Mahābhārata · Adhyāya 12.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.10.1
श्रोत्रियस्येव ते राजन्मन्दकस्याविपश्चितः ।
अनुवाकहता बुद्धिर्नैषा तत्त्वार्थदर्शिनी ॥ १२.१०.१ ॥
O König, dein Verstand gleicht dem eines stumpfen, unweisen Gelehrten, der durch bloßes Rezitieren verdorben ist; es ist kein Verstand, der den wahren Sinn der Dinge erkennt.
12.10.2
आलस्ये कृतचित्तस्य राजधर्मानसूयतः ।
विनाशे धार्तराष्ट्राणां किं फलं भरतर्षभ ॥ १२.१०.२ ॥
O Stier der Bharatas, welchen Nutzen hast du von der Vernichtung der Söhne Dhṛtarāṣṭras, du, dessen Sinn auf Trägheit gerichtet ist und der die Pflicht des Königs verachtet?
12.10.3
क्षमाऽनुकम्पा कारुण्यमानृशंस्यं न विद्यते ।
क्षात्रमाचरतो मार्गमपि बन्धोस्त्वदन्तरे ॥ १२.१०.३ ॥
Nachsicht, Mitgefühl, Erbarmen und Sanftmut finden sich nicht in dir, nicht einmal gegenüber Verwandten, bei jemandem, der den Weg des Kriegers geht.
12.10.4
यदीमां भवतो बुद्धिं विद्याम वयमीदृशीम् ।
शस्त्रं नैव ग्रहीष्यामो न वधिष्याम कंचन ॥ १२.१०.४ ॥
Hätten wir eine solche Gesinnung von dir gekannt, so hätten wir keine Waffen ergriffen und niemanden erschlagen.
12.10.5
भैक्षमेवाचरिष्याम शरीरस्याविमोक्षणात् ।
न चेदं दारुणं युद्धमभविष्यन्महीक्षिताम् ॥ १२.१०.५ ॥
Wir hätten vom Betteln gelebt, um den Leib zu erhalten, und diese furchtbare Schlacht hätte unter den Königen der Erde nicht stattgefunden.
12.10.6
प्राणस्यान्नमिदं सर्वमिति वै कवयो विदुः ।
स्थावरं जङ्गमं चैव सर्वं प्राणस्य भोजनम् ॥ १२.१०.६ ॥
Die Weisen wissen, dass dies alles Nahrung des Lebens ist; alles, das Unbewegliche wie das Bewegliche, ist die Speise des Lebensatems.
12.10.7
आददानस्य चेद्राज्यं ये केचित्परिपन्थिनः ।
हन्तव्यास्त इति प्राज्ञाः क्षत्रधर्मविदो विदुः ॥ १२.१०.७ ॥
Wenn jemand das Königreich an sich nimmt, sollen jene, die ihm im Weg stehen, erschlagen werden, so wissen es die Weisen, die die Pflicht der Krieger kennen.
12.10.8
ते सदोषा हताऽस्माभिरन्नस्य परिपन्थिनः ।
तान्हत्वा भुङ्क्ष्व धर्मेण युधिष्ठिर महीमिमाम् ॥ १२.१०.८ ॥
Sie waren schuldig, und wir haben die Feinde der Nahrung erschlagen. Yudhiṣṭhira, nachdem du sie erschlagen hast, genieße diese Erde rechtmäßig.
12.10.9
यथा हि पुरुषः खात्वा कूपमप्राप्य चोदकम् ।
पङ्कदिग्धो निवर्तेत् कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.९ ॥
Wie ein Mann, der einen Brunnen gräbt, das Wasser nicht erreicht und mit Schlamm beschmutzt zurückkehrt, so ist diese unsere Tat ein Gleichnis.
12.10.10
यथाऽऽरुह्य महावृक्षमपहृत्य ततो मधु ।
अप्राश्य निधनं गच्छेत्कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.१० ॥
Wie ein Mann, der auf einen großen Baum steigt, Honig davon nimmt und stirbt, ohne ihn zu essen, so ist diese unsere Tat ein Gleichnis.
12.10.11
यथा महान्तमध्वानमाशया पुरुषः पतन् ।
स निराशो निवर्तेत कर्मैतन्नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.११ ॥
Wie ein Mann auf einem langen Weg, der hoffnungsvoll geht, fällt und verzweifelt zurückkehrt, so ist diese unsere Tat ein Gleichnis.
12.10.12
यथा शत्रून्घातयित्वा पुरुषः कुरुनन्दन ।
आत्मानं घातयेत्पश्चात्कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.१२ ॥
Wie ein Mann, der seine Feinde erschlagen lässt und danach sich selbst erschlagen lässt, o Wonne der Kurus, so ist diese unsere Tat ein Gleichnis.
12.10.13
यथान्नं क्षुधितो लब्ध्वा न भुञ्जीयाद्यदृच्छया ।
कामी च कामिनीं लब्ध्वा कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.१३ ॥
Wie ein hungriger Mann, der zufällig Speise erhalten hat, sie nicht isst, und wie ein begehrender Mann, der die begehrte Frau erlangt hat, sie nicht genießt, so ist unser Handeln hier.
12.10.14
वयमेवात्र गर्ह्या हि यद्वयं मन्दचेतसम् ।
त्वां राजन्ननुगच्छामो ज्येष्ठोऽयमिति भारत ॥ १२.१०.१४ ॥
Hier sind allein wir tadelnswert, denn wir folgen dir, o König, o Bhārata, einem Mann mit stumpfem Geist, nur weil du der Älteste bist.
