மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.17.1
दुर्योधनं हतं दृष्ट्वा गान्धारी शोककर्शिता ।
सहसा न्यपतद्भूमौ छिन्नेव कदली वने ॥ ११.१७.१ ॥
துரியோதனன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, துயரத்தால் வாடிய காந்தாரி, காட்டில் வெட்டப்பட்ட வாழை மரம் போல் திடீரென நிலத்தில் விழுந்தாள்.
11.17.2
सा तु लब्ध्वा पुनः संज्ञां विक्रुश्य च विलप्य च ।
दुर्योधनमभिप्रेक्ष्य शयानं रुधिरोक्षितम् ॥ ११.१७.२ ॥
அவள் மீண்டும் உணர்வு பெற்று, கதறி அழுது புலம்பினாள்; இரத்தத்தில் தோய்ந்து கிடந்த துரியோதனனை உற்றுப் பார்த்தாள்.
11.17.3
परिष्वज्याथ गान्धारी कृपणं पर्यदेवयत् ।
हाहापुत्रेति शोकार्ता विललापाकुलेन्द्रिया ॥ ११.१७.३ ॥
பின்னர் காந்தாரி அவனைத் தழுவிக்கொண்டு பரிதாபமாகப் புலம்பினாள். "ஐயோ மகனே!" என்று கதறி, துயரால் பீடிக்கப்பட்டு, புலன்கள் குழம்பி அழுதாள்.
11.17.4
सुगूढजत्रु विपुलं हारनिष्कविभूषितम् ।
वारिणा नेत्रजेनोरः सिञ्चन्ती शोकतापिता ॥ ११.१७.४ ॥
ஆழமான மார்பெலும்புகளும், ஆரமும் நிஷ்கமும் அணிந்த அகன்ற மார்பும் கொண்ட அவனது மார்பை, கண்ணீரால் நனைத்தபடி துயரில் வெந்து அவள் அழுதாள்.
11.17.5
समीपस्थं हृषीकेशमिद वचनमब्रवीत् ।
उपस्थितेऽस्मिन्सङ्ग्रामे ज्ञातीनां संक्षये विभो ॥ ११.१७.५ ॥
அருகில் நின்ற ஹ்ருஷீகேசனிடம் அவள் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்: "ஓ வல்லவனே! இந்தப் போர் நிகழ்ந்து, உறவினர்கள் அழிந்தபோது..."
11.17.6
मामयं प्राह वार्ष्णेय प्राञ्चलिर्नृपसत्तमः ।
अस्मिञ्ज्ञातिसमुद्धर्षे जयमम्बा ब्रवीतु मे ॥ ११.१७.६ ॥
"ஓ வார்ஷ்ணேயா! இந்த மன்னர்களில் சிறந்தவர் கைகூப்பிக்கொண்டு என்னிடம் சொன்னார்: 'இந்த உறவினர்களின் எழுச்சியில், அன்னை எனக்கு வெற்றியை அருளட்டும்' என்று."
11.17.7
इत्युक्ते जानती सर्वमहं स्वव्यसनागमम् ।
अब्रुवं पुरुषव्याघ्र यतो धर्मस्ततो जयः ॥ ११.१७.७ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, என் சொந்த துயரத்தின் வருகையை அறிந்திருந்தும், நான் கூறினேன்: ஓ புருஷவியாக்ரரே, எங்கு தர்மம் உள்ளதோ, அங்கே வெற்றி உண்டு.
11.17.8
तथा तु युव्यमानस्त्वं सम्प्रगृह्य सुपुत्रक ।
ध्रुवं शखजिताँल्लोकान्प्राप्स्यस्यमरवत्प्रभो ॥ ११.१७.८ ॥
அவ்வாறே போரிடும்போது, ஆயுதத்தை உறுதியாகப் பற்றி, ஓ நல்ல மகனே, ஓ பிரபுவே, நீ நிச்சயமாக ஆயுதங்களால் வென்ற உலகங்களை தேவர்களைப் போல அடைவாய்.
