Mahābhārata · Adhyāya 11.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.17.1
दुर्योधनं हतं दृष्ट्वा गान्धारी शोककर्शिता ।
सहसा न्यपतद्भूमौ छिन्नेव कदली वने ॥ ११.१७.१ ॥
Als Gāndhārī Duryodhana erschlagen sah, fiel sie, von Kummer zerrüttet, plötzlich zu Boden wie ein im Wald gefällter Bananenbaum.
11.17.2
सा तु लब्ध्वा पुनः संज्ञां विक्रुश्य च विलप्य च ।
दुर्योधनमभिप्रेक्ष्य शयानं रुधिरोक्षितम् ॥ ११.१७.२ ॥
Wieder zu sich gekommen, schrie und klagte sie erneut und betrachtete Duryodhana, der blutüberströmt dalag.
11.17.3
परिष्वज्याथ गान्धारी कृपणं पर्यदेवयत् ।
हाहापुत्रेति शोकार्ता विललापाकुलेन्द्रिया ॥ ११.१७.३ ॥
Dann umarmte Gāndhārī ihn und klagte kläglich. »Wehe, wehe, mein Sohn!«, rief sie, von Kummer gequält, die Sinne verwirrt, und jammerte.
11.17.4
सुगूढजत्रु विपुलं हारनिष्कविभूषितम् ।
वारिणा नेत्रजेनोरः सिञ्चन्ती शोकतापिता ॥ ११.१७.४ ॥
Mit den Tränen ihrer Augen die breite Brust benetzend, mit wohlgeformten Schlüsselbeinen und mit Halsketten und Goldschmuck geschmückt, so war sie, von Kummer gequält,
11.17.5
समीपस्थं हृषीकेशमिद वचनमब्रवीत् ।
उपस्थितेऽस्मिन्सङ्ग्रामे ज्ञातीनां संक्षये विभो ॥ ११.१७.५ ॥
Zu Hṛṣīkeśa, der nahe stand, sprach sie diese Worte: »O Mächtiger! Als diese Schlacht eingetreten ist und die Vernichtung der Verwandten geschehen ist...«
11.17.6
मामयं प्राह वार्ष्णेय प्राञ्चलिर्नृपसत्तमः ।
अस्मिञ्ज्ञातिसमुद्धर्षे जयमम्बा ब्रवीतु मे ॥ ११.१७.६ ॥
»O Nachkomme Vṛṣṇis! Dieser beste der Könige sprach mit gefalteten Händen zu mir: ›Bei diesem Aufruhr der Verwandten möge meine Mutter mir den Sieg verkünden.‹«
11.17.7
इत्युक्ते जानती सर्वमहं स्वव्यसनागमम् ।
अब्रुवं पुरुषव्याघ्र यतो धर्मस्ततो जयः ॥ ११.१७.७ ॥
So angesprochen, obwohl ich das Kommen meines eigenen Unglücks kannte, sprach ich: O Tiger unter den Menschen, wo Dharma ist, dort ist der Sieg.
11.17.8
तथा तु युव्यमानस्त्वं सम्प्रगृह्य सुपुत्रक ।
ध्रुवं शखजिताँल्लोकान्प्राप्स्यस्यमरवत्प्रभो ॥ ११.१७.८ ॥
So kämpfend, deine Waffe fest umklammernd, o guter Sohn, o Herr, wirst du gewiss die durch Waffen gewonnenen Welten erlangen, gleich den Unsterblichen.
11.17.9
इत्येव… पूर्वं नैवं शोचामि वै प्रभो ।
धृतराष्ट्रं तु शोचामि कृपणं हतबान्धवम् ॥ ११.१७.९ ॥
So … früher trauerte ich nicht so, o Herr. Doch ich trauere um Dhṛtarāṣṭra, den Bedauernswerten, dessen Verwandte erschlagen sind.
11.17.10
अमर्वणं युधां श्रेष्ठं कृतास्त्रं युद्धदुर्मदम् ।
शयानं वीरशयने पश्य माधव मे सुतम् ॥ ११.१७.१० ॥
Sieh meinen Sohn, unversöhnlich, den besten der Krieger, geübt in den Waffen, stolz im Kampf, auf dem Lager der Helden liegend, o Mādhava.