12.10.15
वयं हि बाहुबलिनः कृतविद्या मनस्विनः ।
क्लीबस्य वाक्ये तिष्ठामो यथैवाशक्तयस्तथा ॥ १२.१०.१५ ॥
Wir sind starkarmig, in der Wissenschaft bewandert und hochherzig, und doch beugen wir uns dem Wort eines Ohnmächtigen, als wären wir machtlos.
12.10.16
अगतीकगतीनस्मान्नष्टार्थनर्थसिद्धये ।
कथं वै नानुपश्येयुर्जनाः पश्यत यादृशम् ॥ १२.१०.१६ ॥
Wie sollten die Leute uns nicht sehen, die wir keinen Ausweg haben und einem verlorenen, nichtigen Ziel nachjagen? Seht, was für ein Zustand das ist.
12.10.17
आपत्काले हि संन्यासः कर्तव्य इति शिष्यते ।
जरयाऽभिपरीतेन शत्रुभिर्व्यंसितेन वा ॥ १२.१०.१७ ॥
In Zeiten der Not wird gelehrt, dass man Entsagung üben soll, für den, der vom Alter überwältigt oder von Feinden bedrängt ist.
12.10.18
तस्मादिह कृतप्रज्ञास्त्यागं न परिचक्षते ।
धर्मव्यतिक्रमं चैव मन्यन्ते सूक्ष्मदर्शिनः ॥ १२.१०.१८ ॥
Daher bezeichnen die Weisen hier die Entsagung nicht als einen einzuschlagenden Weg, und die Scharfsinnigen betrachten sie als Verletzung des Dharma.
12.10.19
कथं तस्मात्समुत्पन्नास्तन्निष्ठास्तदुपाश्रयाः ।
तदेव निन्दां भाषेयुर्धाता तत्र न गर्ह्यते ॥ १२.१०.१९ ॥
Aus ihm entstanden, ihm ergeben und bei ihm Zuflucht suchend, wie könnten sie eben dies tadeln? Dort wird der Schöpfer nicht getadelt.
12.10.20
श्रिया विहीनैरधनैर्नास्तिकैः संप्रवर्तितम् ।
वेदवादस्य विज्ञानं सत्याभासमिवानृत् ॥ १२.१०.२० ॥
Das Wissen der vedischen Lehre, in Gang gesetzt von Ketzern ohne Glanz und Reichtum, ist Unwahrheit, wie ein bloßer Schein von Wahrheit.
12.10.21
शक्यं तु मौनमास्थाय बिभ्रताऽऽत्मानमात्मना ।
धर्मच्छझ समास्थाय च्यवितुं न तु जीवितुम्। ॥ १२.१०.२१ ॥
Es ist möglich, im Schweigen zu verharren und sich selbst durch sich selbst zu erhalten; doch wer sich auf den Vorwand des Dharma stützt, kann nur fallen, nicht leben.
12.10.22
शक्यं पुनररण्येषु सुखमेकेन जीवितुम् ।
अबिभ्रता पुत्रपौत्रान्देवर्षीनतिथीन्पितॄन् ॥ १२.१०.२२ ॥
Es ist möglich, allein und glücklich in den Wäldern zu leben, ohne Söhne und Enkel, Götter und Weise, Gäste und Ahnen zu versorgen.
12.10.23
नेमे मृगाः स्वर्गजितो न वराहा न पक्षिणः ।
अथान्येन प्रकारेण पुण्यमाहुर्न ते जनाः ॥ १२.१०.२३ ॥
Diese Hirsche sind keine Eroberer des Himmels, auch nicht die Eber, noch die Vögel; und auf keine andere Weise nennen die Menschen sie verdienstvoll.
12.10.24
यदि संन्यासतः सिद्धिं राजा कश्चिदवाप्नुयात् ।
पर्वताश्च दुमाश्चैव क्षिप्तं सिद्धिमवाप्नुयुः ॥ १२.१०.२४ ॥
Wenn irgendein König durch Entsagung Vollkommenheit erlangen könnte, dann würden auch Berge und Bäume rasch Vollkommenheit erlangen.
12.10.25
एते हि नित्यसंन्यासा दृश्यन्ते निरुपद्रवाः ।
अपरिग्रहवन्तश्च सततं ब्रह्मचारिणः ॥ १२.१०.२५ ॥
Diese werden in der Tat als ständige Entsager gesehen, frei von Schaden, ohne Besitz und stets Brahmacārin, Schüler des Brahman.
12.10.26
अथ चेदात्मभाग्येषु नान्येषां सिद्धिमश्र्नुते ।
तस्मात्कर्मैव कर्तव्यं नास्ति सिद्धिरकर्मणः ॥ १२.१०.२६ ॥
Wenn aber jemand den Erfolg durch sein eigenes Geschick und nicht durch das anderer erlangt, so muss man eben handeln; für den Untätigen gibt es keinen Erfolg.
12.10.27
औदकाः सृष्टयश्चैव जन्तवः सिद्धिमाप्नुयुः ।
तेषामात्मैव भर्तव्यो नान्यः कश्चन विद्यते ॥ १२.१०.२७ ॥
Wassergeborene Wesen und andere Lebewesen mögen Erfolg erlangen; für sie ist allein das eigene Selbst zu erhalten, und ein anderer existiert nicht.
12.10.28
अवेक्षस्व यथा स्वैः कर्मभिर्व्यापृतं जगत् ।
तस्मात्कर्मैव कर्तव्यं न्प्रस्ति सिद्धिरकर्मणः ॥ १२.१०.२८ ॥
Betrachte, wie die Welt mit ihren eigenen Handlungen beschäftigt ist; darum muss man eben handeln; für den Untätigen gibt es keinen Erfolg.