Mahābhārata · Adhyāya 11.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.6.1
अहो खलु महद्दुःखं कृच्छ्रवासं वसत्यसौ ।
कथं तस्य रतिस्तत्र तुष्टिर्वा वदतां वर ॥ ११.६.१ ॥
Ai! Ele certamente vive em grande sofrimento e numa vida de privações. Como encontra ali prazer ou contentamento, ó melhor dos oradores?
11.6.2
स देशः क्वनु यत्रासौ वसते धर्मसङ्कटे ।
कथं वा स विमुच्येत नरस्तस्मान्महाभयात् ॥ ११.६.२ ॥
Onde fica então aquela terra em que ele habita num dilema de dharma? Ou como poderia aquele homem libertar-se daquele grande medo?
11.6.3
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व साधु चेष्टामहे तदा ।
कृपा मे महती जाता तस्याभ्युद्धरणेन हि ॥ ११.६.३ ॥
Conta-me tudo isto com clareza, e então nos esforçaremos por isso. Grande compaixão surgiu em mim pelo seu resgate.
11.6.4
उपाख्यानमिदं राजन्मोक्षविद्भिरुदाहृतम् ।
सुगतिं विन्दते येन परलोकेषु मानवः ॥ ११.६.४ ॥
Esta narrativa, ó rei, foi relatada pelos conhecedores da libertação, pela qual o homem obtém um bom destino nos outros mundos.
11.6.5
उच्यते यत्तु कान्तारं महासंसार एव सः ।
वनं दुर्गं हि यच्चैतत्संसारगहनं हि तत् ॥ ११.६.५ ॥
Aquilo que se chama deserto é, de fato, o grande saṃsāra; e esta floresta intransponível é, de fato, a densa espessura do saṃsāra.
11.6.6
ये च ते कथिता व्याला व्याधयस्ते प्रकीर्तिताः ॥ ११.६.६ ॥
E aqueles que foram descritos como feras, foram aqui declarados doenças.
11.6.7
या सा नारी बृहत्काया अध्यतिष्ठत तत्र वै ।
तामाहुस्तु जरां प्राज्ञा रूपवर्णविनाशिनीम् ॥ ११.६.७ ॥
À mulher de corpo grande que ali estava, os sábios chamam Jarā, a velhice, destruidora da forma e da cor.
11.6.8
स यस्तु कूपो नृपते स तु देहः शरीरिणाम् ।
यस्तत्र वसतेऽधस्तान्महाहिः काल एव सः।
अन्तकः सर्वभूतानां देहिनां प्राणाहार्यसौ ॥ ११.६.८ ॥
Ó rei, aquele poço é o corpo dos seres encarnados. A grande serpente que habita embaixo é precisamente Kāla, o Tempo, o fim de todos os seres, aquele que arrebata o sopro vital dos seres encarnados.
11.6.9
कूपमध्ये च या जाता वल्ली यत्र स मानवः ।
प्रोतो ययाऽभवल्लग्नो जीविताशा शरीरिणाम् ॥ ११.६.९ ॥
A trepadeira que cresceu no meio do poço, à qual o homem se agarra e pela qual pende, é a esperança de viver dos seres encarnados.
11.6.10
स यस्तु कूपपीनाहे तं वृक्षं परिसर्पति ।
षड्वक्त्रः कुञ्जरो राजन्स तु संवत्सरः स्मृतः ॥ ११.६.१० ॥
Ó rei, o elefante de seis faces que rasteja em torno daquela árvore na circunferência do poço é lembrado como o ano, saṃvatsara.
11.6.11
मुखानि ऋतवो मासाः पादा द्वादशा कीर्तिताः ।
ये तु वृंक्षं निकृन्तन्ति मूषिकाः पन्नगास्तथा ॥ ११.६.११ ॥
Seus rostos são as estações, seus pés são declarados os doze meses. E os ratos e as serpentes que roem aquela árvore são igualmente.
11.6.12
रात्र्यहानि तु तान्याहुर्भूतानां परिचिन्तकाः ।
ये ते मधुकरास्तत्र कामास्ते परिकीर्तिताः ॥ ११.६.१२ ॥
Os que refletem sobre os seres as chamam noite e dia. E as abelhas ali são declaradas desejos.
11.6.13
यास्तु ता बहुशो धाराः स्रवन्ति मधुनिस्रवम् ।
तांस्तु कामरसान्विन्द्याद्यत्र सज्जन्ति मानवाः ॥ ११.६.१३ ॥
Aqueles muitos fluxos que destilam mel devem ser conhecidos como os sucos do desejo, nos quais os homens se apegam.
11.6.14
एवं संसारचक्रस्य परिवृत्तिं विदुर्बुधाः ।
येन संसारचक्रस्य पाशांश्छिन्दन्ति सर्वथा ॥ ११.६.१४ ॥
Assim os sábios conhecem a volta da roda do saṃsāra, pela qual cortam inteiramente os laços da roda do saṃsāra.