மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.10.1
श्रोत्रियस्येव ते राजन्मन्दकस्याविपश्चितः ।
अनुवाकहता बुद्धिर्नैषा तत्त्वार्थदर्शिनी ॥ १२.१०.१ ॥
ஓ அரசே, உன் இந்தப் புத்தி வேதம் ஓதுவதால் மட்டுமே நசுங்கிய, மந்தமான, அறிவற்ற ஒரு வேதியனின் புத்தியைப் போன்றது; இது உண்மைப் பொருளைக் காணும் புத்தி அல்ல.
12.10.2
आलस्ये कृतचित्तस्य राजधर्मानसूयतः ।
विनाशे धार्तराष्ट्राणां किं फलं भरतर्षभ ॥ १२.१०.२ ॥
ஓ பரதர்களில் காளையே, சோம்பலில் மனம் பதித்து அரச தர்மத்தை இகழும் உனக்கு, திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் அழிவதில் என்ன பயன்?
12.10.3
क्षमाऽनुकम्पा कारुण्यमानृशंस्यं न विद्यते ।
क्षात्रमाचरतो मार्गमपि बन्धोस्त्वदन्तरे ॥ १२.१०.३ ॥
பொறுமையும், இரக்கமும், கருணையும், கொடுமையற்ற தன்மையும் உன்னுள் இல்லை; சத்திரியர் வழியை நடப்பவனுக்கு உறவினர்களிடத்திலும் கூட இவை இல்லை.
12.10.4
यदीमां भवतो बुद्धिं विद्याम वयमीदृशीम् ।
शस्त्रं नैव ग्रहीष्यामो न वधिष्याम कंचन ॥ १२.१०.४ ॥
உன்னுடைய இத்தகைய எண்ணத்தை நாங்கள் அறிந்திருந்தால், ஆயுதத்தை எடுத்திருக்க மாட்டோம்; யாரையும் கொன்றிருக்கவும் மாட்டோம்.
12.10.5
भैक्षमेवाचरिष्याम शरीरस्याविमोक्षणात् ।
न चेदं दारुणं युद्धमभविष्यन्महीक्षिताम् ॥ १२.१०.५ ॥
உடலைக் காக்கும் பொருட்டு பிச்சை எடுத்தே வாழ்ந்திருப்போம்; பூமியின் அரசர்களுக்கிடையே இந்தக் கொடிய போர் நடந்திருக்காது.
12.10.6
प्राणस्यान्नमिदं सर्वमिति वै कवयो विदुः ।
स्थावरं जङ्गमं चैव सर्वं प्राणस्य भोजनम् ॥ १२.१०.६ ॥
இவை அனைத்தும் உயிருக்கான உணவு என்று ஞானிகள் அறிவர்; அசையாததும் அசைவதுமான அனைத்தும் உயிரின் உணவேயாம்.
12.10.7
आददानस्य चेद्राज्यं ये केचित्परिपन्थिनः ।
हन्तव्यास्त इति प्राज्ञाः क्षत्रधर्मविदो विदुः ॥ १२.१०.७ ॥
ஒருவன் அரசைக் கைப்பற்றும்போது அவனுக்குத் தடையாக இருப்பவர்கள் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று க்ஷத்ர தர்மம் அறிந்த ஞானிகள் அறிவர்.
12.10.8
ते सदोषा हताऽस्माभिरन्नस्य परिपन्थिनः ।
तान्हत्वा भुङ्क्ष्व धर्मेण युधिष्ठिर महीमिमाम् ॥ १२.१०.८ ॥
அவர்கள் குற்றவாளிகள்; அன்னத்திற்குத் தடையாக இருந்த அவர்களை நாங்கள் கொன்றோம். யுதிஷ்டிரா, அவர்களைக் கொன்று இந்தப் பூமியை தர்மப்படி அனுபவி.
12.10.9
यथा हि पुरुषः खात्वा कूपमप्राप्य चोदकम् ।
पङ्कदिग्धो निवर्तेत् कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.९ ॥
ஒரு மனிதன் கிணறு தோண்டி நீர் கிடைக்காமல், சேற்றில் அழுக்கடைந்து திரும்புவது போல, நம் இந்த செயலும் அப்படியே ஒப்பாகும்.
12.10.10
यथाऽऽरुह्य महावृक्षमपहृत्य ततो मधु ।
अप्राश्य निधनं गच्छेत्कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.१० ॥
ஒரு மனிதன் பெரிய மரத்தில் ஏறித் தேனை எடுத்தும் அதை உண்ணாமல் மரணமடைவது போல, நம் இந்த செயலும் அப்படியே ஒப்பாகும்.