11.17.9
इत्येव… पूर्वं नैवं शोचामि वै प्रभो ।
धृतराष्ट्रं तु शोचामि कृपणं हतबान्धवम् ॥ ११.१७.९ ॥
இவ்வாறு … முன்பு நான் இவ்வாறு துயருறவில்லை, ஓ பிரபுவே. ஆனால் துயரத்திற்குரியவனும், உறவினர்கள் கொல்லப்பட்டவனுமான திருதராஷ்டிரனுக்காக நான் துயருறுகிறேன்.
11.17.10
अमर्वणं युधां श्रेष्ठं कृतास्त्रं युद्धदुर्मदम् ।
शयानं वीरशयने पश्य माधव मे सुतम् ॥ ११.१७.१० ॥
போர்வீரர்களில் சிறந்தவனும், ஆயுதங்களில் திறமையுடையவனும், போரில் களிப்புற்றவனுமான, பொறுக்காத என் மகனை வீரர்களின் படுக்கையில் கிடப்பதைப் பார், ஓ மாதவா.
11.17.11
बोऽयं मूर्धावसिक्तानाये याति परन्तपः ।
सोऽवं पांसुषु शेतेऽद्य पञ्च कालस्य पर्ययम् ॥ ११.१७.११ ॥
எதிரிகளை வாட்டுபவனும், இந்த வம்சத்தில் தலையில் முடி சூட்டப்பட்டு நடந்தவனுமான இவன், இன்று தூசியில் கிடக்கிறான்—காலத்தின் ஐந்து வகை மாற்றம்.
11.17.12
दुवं दुर्योधनो वीरो गतिं न सुलभां गतः ।
तथा ह्यभि… शेते शयने वीरसेविते ॥ ११.१७.१२ ॥
வீரன் துரியோதனன் நிச்சயமாக எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய கதியை அடையவில்லை. அவ்வாறே … வீரர்களால் சேவிக்கப்பட்ட படுக்கையில் கிடக்கிறான்.
11.17.13
यं पुरा पर्युपासीना समयन्ति वरस्त्रियः ।
सं वीरशयने सुप्तं रमयन्त्यशिवाः शिवाः ॥ ११.१७.१३ ॥
முன்பு சிறந்த பெண்கள் அருகில் அமர்ந்து யாரை அணுகினார்களோ, அவரையே இப்போது வீரர்களின் படுக்கையில் உறங்கியவாறு கிடக்கையில் அமங்கலமான நரிகள் மகிழ்விக்கின்றன.
11.17.14
यं पुरा पर्युपासीना रमयन्ति महीक्षितः ।
महीतलस्यं निहतं गृध्रास्तं पर्युपासते ॥ ११.१७.१४ ॥
முன்பு அருகில் அமர்ந்த அரசர்கள் யாரை மகிழ்வித்தார்களோ, பூமியின் மேல் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் அவனைக் கழுகுகள் சூழ்ந்து அமர்ந்துள்ளன.
11.17.15
यं पुरा व्यजनैरम्यैरुपवीजन्ति योषितः ।
तमद्य पक्षव्यजनै रुपवीजन्ति पक्षिणः ॥ ११.१७.१५ ॥
முன்பு அழகான விசிறிகளால் பெண்கள் யாருக்கு விசிறினார்களோ, அவனுக்கு இன்று பறவைகள் தங்கள் இறக்கைகளால் விசிறுகின்றன.
11.17.16
एष शेते महाबाहुर्बलवान्सत्यविक्रमः ।
सिंहेनेव द्विपः सङ्ख्ये भीमसेनेन पातितः ॥ ११.१७.१६ ॥
இதோ, பெருந்தோள்களும் வலிமையும் உண்மையான வீரமும் கொண்டவன் போரில் பீமசேனனால் சிங்கத்தால் யானை வீழ்த்தப்படுவது போல வீழ்த்தப்பட்டு கிடக்கிறான்.