11.17.11
बोऽयं मूर्धावसिक्तानाये याति परन्तपः ।
सोऽवं पांसुषु शेतेऽद्य पञ्च कालस्य पर्ययम् ॥ ११.१७.११ ॥
Er, der in diesem Geschlecht mit gesalbtem Haupt einherging, der Feindverbrenner, liegt heute im Staub: eine Umkehrung, bewirkt durch die fünffache Wende der Zeit.
11.17.12
दुवं दुर्योधनो वीरो गतिं न सुलभां गतः ।
तथा ह्यभि… शेते शयने वीरसेविते ॥ ११.१७.१२ ॥
Der Held Duryodhana ist gewiss nicht zu einem leicht erreichbaren Ziel gelangt. So wahrlich … er liegt auf dem von Helden besuchten Lager.
11.17.13
यं पुरा पर्युपासीना समयन्ति वरस्त्रियः ।
सं वीरशयने सुप्तं रमयन्त्यशिवाः शिवाः ॥ ११.१७.१३ ॥
Den einst vornehme Frauen, im Dienst sitzend, aufsuchten, liegt nun schlafend auf dem Lager der Helden, und unheilvolle Schakale ergötzen sich an ihm.
11.17.14
यं पुरा पर्युपासीना रमयन्ति महीक्षितः ।
महीतलस्यं निहतं गृध्रास्तं पर्युपासते ॥ ११.१७.१४ ॥
Den einst Könige, im Dienst sitzend, erfreuten, liegt erschlagen auf der Oberfläche der Erde, und Geier sitzen um ihn herum.
11.17.15
यं पुरा व्यजनैरम्यैरुपवीजन्ति योषितः ।
तमद्य पक्षव्यजनै रुपवीजन्ति पक्षिणः ॥ ११.१७.१५ ॥
Den einst Frauen mit feinen Fächern anfächelten, dem fächeln heute Vögel mit den Fächern ihrer Flügel zu.
11.17.16
एष शेते महाबाहुर्बलवान्सत्यविक्रमः ।
सिंहेनेव द्विपः सङ्ख्ये भीमसेनेन पातितः ॥ ११.१७.१६ ॥
Dieser Starkarmige, Kraftvolle, wahrhaft Tapfere liegt im Kampf von Bhīmasena niedergestreckt, wie ein Elefant von einem Löwen niedergestreckt wird.
11.17.17
पश्य दुर्योधनं कृष्ण शयानं रुधिरोक्षितम् ।
निहतं भीमसेनेन गदां सम्मृज्य भारत ॥ ११.१७.१७ ॥
Sieh Duryodhana, Kṛṣṇa, wie er blutbedeckt daliegt, erschlagen von Bhīmasena, der seine Keule abwischte, o Bhārata.
11.17.18
अक्षौहिणीर्महाबाहुर्दश चैकां च केशव ।
आनयद्यः पुरा सङ्ख्ये सोऽनयान्निधनं गतः ॥ ११.१७.१८ ॥
O Keśava, jener Starkarmige, der einst im Kampf elf akṣauhiṇī Heere anführte, hat durch Unrecht den Tod gefunden.
11.17.19
एष दुर्योधनः शेते महेष्वासो महाबलः ।
शार्दूल इव सिंहेन भीमसेनेन पातितः ॥ ११.१७.१९ ॥
Hier liegt Duryodhana, der große Bogenschütze, mächtig an Kraft, von Bhīmasena niedergestreckt wie ein Tiger von einem Löwen.
11.17.20
विदुरं ह्यवमत्यैष पितरं चैव मन्दभाक् ।
बालो वृद्धावमानेन मन्दो मृत्युवशं गतः ॥ ११.१७.२० ॥
Weil er Vidura und sogar seinen eigenen Vater verachtet hat, ist dieser unglückselige, törichte Knabe durch die Schmähung der Alten in die Gewalt des Todes geraten.
11.17.21
निःसपत्ना मही यस्य त्रयोदशसमाः स्थिता ।
स शेते निहतो भूमौ पुत्रो मे पृथिवीपतिः ॥ ११.१७.२१ ॥
Derjenige, dessen Erde dreizehn Jahre lang ohne Rivalen war, mein Sohn, der Herr der Erde, liegt erschlagen auf dem Boden.
