Mahābhārata · Adhyāya 11.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.6.1
अहो खलु महद्दुःखं कृच्छ्रवासं वसत्यसौ ।
कथं तस्य रतिस्तत्र तुष्टिर्वा वदतां वर ॥ ११.६.१ ॥
¡Ay! Ciertamente él vive en gran dolor y en una vida de penurias. ¿Cómo encuentra allí deleite o contento, oh mejor de los oradores?
11.6.2
स देशः क्वनु यत्रासौ वसते धर्मसङ्कटे ।
कथं वा स विमुच्येत नरस्तस्मान्महाभयात् ॥ ११.६.२ ॥
¿Dónde está, pues, aquella tierra en la que él habita en un dilema de dharma? ¿O cómo podría ese hombre liberarse de aquel gran temor?
11.6.3
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व साधु चेष्टामहे तदा ।
कृपा मे महती जाता तस्याभ्युद्धरणेन हि ॥ ११.६.३ ॥
Cuéntame todo esto bien, y entonces nos esforzaremos por ello. En mí ha surgido una gran compasión por su rescate.
11.6.4
उपाख्यानमिदं राजन्मोक्षविद्भिरुदाहृतम् ।
सुगतिं विन्दते येन परलोकेषु मानवः ॥ ११.६.४ ॥
Este relato, oh rey, fue narrado por los conocedores de la liberación, mediante el cual el hombre obtiene un buen destino en los otros mundos.
11.6.5
उच्यते यत्तु कान्तारं महासंसार एव सः ।
वनं दुर्गं हि यच्चैतत्संसारगहनं हि तत् ॥ ११.६.५ ॥
Lo que se llama desierto es, en efecto, el gran saṃsāra; y este bosque impenetrable es, en efecto, la densa espesura del saṃsāra.
11.6.6
ये च ते कथिता व्याला व्याधयस्ते प्रकीर्तिताः ॥ ११.६.६ ॥
Y aquellas que fueron descritas como bestias feroces, han sido declaradas aquí como enfermedades.
11.6.7
या सा नारी बृहत्काया अध्यतिष्ठत तत्र वै ।
तामाहुस्तु जरां प्राज्ञा रूपवर्णविनाशिनीम् ॥ ११.६.७ ॥
A la mujer de gran cuerpo que allí se erguía, los sabios la llaman Jarā, la vejez, destructora de la forma y del color.
11.6.8
स यस्तु कूपो नृपते स तु देहः शरीरिणाम् ।
यस्तत्र वसतेऽधस्तान्महाहिः काल एव सः।
अन्तकः सर्वभूतानां देहिनां प्राणाहार्यसौ ॥ ११.६.८ ॥
Oh rey, ese pozo es el cuerpo de los seres encarnados. La gran serpiente que habita abajo es precisamente Kāla, el Tiempo, el fin de todos los seres, quien arrebata el aliento vital de los seres encarnados.
11.6.9
कूपमध्ये च या जाता वल्ली यत्र स मानवः ।
प्रोतो ययाऽभवल्लग्नो जीविताशा शरीरिणाम् ॥ ११.६.९ ॥
La enredadera que creció en medio del pozo, a la que el hombre se aferra y de la que cuelga, es la esperanza de vida de los seres encarnados.
11.6.10
स यस्तु कूपपीनाहे तं वृक्षं परिसर्पति ।
षड्वक्त्रः कुञ्जरो राजन्स तु संवत्सरः स्मृतः ॥ ११.६.१० ॥
Oh rey, el elefante de seis rostros que se arrastra alrededor de aquel árbol en la circunferencia del pozo es recordado como el año, saṃvatsara.
11.6.11
मुखानि ऋतवो मासाः पादा द्वादशा कीर्तिताः ।
ये तु वृंक्षं निकृन्तन्ति मूषिकाः पन्नगास्तथा ॥ ११.६.११ ॥
Sus rostros son las estaciones, sus pies se declaran los doce meses. Y los ratones y las serpientes que roen aquel árbol son igualmente.
11.6.12
रात्र्यहानि तु तान्याहुर्भूतानां परिचिन्तकाः ।
ये ते मधुकरास्तत्र कामास्ते परिकीर्तिताः ॥ ११.६.१२ ॥
Los que reflexionan sobre los seres las llaman noche y día. Y las abejas que hay allí son declaradas deseos.
11.6.13
यास्तु ता बहुशो धाराः स्रवन्ति मधुनिस्रवम् ।
तांस्तु कामरसान्विन्द्याद्यत्र सज्जन्ति मानवाः ॥ ११.६.१३ ॥
A aquellos muchos chorros que destilan miel, hay que conocerlos como jugos del deseo, en los que los hombres quedan apegados.
11.6.14
एवं संसारचक्रस्य परिवृत्तिं विदुर्बुधाः ।
येन संसारचक्रस्य पाशांश्छिन्दन्ति सर्वथा ॥ ११.६.१४ ॥
Así los sabios conocen el giro de la rueda del saṃsāra, por el cual cortan del todo los lazos de la rueda del saṃsāra.