12.10.11
यथा महान्तमध्वानमाशया पुरुषः पतन् ।
स निराशो निवर्तेत कर्मैतन्नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.११ ॥
ஒரு மனிதன் நீண்ட வழியில் நம்பிக்கையுடன் நடந்து விழுந்து, நம்பிக்கை இழந்து திரும்புவது போல, நம் இந்த செயலும் அப்படியே ஒப்பாகும்.
12.10.12
यथा शत्रून्घातयित्वा पुरुषः कुरुनन्दन ।
आत्मानं घातयेत्पश्चात्कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.१२ ॥
குருநந்தனா, ஒரு மனிதன் எதிரிகளைக் கொல்வித்த பின் தானும் பின்னர் கொல்லப்படுவது போல, நம் இந்த செயலும் அப்படியே ஒப்பாகும்.
12.10.13
यथान्नं क्षुधितो लब्ध्वा न भुञ्जीयाद्यदृच्छया ।
कामी च कामिनीं लब्ध्वा कर्मेदं नस्तथोपमम् ॥ १२.१०.१३ ॥
பசியுள்ள மனிதன் தற்செயலாகக் கிடைத்த உணவை உண்ணாமல் இருப்பது போலவும், காமம் கொண்டவன் கிடைத்த விரும்பிய பெண்ணை அனுபவிக்காமல் இருப்பது போலவும் இது நம் செயல் ஆகும்.
12.10.14
वयमेवात्र गर्ह्या हि यद्वयं मन्दचेतसम् ।
त्वां राजन्ननुगच्छामो ज्येष्ठोऽयमिति भारत ॥ १२.१०.१४ ॥
இங்கே நாமே நிந்தைக்குரியவர்கள். ஏனெனில் மந்த புத்தியுள்ள ஒருவனை, ஓ அரசே, ஓ பாரதா, இவன் மூத்தவன் என்பதற்காகவே நாம் பின்தொடர்கிறோம்.
12.10.15
वयं हि बाहुबलिनः कृतविद्या मनस्विनः ।
क्लीबस्य वाक्ये तिष्ठामो यथैवाशक्तयस्तथा ॥ १२.१०.१५ ॥
நாம் கைவலிமை உடையவர்கள், கல்வி கற்றவர்கள், மன உறுதி கொண்டவர்கள். ஆயினும் ஆண்மையற்றவனின் சொல்லுக்கு உட்பட்டு, இயலாதவர்களைப் போல நிற்கிறோம்.
12.10.16
अगतीकगतीनस्मान्नष्टार्थनर्थसिद्धये ।
कथं वै नानुपश्येयुर्जनाः पश्यत यादृशम् ॥ १२.१०.१६ ॥
வழியற்றவர்களாகவும், அழிந்த நோக்கமும் வீணான செயலும் உடையவர்களாகவும் உள்ள நம்மை மக்கள் எவ்வாறு பார்க்காமல் இருப்பார்கள்? பாருங்கள், இது எத்தகையது என்று.
12.10.17
आपत्काले हि संन्यासः कर्तव्य इति शिष्यते ।
जरयाऽभिपरीतेन शत्रुभिर्व्यंसितेन वा ॥ १२.१०.१७ ॥
ஆபத்துக் காலத்தில் சந்நியாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது — முதுமையால் சூழப்பட்டவனுக்கும், அல்லது பகைவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டவனுக்கும்.
12.10.18
तस्मादिह कृतप्रज्ञास्त्यागं न परिचक्षते ।
धर्मव्यतिक्रमं चैव मन्यन्ते सूक्ष्मदर्शिनः ॥ १२.१०.१८ ॥
ஆகையால் இங்கே அறிவுடையோர் துறவை (ஆபத்தில் கைவிடுதலாக) கூறுவதில்லை; நுண்ணறிவுடையோர் அதனை தர்மத்தை மீறுதலாகக் கருதுகின்றனர்.
12.10.19
कथं तस्मात्समुत्पन्नास्तन्निष्ठास्तदुपाश्रयाः ।
तदेव निन्दां भाषेयुर्धाता तत्र न गर्ह्यते ॥ १२.१०.१९ ॥
அதிலிருந்து தோன்றி, அதில் நிலைத்து, அதையே சார்ந்தவர்கள் எப்படி அதையே நிந்திக்கக் கூடும்? அங்கே படைப்பாளி நிந்திக்கப்படுவதில்லை.
