Mahābhārata · Adhyāya 12.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.11.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तापसैः सह संवादं शक्रस्य भरतर्षभ ॥ १२.११.१ ॥
Hier, Stier der Bharatas, erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog Śakras (Indra) mit den Asketen.
12.11.2
शक्यं पुनररण्येषु सुखमेतेन जीवितुम् ।
केचिद्गृहान्परित्यज्य वनमभ्यागमन्द्विजाः।
अजातश्मश्रवो मन्दाः कुले जाताः प्रवव्रजुः ॥ १२.११.२ ॥
Damit ist es möglich, wieder glücklich in den Wäldern zu leben. Einige Dvijas verließen ihre Häuser und gingen in den Wald — bartlos, töricht, aus guten Familien stammend — sie wurden Asketen.
12.11.3
धर्मोऽयमिति मन्वानाः समृद्धा धर्मचारिणः ।
त्यक्त्वा भ्रातॄन्पितॄंश्चैव तानिन्द्रोऽन्वकृपायत ॥ १२.११.३ ॥
In dem Glauben, 'dies ist Dharma', verließen die wohlhabenden Praktizierenden des Dharma ihre Brüder und Väter; Indra empfand Mitleid mit ihnen.
12.11.4
स तान्बभाषे मघवान्पक्षीभूत्वा हिरण्मयः ।
सुदुष्करं मनुष्यैस्तु यत्कृतं विघसाशिभिः ॥ १२.११.४ ॥
Maghavan (Indra), in der Gestalt eines goldenen Vogels, sprach zu ihnen: 'Was die Resteesser (vighasāśin) vollbracht haben, ist für Menschen überaus schwer.'
12.11.5
पुण्यं भवति कर्मैषां प्रशस्तं चैव जीवितम् ।
सिद्धार्थास्ते गतिं मुख्यां प्राप्ताः कर्मपरायणाः ॥ १२.११.५ ॥
Ihre Tat ist verdienstvoll und ihr Leben lobenswert; dem Werk ergeben, ihre Ziele erreicht, erlangten sie das höchste Ziel.
12.11.6
अहो बतायं शकुनिर्विघसाशान्प्रशंसति ।
अस्मान्नूनमयं शास्ति वयं च विघसाशिनः ॥ १२.११.६ ॥
'Ah! Dieser Vogel lobt die Resteesser. Gewiss belehrt er uns — und sind wir selbst nicht auch Resteesser?'
12.11.7
नाहं युष्मान्प्रशंसामि पङ्कदिग्धान्रजस्वलान् ।
उच्छिष्टभोजिनो मन्दानन्ये वै विघसाशिनः ॥ १२.११.७ ॥
Ich lobe euch nicht, die ihr mit Schlamm beschmiert, mit Staub bedeckt, Esser von Resten und Toren seid; wahrlich, auch die anderen sind Esser von Abfällen.
12.11.8
इदं श्रेयः परमिति वयमेवममंस्महि ।
शकुने ब्रूहि यच्छ्रेयो वयं ते श्रद्दधामहे ॥ १२.११.८ ॥
Wir hielten dies für das höchste Gut. Śakuni, sag uns, was das Gute ist; wir vertrauen dir.
12.11.9
यदि मां नाभिशङ्कध्वं विभज्यात्मानमात्मना ।
ततोऽहं वः प्रवक्ष्यामि याथातथ्यं हितं वचः ॥ १२.११.९ ॥
Wenn ihr mich nicht verdächtigt und euch selbst prüfend abwägt, dann werde ich euch das wahre und heilsame Wort sagen.
12.11.10
शृणुमस्ते वचस्तात पन्थानो विदितास्तव ।
नियोगे चैव धर्मात्मन्स्थातुमिच्छाम शाधि नः ॥ १२.११.१० ॥
Lieber, wir hören deine Worte; alle Wege sind dir bekannt. O Gerechter, wir wollen in genau dieser Regel verharren; belehre uns.
12.11.11
चतुष्पदां गौः प्रवरा लोहानां काञ्चनं वरम् ।
शब्दानां प्रवरो मन्त्रो ब्राह्मणो द्विपदां वरः ॥ १२.११.११ ॥
Unter den Vierfüßern ist die Kuh die vorzüglichste; unter den Metallen ist Gold das beste; unter den Lauten ist die heilige Formel die vorzüglichste; unter den Zweifüßern ist der Brahmane der beste.
12.11.12
मन्त्रोऽयं जातकर्मादिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
जीवतोऽपि यथाकालं श्मशाननिधनान्तकः ॥ १२.११.१२ ॥
Diese heilige Formel, beginnend mit dem Geburtsritus, wird dem Brahmanen vorgeschrieben; auch während er lebt, endet sie zur rechten Zeit im Tod auf dem Leichenplatz.
12.11.13
कर्माणि वैदिकान्यस्य स्वर्ग्यः पन्थास्त्वनुत्तमः ।
अथ सर्वाणि कर्माणि मन्त्रसिद्धानि चक्षते।
आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिरिहेष्यते ॥ १२.११.१३ ॥
Seine vedischen Riten sind der Pfad zum Himmel, und das ist der höchste Weg. Alle Riten gelten als durch Mantras vollendet; durch jene, die die Überlieferung des Āmnāya fest verkündet, wird hier der Erfolg erreicht.
12.11.14
मासार्धमासा ऋतव आदित्यशशितारकम् ।
ग्रसन्ते कर्म भूतानि तदिदं कर्मशंसिनाम् ॥ १२.११.१४ ॥
Monate, Halbmonate und Jahreszeiten, Sonne, Mond und Sterne verschlingen die Taten der Wesen; das ist es, was jene sagen, die das Handeln preisen.
