Mahābhārata · Adhyāya 11.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.3.1
सुमाषितं महाप्राज्ञ शोकोऽयं विगतो मम ।
भूय एव तु वाक्यानि श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ११.३.१ ॥
O Großweiser, durch deine wohlgesprochenen Worte ist dieser mein Kummer gewichen. Nun wünsche ich, wahrhaftig, weitere Worte zu hören.
11.3.2
अनिष्टानां च संसर्गादिष्टानां च निवर्तनात् ।
कथं हि मानसं दुःखं विप्रयुज्यन्ति पण्डिताः ॥ ११.३.२ ॥
Wie lösen sich die Weisen durch die Berührung mit Unerwünschtem und das Abwenden vom Erwünschten vom seelischen Leid?
11.3.3
वतोयतो मनो दुःखात्सुखाद्र विप्रमुच्यते ।
तवत्तसः शगं लब्ध्वा सुगतिं विन्दते बुधः ॥ ११.३.३ ॥
Woher auch immer der Geist sich vollständig von Leid und Lust löst, von dort aus erlangt der Weise, nachdem er Ruhe gefunden hat, eine gute Bestimmung.
11.3.4
अशाधतमिदं सर्वं चिन्त्यमानं नरर्षभ ।
कदलीसन्निभो लोकः सारो ह्यस्य न विद्यते ॥ ११.३.४ ॥
O Bester der Menschen, bei genauer Betrachtung ist all dies vergänglich. Die Welt gleicht einem Bananenbaum; in ihr findet sich wahrlich kein Kern.
11.3.5
यदा प्राज्ञाश्च मूढाश्च धनवन्तोऽथ निर्धनाः ।
सर्वे पितृवनं प्राप्य स्वपन्ति विगतज्वराः ॥ ११.३.५ ॥
Wenn Weise und Narren, Reiche und Arme, alle den Leichenplatz erreicht haben und, frei von Fieber, sich niederlegen.
11.3.6
निर्मांसैरस्थिभूयिष्ठैर्गात्रैः स्नायुनिबन्धिभिः ।
किं विशेषं प्रपश्यन्ति तत्र तेषां परे जनाः ॥ ११.३.६ ॥
Welchen Unterschied sehen dort die anderen Menschen zwischen diesen Körpern, die ohne Fleisch sind, meist aus Knochen bestehen und von Sehnen zusammengehalten werden?
11.3.7
येन प्रत्यवगच्छेयुः कुलरूपविशेषणम् ।
कस्मादन्योन्यमिच्छन्ति विप्रलब्धधियो नराः ॥ ११.३.७ ॥
Warum begehren die Menschen einander mit getäuschtem Verstand, obwohl sie doch die Merkmale von Geschlecht und Gestalt erkennen könnten?
11.3.8
गृहाण्येव हि मर्त्यानामाहुर्देहानि पण्डिताः ।
कालेन विनियुज्यन्ते सत्वमेकं तु शोभनम् ॥ ११.३.८ ॥
Die Weisen sagen, die Körper der Sterblichen seien wahrlich ihre Wohnungen; die Zeit verbraucht sie, doch nur das eine lebendige Wesen ist gut.
11.3.9
यथा जीर्णमजीर्णं वा वस्त्रं त्यक्त्वा तु पूरुषः ।
अन्यद्रोचयते वस्त्रमेवं देहाः शरीरिणाम् ॥ ११.३.९ ॥
Wie ein Mann ein abgetragenes oder nicht abgetragenes Gewand ablegt und an einem anderen Gefallen findet, so verhält es sich mit den Körpern der Verkörperten.
11.3.10
वैचित्रवीर्य सत्यं हि दुःखं वा यदि वा सुखम् ।
प्राप्नुवन्तीह भूतानि स्वकृतेनैव कर्मणा ॥ ११.३.१० ॥
O Sohn des Vicitravīrya, wahrlich erlangen die Wesen hier Leid oder Glück allein durch ihre eigene Tat.