12.10.20
श्रिया विहीनैरधनैर्नास्तिकैः संप्रवर्तितम् ।
वेदवादस्य विज्ञानं सत्याभासमिवानृत् ॥ १२.१०.२० ॥
செல்வமற்ற, ஸ்ரீ இழந்த நாத்திகர்களால் தொடங்கப்பட்ட வேத வாதத்தின் அறிவு, உண்மையின் தோற்றம் போன்ற பொய்யாகும்.
12.10.21
शक्यं तु मौनमास्थाय बिभ्रताऽऽत्मानमात्मना ।
धर्मच्छझ समास्थाय च्यवितुं न तु जीवितुम्। ॥ १२.१०.२१ ॥
மௌனம் பூண்டு, தன்னைத்தானே தாங்கிக் கொள்வது இயலும்; ஆனால் தர்மத்தின் போர்வையை பற்றிக்கொண்டால் வீழ்ச்சியடையலாமே தவிர வாழ முடியாது.
12.10.22
शक्यं पुनररण्येषु सुखमेकेन जीवितुम् ।
अबिभ्रता पुत्रपौत्रान्देवर्षीनतिथीन्पितॄन् ॥ १२.१०.२२ ॥
காடுகளில் தனியாக இன்பமாக வாழ்வது இயலும்; ஆனால் மகன்களையும் பேரன்களையும், தேவர்களையும் ரிஷிகளையும், விருந்தினர்களையும், பித்ருக்களையும் காப்பாற்றாமல்.
12.10.23
नेमे मृगाः स्वर्गजितो न वराहा न पक्षिणः ।
अथान्येन प्रकारेण पुण्यमाहुर्न ते जनाः ॥ १२.१०.२३ ॥
இந்த மான்கள் சுவர்கத்தை வென்றவை அல்ல; பன்றிகளும் அல்ல, பறவைகளும் அல்ல; மற்றொரு வழியிலும் அந்த மனிதர்கள் புண்ணியம் என்று அவற்றைச் சொல்வதில்லை.
12.10.24
यदि संन्यासतः सिद्धिं राजा कश्चिदवाप्नुयात् ।
पर्वताश्च दुमाश्चैव क्षिप्तं सिद्धिमवाप्नुयुः ॥ १२.१०.२४ ॥
சந்நியாசத்தால் ஏதேனும் அரசன் சித்தியை அடைவானானால், மலைகளும் மரங்களும் கூட விரைவில் சித்தியை அடைந்திருக்குமே.
12.10.25
एते हि नित्यसंन्यासा दृश्यन्ते निरुपद्रवाः ।
अपरिग्रहवन्तश्च सततं ब्रह्मचारिणः ॥ १२.१०.२५ ॥
இவர்களே நித்திய சந்நியாசிகளாகக் காணப்படுகிறார்கள்; துன்பமற்றவர்கள், பொருள் சேர்க்காதவர்கள், எப்போதும் பிரம்மசாரிகள்.
12.10.26
अथ चेदात्मभाग्येषु नान्येषां सिद्धिमश्र्नुते ।
तस्मात्कर्मैव कर्तव्यं नास्ति सिद्धिरकर्मणः ॥ १२.१०.२६ ॥
ஒருவன் தன் சொந்த பாக்கியத்தினால் சித்தியை அடைகிறான்; பிறருடையதை அல்ல என்றால், ஆகையால் செயலே செய்யப்பட வேண்டும்; செயலற்றவனுக்கு சித்தி இல்லை.
12.10.27
औदकाः सृष्टयश्चैव जन्तवः सिद्धिमाप्नुयुः ।
तेषामात्मैव भर्तव्यो नान्यः कश्चन विद्यते ॥ १२.१०.२७ ॥
நீரில் பிறந்த உயிரினங்களும் மற்ற உயிர்களும் சித்தியை அடைகின்றன; அவற்றின் ஆன்மாவே காக்கப்பட வேண்டும், வேறு எவரும் இல்லை.
12.10.28
अवेक्षस्व यथा स्वैः कर्मभिर्व्यापृतं जगत् ।
तस्मात्कर्मैव कर्तव्यं न्प्रस्ति सिद्धिरकर्मणः ॥ १२.१०.२८ ॥
உலகம் தங்கள் சொந்த செயல்களில் எவ்வாறு ஈடுபட்டிருக்கிறது என்று பார்; ஆகையால் செயலே செய்யப்பட வேண்டும்; செயலற்றவனுக்கு சித்தி இல்லை.