Mahābhārata · Adhyāya 11.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.6.1
अहो खलु महद्दुःखं कृच्छ्रवासं वसत्यसौ ।
कथं तस्य रतिस्तत्र तुष्टिर्वा वदतां वर ॥ ११.६.१ ॥
Ach, wahrlich, er lebt in großem Leid und einem harten Dasein. Wie findet er dort Freude oder Zufriedenheit, du Bester der Redner?
11.6.2
स देशः क्वनु यत्रासौ वसते धर्मसङ्कटे ।
कथं वा स विमुच्येत नरस्तस्मान्महाभयात् ॥ ११.६.२ ॥
Wo liegt denn jenes Land, in dem er in einer Zwangslage des Dharma lebt? Oder wie könnte jener Mensch von jener großen Furcht befreit werden?
11.6.3
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व साधु चेष्टामहे तदा ।
कृपा मे महती जाता तस्याभ्युद्धरणेन हि ॥ ११.६.३ ॥
Erzähle mir all dies gut, dann werden wir uns darum bemühen. Großes Mitgefühl ist in mir erwacht, ihn zu retten.
11.6.4
उपाख्यानमिदं राजन्मोक्षविद्भिरुदाहृतम् ।
सुगतिं विन्दते येन परलोकेषु मानवः ॥ ११.६.४ ॥
Diese Erzählung, o König, wurde von den Kennern der Befreiung berichtet, durch die der Mensch in den Jenseitswelten ein gutes Geschick erlangt.
11.6.5
उच्यते यत्तु कान्तारं महासंसार एव सः ।
वनं दुर्गं हि यच्चैतत्संसारगहनं हि तत् ॥ ११.६.५ ॥
Was Wildnis genannt wird, ist eben der große Saṃsāra; und dieser unwegsame Wald ist eben das dichte Gestrüpp des Saṃsāra.
11.6.6
ये च ते कथिता व्याला व्याधयस्ते प्रकीर्तिताः ॥ ११.६.६ ॥
Und jene, die als reißende Tiere beschrieben wurden, sind hier als Krankheiten erklärt worden.
11.6.7
या सा नारी बृहत्काया अध्यतिष्ठत तत्र वै ।
तामाहुस्तु जरां प्राज्ञा रूपवर्णविनाशिनीम् ॥ ११.६.७ ॥
Die großgewachsene Frau, die dort stand, nennen die Weisen Jarā, das Alter, die Zerstörerin von Gestalt und Farbe.
11.6.8
स यस्तु कूपो नृपते स तु देहः शरीरिणाम् ।
यस्तत्र वसतेऽधस्तान्महाहिः काल एव सः।
अन्तकः सर्वभूतानां देहिनां प्राणाहार्यसौ ॥ ११.६.८ ॥
O König, jener Brunnen ist der Leib der verkörperten Wesen. Die große Schlange, die darunter wohnt, ist eben Kāla, die Zeit, das Ende aller Wesen, der den Lebenshauch der Verkörperten nimmt.
11.6.9
कूपमध्ये च या जाता वल्ली यत्र स मानवः ।
प्रोतो ययाऽभवल्लग्नो जीविताशा शरीरिणाम् ॥ ११.६.९ ॥
Die Ranke, die in der Mitte des Brunnens wächst, an die der Mensch sich klammert und an der er hängt, ist die Lebenshoffnung der verkörperten Wesen.
11.6.10
स यस्तु कूपपीनाहे तं वृक्षं परिसर्पति ।
षड्वक्त्रः कुञ्जरो राजन्स तु संवत्सरः स्मृतः ॥ ११.६.१० ॥
O König, der sechsgesichtige Elefant, der sich am Umfang des Brunnens um jenen Baum windet, wird als das Jahr, saṃvatsara, erinnert.
11.6.11
मुखानि ऋतवो मासाः पादा द्वादशा कीर्तिताः ।
ये तु वृंक्षं निकृन्तन्ति मूषिकाः पन्नगास्तथा ॥ ११.६.११ ॥
Seine Gesichter sind die Jahreszeiten, seine Füße heißen die zwölf Monate. Und die Mäuse und Schlangen, die jenen Baum benagen, sind ebenso.
11.6.12
रात्र्यहानि तु तान्याहुर्भूतानां परिचिन्तकाः ।
ये ते मधुकरास्तत्र कामास्ते परिकीर्तिताः ॥ ११.६.१२ ॥
Jene, die über die Wesen nachsinnen, nennen sie Nacht und Tag. Und die Bienen dort werden als Begierden erklärt.
11.6.13
यास्तु ता बहुशो धाराः स्रवन्ति मधुनिस्रवम् ।
तांस्तु कामरसान्विन्द्याद्यत्र सज्जन्ति मानवाः ॥ ११.६.१३ ॥
Jene vielen Ströme, die Honig ausfließen lassen, soll man als die Säfte der Begierde erkennen, an denen die Menschen haften.
11.6.14
एवं संसारचक्रस्य परिवृत्तिं विदुर्बुधाः ।
येन संसारचक्रस्य पाशांश्छिन्दन्ति सर्वथा ॥ ११.६.१४ ॥
So erkennen die Weisen die Drehung des Rades des Saṃsāra, durch die sie die Fesseln des Rades des Saṃsāra vollständig durchschneiden.