மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.12.1
तत एनमुपातिष्ठञ्शौचार्थं परिचारकाः ।
कृतशौचं पुनश्चैनं ओवाच मधुसूदनः ॥ ११.१२.१ ॥
பின்னர் பணியாளர்கள் சுத்தி செய்வதற்காக அவரை அணுகினர். சுத்தி செய்து கொண்டதும் மதுசூதனன் மீண்டும் அவரிடம் பேசினார்.
11.12.2
राजन्नधीता वेदास्ते शास्त्राणि विविधानि च ।
श्रुतानि च पुराणानि राजधर्माश्च केवलाः ॥ ११.१२.२ ॥
அரசே! நீ வேதங்களையும், பல்வேறு சாஸ்திரங்களையும், புராணங்களையும் கற்று கேட்டிருக்கிறாய்; அரசதர்மங்களையும் முழுமையாக அறிந்திருக்கிறாய்.
11.12.3
एवं विद्वान्महाप्राज्ञः समर्थः सन्बलाबले ।
आत्मापराधात्कस्मात्त्वं कुरुषे कोपमीदृशम् ॥ ११.१२.३ ॥
இவ்வாறு கற்றவனும் மிகுந்த ஞானமுள்ளவனும், வலிமை பலவீனம் அறிய வல்லவனுமாகிய நீ, உன் சொந்தக் குற்றத்தால் ஏன் இத்தகைய கோபத்தைக் கொள்கிறாய்?
11.12.4
उक्तवांस्त्वां तदैवाहं भीष्मद्रोणौ च भारत ।
विदुरः सञ्जयश्चैव वाक्यं राजन्न तत्कृथाः ॥ ११.१२.४ ॥
பாரதா! அப்போதே நான், பீஷ்மரும் துரோணரும், விதுரரும் சஞ்சயரும் கூட உன்னிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னோம்; ஆனால் அரசே, நீ அதைச் செய்யவில்லை.
11.12.5
स वार्यमाणो नास्माकमकार्षीर्वचनं तदा ।
पाण्डवानधिकाञ्चानन्बले शौर्ये च कौरव ॥ ११.१२.५ ॥
நாங்கள் தடுத்தபோதும் அந்நேரத்தில் நீ எங்கள் சொல்லைக் கேட்கவில்லை; பாண்டவர்கள் வலிமையிலும் வீரத்திலும் மேலானவர்கள் என்பதை நீ அறிந்திருந்தும், ஓ கௌரவா.
11.12.6
राजा हि यः स्थिरप्रज्ञः स्वयं दोषानवेक्षते ।
देशकालविभागं च परं श्रयेः स विन्दति ॥ ११.१२.६ ॥
நிலையான ஞானமுள்ள அரசன் தானே தன் குறைகளை ஆராய்ந்து, இடம் காலம் என்ற பகுப்பை அறிந்து உயர்ந்ததைச் சார்ந்தால், அவனே வெற்றியை அடைகிறான்.
11.12.7
उच्यमानस्तु यः श्रेयो गृह्णीते नो हिताहिते ।
आपदः समनुप्राप्य सोऽभ्येति विलयं किल ॥ ११.१२.७ ॥
அறிவுரை கூறப்பட்டபோதும் எவன் நன்மையையும் தீமையையும் வேறுபடுத்தி நலமானதை ஏற்கவில்லையோ, அவன் இடர்களில் சிக்கி நிச்சயமாக அழிவை அடைகிறான்.
11.12.8
ततोऽन्यवृत्तमात्मानं समवेक्षस्व भारत ।
राजंस्त्वं ह्यविधेयात्मा दुर्योधनवशे स्थितः ॥ ११.१२.८ ॥
ஆகையால், பாரதனே, உன் நடத்தையை கூர்ந்து நோக்கு. அரசே, நீ உன்னை அடக்கும் ஆற்றல் இல்லாதவனாய் துரியோதனனின் வசத்தில் இருக்கிறாய்.