11.17.17
पश्य दुर्योधनं कृष्ण शयानं रुधिरोक्षितम् ।
निहतं भीमसेनेन गदां सम्मृज्य भारत ॥ ११.१७.१७ ॥
கிருஷ்ணா, இரத்தத்தில் நனைந்து கிடக்கும் துரியோதனனைப் பார். பாரதனே, பீமசேனன் தன் கதையைத் துடைத்து அவனைக் கொன்றான்.
11.17.18
अक्षौहिणीर्महाबाहुर्दश चैकां च केशव ।
आनयद्यः पुरा सङ्ख्ये सोऽनयान्निधनं गतः ॥ ११.१७.१८ ॥
கேசவா, முன்பு போரில் பதினொரு அக்ஷௌஹிணி படைகளைக் கொண்டு வந்த அந்தப் பெருந்தோளன், அநீதியின் காரணமாக மரணத்தை அடைந்தான்.
11.17.19
एष दुर्योधनः शेते महेष्वासो महाबलः ।
शार्दूल इव सिंहेन भीमसेनेन पातितः ॥ ११.१७.१९ ॥
இதோ மகா வில்லாளி, மகாபலசாலி துரியோதனன் சிங்கம் போன்ற பீமசேனனால் வீழ்த்தப்பட்ட புலியைப் போல் கிடக்கிறான்.
11.17.20
विदुरं ह्यवमत्यैष पितरं चैव मन्दभाक् ।
बालो वृद्धावमानेन मन्दो मृत्युवशं गतः ॥ ११.१७.२० ॥
விதுரரையும் தன் தந்தையையும் அவமதித்ததால், இந்த மந்தபாக்கியன், அறிவிலி, முதியோரை அவமதித்த மூடன் மரணத்தின் வசமானான்.
11.17.21
निःसपत्ना मही यस्य त्रयोदशसमाः स्थिता ।
स शेते निहतो भूमौ पुत्रो मे पृथिवीपतिः ॥ ११.१७.२१ ॥
பதின்மூன்று ஆண்டுகள் எதிரியற்ற பூமி எவனுடையதாக இருந்ததோ, அந்த என் மகன், பூமியின் அதிபதி, கொல்லப்பட்டு நிலத்தில் கிடக்கிறான்.
11.17.22
अपश्यं कृष्ण पृथिवीं धार्तराष्ट्रानुशासिताम् ।
पूर्णां हस्तिगवाश्वैश्च वार्ष्णेय न तु तच्चिरम् ॥ ११.१७.२२ ॥
கிருஷ்ணா, திருதராஷ்டிரரின் மக்களால் ஆளப்பட்ட, யானைகளும் பசுக்களும் குதிரைகளும் நிறைந்த பூமியை நான் கண்டேன்; வார்ஷ்ணேயா, அது நீண்ட நாள் நிலைக்கவில்லை.
11.17.23
तामेवाद्य महाबाहो पश्याम्यन्यानुशासिताम् ।
हीनां हस्तिगवाश्वेन किन्नु जीवामि माधव ॥ ११.१७.२३ ॥
மகாபாஹுவே, இன்று அதே பூமியை வேறொருவரால் ஆளப்பட்டதும் யானை பசு குதிரை இழந்ததுமாகக் காண்கிறேன்; மாதவா, பின் நான் ஏன் உயிர் வாழ்கிறேன்?