12.11.15
सिद्धिक्षेत्रमिदं पुण्यमयमेवाश्रमो महान् ॥ १२.११.१५ ॥
Dies ist ein heiliger Ort der Vollendung, und dies ist wahrlich die große Einsiedelei.
12.11.16
अथ ये कर्म निन्दन्तो मनुष्याः कापथं गताः ।
मूढानामर्थहीनानां तेषामेनस्तु विद्यते ॥ १२.११.१६ ॥
Doch bei jenen Menschen, die die Riten schmähen und auf falsche Wege geraten sind, den Verblendeten und Ziellosen, da ist fürwahr Sünde.
12.11.17
देववंशान्पितृवंशान्ब्रह्मवंशांश्च शाश्चतान् ।
संत्यज्य मूढा वर्तन्ते ततो यान्त्यशुचीन्पथः ॥ १२.११.१७ ॥
Die Geschlechter der Götter, der Ahnen und der Brahmanen sind ewig; wer sie verlässt, handelt verblendet und geht daher unreine Wege.
12.11.18
एतद्वोऽस्तु तपोयुक्तं ददामीत्यृषिचोदितम् ।
तस्मात्तदध्यावसतस्तपस्वित्वमिहोच्यते ॥ १२.११.१८ ॥
»Dies möge euch mit Askese verbunden sein; ich gebe es« — so sprach der Weise; daher wird dem, der hier wohnt, hier der Zustand eines Asketen zugesprochen.
12.11.19
देववंशान्ब्रह्मवंशान्पितृवंशांश्च शाश्वतान् ।
संविभज्य गुरोश्चर्यां तद्वै दुष्करमुच्यते ॥ १२.११.१९ ॥
Die ewigen Geschlechter der Götter, der Brahmanen und der Ahnen ordnungsgemäß verteilt zu haben und dem Lebenswandel des Lehrers zu folgen – das gilt als schwierig.
12.11.20
देवा वै दुष्करं कृत्वा विभूतिं परमां गताः ।
तस्माद्गार्हस्थ्यमुद्वोढुं दुष्करं प्रब्रवीमि वः ॥ १२.११.२० ॥
Die Götter erlangten nach der Vollbringung schwieriger Taten höchste Herrlichkeit. Darum sage ich euch: Auch das Leben des Hausvaters auf sich zu nehmen ist schwierig.
12.11.21
तपः श्रेष्ठं प्रजानां हि मूलमेतन्न संशयः ।
कुटुम्वविधिनाऽनेन यस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.११.२१ ॥
Askese ist unter den Geschöpfen das Höchste; dies ist fürwahr die Wurzel, daran ist kein Zweifel. Durch diese Ordnung des Familienlebens ist alles begründet.
12.11.22
एतद्विदुस्तपो विप्रा द्वन्द्वातीता विमत्सराः ।
एतस्माद्वनमध्ये तु लोकेषु तप उच्यते ॥ १२.११.२२ ॥
Die Brahmanen, jenseits der Gegensatzpaare und frei von Neid, kennen dies als Askese. Darum heißt dies inmitten des Waldes und unter den Welten Askese.
12.11.23
दुराधर्षं पदं चैव गच्छन्ति विघसाशिनः ।
सायंप्रातर्विभज्यान्नं स्वकुटुम्बे यथाविधि ॥ १२.११.२३ ॥
Die Restesser erlangen einen unangreifbaren Zustand, nachdem sie das Essen morgens und abends im eigenen Haushalt nach der Vorschrift verteilt haben.
12.11.24
दत्त्वाऽतिथिभ्यो देवेभ्यः पितृभ्यः स्वजनाय च ।
अवशिष्टानि येऽश्नन्ति तानाहुर्विघसाशिनः ॥ १२.११.२४ ॥
Wer nach dem Geben an Gäste, Götter, Ahnen und die Seinen das Übrige isst, nennt man Restesser.
12.11.25
तस्मात्स्वधर्ममास्थाय सुव्रताः सत्यवादिनः ।
लोकस्य गुरवो भूत्वा ते भवन्त्यनुपस्कृताः ॥ १२.११.२५ ॥
Daher, am eigenen Dharma festhaltend, fest in ihren Gelübden und wahrhaftig, werden sie Lehrer der Welt und bleiben unbefleckt.
12.11.26
त्रिदिवं प्राप्य शक्रस्य स्वर्गलोके विमत्सराः ।
वसन्ति शाश्वतान्वर्षाञ्जना दुष्करकारिणः ॥ १२.११.२६ ॥
Nachdem sie den dreifachen Himmel Śakras erreicht haben, frei von Neid, wohnen die Menschen, die schwere Taten vollbracht haben, in der Himmelswelt durch ewige Jahre.
12.11.27
ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा धर्मार्थसहितं हितम् ।
उत्सृज्य नास्तिकमतिं गार्हस्थ्यं धर्ममाश्रिताः ॥ १२.११.२७ ॥
Nachdem sie jene heilsame Rede, verbunden mit Dharma und Reichtum, gehört hatten, gaben sie die nihilistische Gesinnung auf und nahmen Zuflucht zur Pflicht des Hausvaters.
12.11.28
तस्मात्त्वमपि सर्वज्ञ धैर्यमालम्ब्य शाश्वतम् ।
प्रशाधि पृथिवीं कृत्स्नां हतामित्रां नरोत्तम ॥ १२.११.२८ ॥
Daher, o Allwissender, halte auch du an unerschütterlicher Standhaftigkeit fest und herrsche über die ganze Erde, deren Feinde erschlagen sind, o Bester der Menschen.