11.3.11
कर्मणा प्राप्यते स्वर्गः सुखं दुःखं च भारत ।
ततो वहति तं भारमवशः स्ववशोऽपि वा ॥ ११.३.११ ॥
O Bhārata, Himmel, Glück und Leid werden durch Handeln erlangt; darum trägt der Mensch jene Last, ob unwillig oder willig.
11.3.12
यथा च मृन्मयं भाण्डं चक्रारूढं विपद्यते ।
किञ्चित्प्रक्रियमाणं वा कृतमात्रमथापि वा ॥ ११.३.१२ ॥
Wie ein irdener Topf, auf der Töpferscheibe, zugrunde geht, sei es während er teilweise gefertigt wird oder eben fertiggestellt ist.
11.3.13
हीनं वाऽप्यवरोप्यं वा अवतीर्णमथापि वा ।
आर्द्रं वाऽप्यथवा शुष्कं पच्यमानमथापि वा ॥ ११.३.१३ ॥
Ob es unvollendet ist, gerade herabgesetzt wird, herabgesetzt ist, feucht oder trocken ist oder gerade gekocht wird – auch es kann zugrunde gehen.
11.3.14
अवतार्यन्तमापाङ्कादुद्धृतं चापि भारत ।
अथवा परिभुज्जन्तमेवं देहाः शरीरिणाम् ॥ ११.३.१४ ॥
O Bhārata, ob es gerade vom Herd genommen wird, bereits herausgenommen ist oder gerade verzehrt wird – ebenso verhält es sich mit den Körpern der Verkörperten.
11.3.15
गर्भस्थो वा प्रसूतो वाऽप्यथवा दशरात्रिकः ।
अर्धमासगतो वाऽपि मासमात्रगतोऽपि वा ॥ ११.३.१५ ॥
Ob er im Mutterleib ist, geboren wurde, zehn Nächte alt ist, einen halben Monat oder nur einen Monat alt ist – er kann sterben.
11.3.16
संवत्सरगतो वापि द्विसंवत्सर एव वा ।
यौवनस्थोऽथ मध्यस्थो वृद्धो वापि विपद्यते ॥ ११.३.१६ ॥
Ob ein Jahr oder zwei Jahre alt, in der Jugend, im mittleren Alter oder alt – er vergeht.
11.3.17
प्राक्कर्मभिस्तु भूतानि भवन्ति नभवन्ति च ।
एवं संबर्धिते लोके किमर्थमनुतप्यसे ॥ ११.३.१७ ॥
Durch frühere Taten entstehen die Wesen und entstehen nicht. Wenn die Welt so wächst, warum trauerst du?
11.3.18
यथा तु सलिलं राजन्क्रीडार्थमनुसञ्चरन् ।
उन्मज्जेच्च निमज्जेच्च चेष्टते च नराधिप ॥ ११.३.१८ ॥
So wie, o König, einer, der sich zum Vergnügen im Wasser bewegt, auftaucht, untergeht und sich regt, o Herr der Menschen!
11.3.19
एवं संसारगहने उन्मज्जननिमज्जने ।
कर्मयोगेन बध्यन्ते क्लिश्यन्ते चाल्पबुद्धयः ॥ ११.३.१९ ॥
So gibt es im dichten Dickicht des Saṃsāra ein Auftauchen und Untertauchen. Durch die Fessel des Handelns werden die Geistesschwachen gebunden und gequält.
11.3.20
ये तु प्राज्ञाः स्थिता मध्ये संसारान्तगतैषिणः ।
समागमज्ञा भूतानां ते यान्ति परमां गतिम् ॥ ११.३.२० ॥
Die Weisen aber, die inmitten des Saṃsāra verharren, sein Ende suchen und das Zusammenkommen der Wesen kennen, gelangen zum höchsten Ziel.