उवाच देवकीपुत्रं धृतराष्ट्रो महीपतिः ॥ ११.१२.१२ ॥
Así interpelado por Kṛṣṇa, quien dijo toda la verdad, oh señor de los hombres, el rey Dhṛtarāṣṭra habló al hijo de Devakī.
11.12.13
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि माधव ।
पुत्रस्नेहस्तु बलवान्धर्मान्मां समचालयत् ॥ ११.१२.१३ ॥
Así es, oh de gran brazo, Mādhava, como dices. Pero el afecto por los hijos es poderoso; me apartó del dharma.
11.12.14
दिष्ट्या तु पुरुषव्याघ्रो बलवान्सत्यक्त्रिमः ।
त्वद्गुप्तो नागमत्कृष्ण भीमो बाह्वन्तरं मम ॥ ११.१२.१४ ॥
Por fortuna, oh Kṛṣṇa, Bhīma, tigre entre los hombres, poderoso y de valor verdadero, no llegó al alcance de mis brazos, pues tú lo protegías.
11.12.15
इदानीं त्वहमव्यग्रो गतमन्युर्गतज्वरः ।
मध्यमं पाण्डवं वीरं स्पष्टुमिच्छामि माधव ॥ ११.१२.१५ ॥
Ahora estoy sereno, libre de ira y de la fiebre del dolor, y deseo tocar al Pāṇḍava del medio, el héroe, oh Mādhava.
11.12.16
हतेषु पारथिवेन्द्रेषु पुत्रेषु निहतेषु च ।
पाण्डुपुत्रेषु मे धर्मः प्रीतिश्चाप्यवतिष्ठते ॥ ११.१२.१६ ॥
Aunque los señores de los reyes han sido muertos, y mis hijos también han sido muertos, mi deber y mi afecto hacia los hijos de Pāṇḍu aún permanecen.
11.12.17
ततः स भीमं च धनञ्जयं च ।
माद्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ।
पस्पर्श गात्रैः प्ररुदन्सुगात्रा… ।
नाश्वास्य कल्याणमुवाच चैनान् ॥ ११.१२.१७ ॥
Entonces tocó a Bhīma y a Dhanañjaya y a los dos hijos heroicos de Mādrī con sus miembros, llorando, el de hermosos miembros… y, tras consolarlos, les dirigió palabras auspiciosas.