11.17.24
इदं कष्टतरं पश्य पुत्रस्यापि वधान्मम ।
या इमाः पर्युपासन्ते हताञ्शूरान्रणे स्त्रियः ॥ ११.१७.२४ ॥
பார், என் மகனின் கொலையை விட இது கொடியது: போரில் கொல்லப்பட்ட வீரர்களைச் சுற்றி இந்தப் பெண்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
11.17.25
प्रकीर्णकेशां सुश्रोणीं दुर्योधनभूजाङ्कगाम् ।
रुक्मवेदिनिभां पश्य कृष्ण लक्ष्मणमातरम् ॥ ११.१७.२५ ॥
சிதறிய கூந்தலும் அழகிய இடையும் கொண்டவளாய், துரியோதனனின் தோள்மடியில் கிடக்கும் அவளை, லக்ஷ்மணனின் தாயை, பொன் பலிபீடம் போன்றவளை, பார், கிருஷ்ணா.
11.17.26
नूनमेषा पुरा बाला जीवमाने महाभुजे ।
भुजावाश्रित्य रमते सुभुजस्य मनस्विनी ॥ ११.१७.२६ ॥
நிச்சயமாக இவள் முன்பு, மகாபாகுவான அவன் உயிருடன் இருந்தபோது, இளம் பெண்ணாய், மனஸ்வினியாய், சுபுஜனின் தோள்களில் சாய்ந்து மகிழ்ந்திருந்தாள்.
11.17.27
कथं तु शतधा नेदं हृदयं मम दीर्यते ।
पश्यन्त्या निहतं पुत्रं पौत्रेण सहितं रणे ॥ ११.१७.२७ ॥
போரில் மகனும் பேரனும் சேர்ந்து கொல்லப்பட்டதை நான் பார்க்கும்போது, என் இதயம் நூறு துண்டுகளாக ஏன் வெடிக்கவில்லை?
11.17.28
पुत्रं रुधिरसंसिक्तमुपजिघ्रत्यनिन्दिता ।
दुर्योधनं तु वामोरूः पाणिना परिमार्जती ॥ ११.१७.२८ ॥
இரத்தத்தில் நனைந்த மகனை, குற்றமற்றவள் முகர்கிறாள்; அழகிய தொடையுள்ளவள் துரியோதனனை கையால் துடைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
11.17.29
किन्नु शोचति भर्तारं हतपुत्रं मनस्विनी ।
तथा ह्यवस्थिता भाति पुत्रं चाप्यभिवीक्ष्य सा ॥ ११.१७.२९ ॥
மகன் கொல்லப்பட்ட அந்த மனஸ்வினி, கணவனுக்காக ஏன் வருந்துகிறாள்? அவள் இப்படியே நிற்பது போலத் தோன்றுகிறது; மகனையும் பார்த்தபடி அவள்.
11.17.30
स्वशिरः पञ्चशाखाभ्यामभिहत्यायतेक्षणा ।
पतत्युरसि वीरस्य कुरुराजस्य माधव ॥ ११.१७.३० ॥
தன் தலையை ஐந்து விரல்களால் அடித்துக்கொண்டு, நீண்ட கண்களையுடையவள், மாதவா, குரு மன்னன் வீரனின் மார்பில் விழுகிறாள்.
11.17.31
पुण्डरीकनिभा भाति पुण्डरीकान्तरप्रभा ।
मुखं प्रमृज्य पुत्रस्य भर्तुश्चैव तपस्विनी ॥ ११.१७.३१ ॥
தாமரையைப் போல் தோன்றிய, தாமரையின் உட்பகுதி போன்ற ஒளியுடைய அந்தத் தவஸ்வினி மகனுடையதும் கணவனுடையதுமான முகத்தைத் துடைத்தாள்.
11.17.32
यदि सत्यागमाः सन्ति यदि वै श्रुतयस्तथा ।
ध्रुवं लोकानवाप्तोऽयं नृपो बाहुबलार्जितान् ॥ ११.१७.३२ ॥
உண்மையான ஆகமங்களும் வேதங்களும் இருந்தால், இந்த அரசன் தன் தோள்வலியால் ஈட்டிய உலகங்களை நிச்சயமாக அடைந்தவனாவான்.