Mahābhārata · Adhyāya 11.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.12.1
तत एनमुपातिष्ठञ्शौचार्थं परिचारकाः ।
कृतशौचं पुनश्चैनं ओवाच मधुसूदनः ॥ ११.१२.१ ॥
Da traten die Diener zu ihm, um ihm bei der Waschung zu helfen, und nachdem er sich gereinigt hatte, sprach Madhusūdana erneut zu ihm.
11.12.2
राजन्नधीता वेदास्ते शास्त्राणि विविधानि च ।
श्रुतानि च पुराणानि राजधर्माश्च केवलाः ॥ ११.१२.२ ॥
O König, du hast die Veden und verschiedene Lehrwerke studiert, die Purāṇas gehört und die Pflichten der Könige vollständig gekannt.
11.12.3
एवं विद्वान्महाप्राज्ञः समर्थः सन्बलाबले ।
आत्मापराधात्कस्मात्त्वं कुरुषे कोपमीदृशम् ॥ ११.१२.३ ॥
Da du so gelehrt und von großer Weisheit bist, fähig, Stärke und Schwäche zu beurteilen, warum hegst du aus eigener Schuld solchen Zorn?
11.12.4
उक्तवांस्त्वां तदैवाहं भीष्मद्रोणौ च भारत ।
विदुरः सञ्जयश्चैव वाक्यं राजन्न तत्कृथाः ॥ ११.१२.४ ॥
O Bhārata, eben zu jener Zeit sprachen ich, Bhīṣma und Droṇa, auch Vidura und Sañjaya diese Worte zu dir; doch, o König, du hast nicht danach gehandelt.
11.12.5
स वार्यमाणो नास्माकमकार्षीर्वचनं तदा ।
पाण्डवानधिकाञ्चानन्बले शौर्ये च कौरव ॥ ११.१२.५ ॥
Obwohl wir dich zurückhielten, hast du damals unser Wort nicht befolgt, obwohl du wusstest, dass die Pāṇḍavas an Kraft und Tapferkeit überlegen waren, o Kaurava.
11.12.6
राजा हि यः स्थिरप्रज्ञः स्वयं दोषानवेक्षते ।
देशकालविभागं च परं श्रयेः स विन्दति ॥ ११.१२.६ ॥
Der König, der mit festem Verstand seine eigenen Fehler prüft, Ort und Zeit richtig unterscheidet und sich an das Beste hält, der erlangt den Erfolg.
11.12.7
उच्यमानस्तु यः श्रेयो गृह्णीते नो हिताहिते ।
आपदः समनुप्राप्य सोऽभ्येति विलयं किल ॥ ११.१२.७ ॥
Wer, obwohl ihm geraten wird, das Gute nicht annimmt, indem er Heilsames vom Schädlichen unterscheidet, gerät in Unglück und geht gewiss ins Verderben.
11.12.8
ततोऽन्यवृत्तमात्मानं समवेक्षस्व भारत ।
राजंस्त्वं ह्यविधेयात्मा दुर्योधनवशे स्थितः ॥ ११.१२.८ ॥
Darum, o Nachkomme Bharatas, betrachte genau dein eigenes Verhalten. O König, du, dessen Selbst nicht gezügelt ist, stehst unter der Macht Duryodhanas.
11.12.9
आत्मापराधादापन्नस्तत्किं भीमं जिघांससि ।
तस्मात्संयच्छ कोपं त्वं स्वमनुस्मृत्य दुष्कृतम् ॥ ११.१२.९ ॥
Da du durch deine eigene Schuld ins Unglück geraten bist, warum willst du Bhīma töten? Darum zügle deinen Zorn und besinne dich auf deine eigene Missetat.
11.12.10
यस्तु तां स्पर्धया क्षुद्रः पाञ्चालीमानयत्समाम् ।
स हतो भीमसेनेन वैरं प्रतिजिहीर्षता ॥ ११.१२.१० ॥
Jener Niederträchtige, der aus Rivalität Pāñcālī in die Versammlung brachte, wurde von Bhīmasena erschlagen, der die Feindschaft rächen wollte.
11.12.11
आत्मनोऽतिक्रमं पश्य पुंत्रस्य च दुरात्मनः ।
यदनागसि पाण्डूनां परित्यागस्त्वया कृतः ॥ ११.१२.११ ॥
Sieh deine eigene Übertretung und die deines bösgesinnten Sohnes, dass du die unschuldigen Pāṇḍavas verlassen hast.
11.12.12
एवमुक्तः स कृष्णेन सर्वं सत्यं जनाधिप ।
उवाच देवकीपुत्रं धृतराष्ट्रो महीपतिः ॥ ११.१२.१२ ॥
So angesprochen von Kṛṣṇa, der alle Wahrheit sprach, o Herr der Menschen, wandte sich König Dhṛtarāṣṭra an den Sohn der Devakī.
11.12.13
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि माधव ।
पुत्रस्नेहस्तु बलवान्धर्मान्मां समचालयत् ॥ ११.१२.१३ ॥
So ist es, o Mächtigarmiger Mādhava, wie du sagst. Doch die Liebe zu den Söhnen ist stark; sie hat mich vom Dharma abgetrieben.
11.12.14
दिष्ट्या तु पुरुषव्याघ्रो बलवान्सत्यक्त्रिमः ।
त्वद्गुप्तो नागमत्कृष्ण भीमो बाह्वन्तरं मम ॥ ११.१२.१४ ॥
Glücklicherweise, o Kṛṣṇa, kam Bhīma, der Tiger unter den Menschen, mächtig und wahr in seiner Tapferkeit, nicht in die Reichweite meiner Arme, da du ihn beschütztest.
11.12.15
इदानीं त्वहमव्यग्रो गतमन्युर्गतज्वरः ।
मध्यमं पाण्डवं वीरं स्पष्टुमिच्छामि माधव ॥ ११.१२.१५ ॥
Nun bin ich ruhig, frei von Zorn und vom Fieber des Kummers, und ich möchte den mittleren Pāṇḍava, den Helden, berühren, o Mādhava.
11.12.16
हतेषु पारथिवेन्द्रेषु पुत्रेषु निहतेषु च ।
पाण्डुपुत्रेषु मे धर्मः प्रीतिश्चाप्यवतिष्ठते ॥ ११.१२.१६ ॥
Obwohl die Herrscher der Könige erschlagen und meine Söhne ebenfalls erschlagen sind, bestehen meine Pflicht und meine Zuneigung zu den Söhnen Pāṇḍus dennoch fort.
11.12.17
ततः स भीमं च धनञ्जयं च ।
माद्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ।
पस्पर्श गात्रैः प्ररुदन्सुगात्रा… ।
नाश्वास्य कल्याणमुवाच चैनान् ॥ ११.१२.१७ ॥
Dann berührte er Bhīma und Dhanañjaya und die beiden heldenhaften Söhne Mādrīs mit seinen Gliedern, weinend, der Schöngliedrige… und nachdem er sie getröstet hatte, sprach er glückbringende Worte zu ihnen.