11.17.22
अपश्यं कृष्ण पृथिवीं धार्तराष्ट्रानुशासिताम् ।
पूर्णां हस्तिगवाश्वैश्च वार्ष्णेय न तु तच्चिरम् ॥ ११.१७.२२ ॥
O Kṛṣṇa, ich sah die von Dhṛtarāṣṭras Söhnen regierte Erde, voller Elefanten, Rinder und Pferde; o Nachkomme der Vṛṣṇi, es dauerte nicht lange.
11.17.23
तामेवाद्य महाबाहो पश्याम्यन्यानुशासिताम् ।
हीनां हस्तिगवाश्वेन किन्नु जीवामि माधव ॥ ११.१७.२३ ॥
O Starkarmiger, heute sehe ich dieselbe Erde von anderen regiert und ohne Elefanten, Rinder und Pferde; o Mādhava, warum lebe ich noch?
11.17.24
इदं कष्टतरं पश्य पुत्रस्यापि वधान्मम ।
या इमाः पर्युपासन्ते हताञ्शूरान्रणे स्त्रियः ॥ ११.१७.२४ ॥
Sieh, dies ist noch schmerzlicher als der Tod meines Sohnes: Diese Frauen sitzen um die im Kampf erschlagenen Helden.
11.17.25
प्रकीर्णकेशां सुश्रोणीं दुर्योधनभूजाङ्कगाम् ।
रुक्मवेदिनिभां पश्य कृष्ण लक्ष्मणमातरम् ॥ ११.१७.२५ ॥
Sieh, Kṛṣṇa, die Mutter Lakṣmaṇas, mit gelösten Haaren, schönhüftig, im Schoß von Duryodhanas Arm liegend, glänzend wie ein goldener Altar.
11.17.26
नूनमेषा पुरा बाला जीवमाने महाभुजे ।
भुजावाश्रित्य रमते सुभुजस्य मनस्विनी ॥ ११.१७.२६ ॥
Gewiss, sie erfreute sich einst, als der Großarmige lebte, als junge, hochgesinnte Frau, an den Armen des wohlarmigen Subhuja ruhend.
11.17.27
कथं तु शतधा नेदं हृदयं मम दीर्यते ।
पश्यन्त्या निहतं पुत्रं पौत्रेण सहितं रणे ॥ ११.१७.२७ ॥
Wie kann mein Herz nicht in hundert Stücke zerspringen, da ich meinen Sohn samt seinem Enkel im Kampf erschlagen sehe?
11.17.28
पुत्रं रुधिरसंसिक्तमुपजिघ्रत्यनिन्दिता ।
दुर्योधनं तु वामोरूः पाणिना परिमार्जती ॥ ११.१७.२८ ॥
Die Makellose beriecht ihren blutgetränkten Sohn; und die Schönschenklige wischt Duryodhana mit der Hand ab.
11.17.29
किन्नु शोचति भर्तारं हतपुत्रं मनस्विनी ।
तथा ह्यवस्थिता भाति पुत्रं चाप्यभिवीक्ष्य सा ॥ ११.१७.२९ ॥
Warum betrauert die hochgesinnte Frau ihren Gatten, dessen Sohn erschlagen wurde? So steht sie da, und auch ihren Sohn betrachtend, sie
11.17.30
स्वशिरः पञ्चशाखाभ्यामभिहत्यायतेक्षणा ।
पतत्युरसि वीरस्य कुरुराजस्य माधव ॥ ११.१७.३० ॥
Ihr eigenes Haupt mit fünf Fingern schlagend, fällt die Langäugige auf die Brust des Helden, des Königs der Kurus, o Mādhava.
11.17.31
पुण्डरीकनिभा भाति पुण्डरीकान्तरप्रभा ।
मुखं प्रमृज्य पुत्रस्य भर्तुश्चैव तपस्विनी ॥ ११.१७.३१ ॥
Dem Lotus gleich strahlend, mit dem Glanz des Lotusinneren, wischte die asketische Frau das Gesicht ihres Sohnes und ihres Gatten ab.
11.17.32
यदि सत्यागमाः सन्ति यदि वै श्रुतयस्तथा ।
ध्रुवं लोकानवाप्तोऽयं नृपो बाहुबलार्जितान् ॥ ११.१७.३२ ॥
Wenn es wahre Überlieferungen und die Offenbarungen der Veden wirklich gibt, so hat dieser König gewiss die Welten erlangt, die er mit der Kraft seiner Arme errungen hat.