11.12.9
आत्मापराधादापन्नस्तत्किं भीमं जिघांससि ।
तस्मात्संयच्छ कोपं त्वं स्वमनुस्मृत्य दुष्कृतम् ॥ ११.१२.९ ॥
உன் சொந்த குற்றத்தால் துன்பத்தில் விழுந்திருக்கையில், பீமனைக் கொல்ல ஏன் விரும்புகிறாய்? ஆகையால் உன் தீய செயலை நினைத்து, உன் கோபத்தை அடக்கு.
11.12.10
यस्तु तां स्पर्धया क्षुद्रः पाञ्चालीमानयत्समाम् ।
स हतो भीमसेनेन वैरं प्रतिजिहीर्षता ॥ ११.१२.१० ॥
பொறாமையால் பாஞ்சாலியை சபைக்கு அழைத்து வந்த அந்த இழிந்தவன், பகையைப் பழிவாங்க விரும்பிய பீமசேனனால் கொல்லப்பட்டான்.
11.12.11
आत्मनोऽतिक्रमं पश्य पुंत्रस्य च दुरात्मनः ।
यदनागसि पाण्डूनां परित्यागस्त्वया कृतः ॥ ११.१२.११ ॥
உன்னுடையதும், அந்தத் தீய மனமுடைய மகனுடையதும் வரம்பு மீறலைக் காண்; குற்றமற்ற பாண்டவர்களை நீ கைவிட்டதைப் பார்.
11.12.12
एवमुक्तः स कृष्णेन सर्वं सत्यं जनाधिप ।
उवाच देवकीपुत्रं धृतराष्ट्रो महीपतिः ॥ ११.१२.१२ ॥
ஜனாதிபதியே, கிருஷ்ணனால் இவ்வாறு அனைத்தும் உண்மையாக உரைக்கப்பட்டபின், பூமியின் அதிபதியான திருதராஷ்டிரன் தேவகியின் மகனிடம் பேசினான்.
11.12.13
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि माधव ।
पुत्रस्नेहस्तु बलवान्धर्मान्मां समचालयत् ॥ ११.१२.१३ ॥
மஹாபாஹுவே, மாதவா, நீர் சொல்வது போலவே இது. ஆனால் மகன்கள் மீதான பாசம் வலிமையானது; அது என்னை தர்மத்திலிருந்து விலக்கிவிட்டது.
11.12.14
दिष्ट्या तु पुरुषव्याघ्रो बलवान्सत्यक्त्रिमः ।
त्वद्गुप्तो नागमत्कृष्ण भीमो बाह्वन्तरं मम ॥ ११.१२.१४ ॥
நல்வினையால், மனிதர்களில் புலியான பலவான், உண்மையான வீரமுடைய பீமன், கிருஷ்ணா, உன்னால் காக்கப்பட்டதால் என் கைகளுக்கு அருகில் வரவில்லை.
11.12.15
इदानीं त्वहमव्यग्रो गतमन्युर्गतज्वरः ।
मध्यमं पाण्डवं वीरं स्पष्टुमिच्छामि माधव ॥ ११.१२.१५ ॥
இப்போது நான் அமைதியுடனும், கோபமின்றியும், துயரின்றியும் இருக்கிறேன். மாதவா, மத்திமனான பாண்டவ வீரனைத் தொட விரும்புகிறேன்.
11.12.16
हतेषु पारथिवेन्द्रेषु पुत्रेषु निहतेषु च ।
पाण्डुपुत्रेषु मे धर्मः प्रीतिश्चाप्यवतिष्ठते ॥ ११.१२.१६ ॥
அரசர்களில் தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டு, என் மகன்களும் கொல்லப்பட்ட போதும், பாண்டுவின் மகன்கள் மீதான என் தர்மமும் அன்பும் நிலைத்திருக்கின்றன.
11.12.17
ततः स भीमं च धनञ्जयं च ।
माद्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ।
पस्पर्श गात्रैः प्ररुदन्सुगात्रा… ।
नाश्वास्य कल्याणमुवाच चैनान् ॥ ११.१२.१७ ॥
பின்னர் அவர் பீமனையும் தனஞ்சயனையும், மாத்ரியின் இரு வீரமிக்க மகன்களையும் தம் உடலால் தொட்டார்; அழுதபடி, அழகிய உடலுடையவர்… அவர்களை ஆறுதல் படுத்தி, நலம் விளைக்கும் சொற்களைச் சொன்னார்.