Mahābhārata · Adhyāya 12.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.11.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तापसैः सह संवादं शक्रस्य भरतर्षभ ॥ १२.११.१ ॥
Aqui, touro dos Bharatas, narram esta antiga história: o diálogo de Śakra (Indra) com os ascetas.
12.11.2
शक्यं पुनररण्येषु सुखमेतेन जीवितुम् ।
केचिद्गृहान्परित्यज्य वनमभ्यागमन्द्विजाः।
अजातश्मश्रवो मन्दाः कुले जाताः प्रवव्रजुः ॥ १२.११.२ ॥
Com isto, é possível viver novamente feliz nas florestas. Alguns dvijas, deixando suas casas, foram para a floresta — sem barba, tolos, nascidos em boas famílias — tornaram-se renunciantes.
12.11.3
धर्मोऽयमिति मन्वानाः समृद्धा धर्मचारिणः ।
त्यक्त्वा भ्रातॄन्पितॄंश्चैव तानिन्द्रोऽन्वकृपायत ॥ १२.११.३ ॥
Pensando 'este é o dharma', os praticantes prósperos do dharma abandonaram irmãos e pais; Indra teve compaixão deles.
12.11.4
स तान्बभाषे मघवान्पक्षीभूत्वा हिरण्मयः ।
सुदुष्करं मनुष्यैस्तु यत्कृतं विघसाशिभिः ॥ १२.११.४ ॥
Maghavan (Indra), assumindo a forma de um pássaro dourado, falou-lhes: 'O que os comedores de restos (vighasāśin) fizeram é extremamente difícil para os homens.'
12.11.5
पुण्यं भवति कर्मैषां प्रशस्तं चैव जीवितम् ।
सिद्धार्थास्ते गतिं मुख्यां प्राप्ताः कर्मपरायणाः ॥ १२.११.५ ॥
Seu ato é meritório e sua vida digna de louvor; dedicados às suas obras, tendo cumprido seus objetivos, alcançaram a meta suprema.
12.11.6
अहो बतायं शकुनिर्विघसाशान्प्रशंसति ।
अस्मान्नूनमयं शास्ति वयं च विघसाशिनः ॥ १२.११.६ ॥
'Ah! Este pássaro louva os comedores de restos. Certamente nos instrui — e não somos nós também comedores de restos?'
12.11.7
नाहं युष्मान्प्रशंसामि पङ्कदिग्धान्रजस्वलान् ।
उच्छिष्टभोजिनो मन्दानन्ये वै विघसाशिनः ॥ १२.११.७ ॥
Não vos louvo, a vós, cobertos de lama, sujos de poeira, comedores de sobras, insensatos; na verdade, também os outros são comedores de restos.
12.11.8
इदं श्रेयः परमिति वयमेवममंस्महि ।
शकुने ब्रूहि यच्छ्रेयो वयं ते श्रद्दधामहे ॥ १२.११.८ ॥
Pensávamos que isto era o bem supremo. Śakuni, dize-nos qual é o bem; confiamos em ti.
12.11.9
यदि मां नाभिशङ्कध्वं विभज्यात्मानमात्मना ।
ततोऽहं वः प्रवक्ष्यामि याथातथ्यं हितं वचः ॥ १२.११.९ ॥
Se não desconfiardes de mim e vos examinardes por vós mesmos, então vos direi a palavra verdadeira e benéfica.
12.11.10
शृणुमस्ते वचस्तात पन्थानो विदितास्तव ।
नियोगे चैव धर्मात्मन्स्थातुमिच्छाम शाधि नः ॥ १२.११.१० ॥
Querido, ouvimos as tuas palavras; todos os caminhos te são conhecidos. Ó justo, desejamos permanecer nessa regra; instrui-nos.
12.11.11
चतुष्पदां गौः प्रवरा लोहानां काञ्चनं वरम् ।
शब्दानां प्रवरो मन्त्रो ब्राह्मणो द्विपदां वरः ॥ १२.११.११ ॥
Entre os quadrúpedes, a vaca é a primeira; entre os metais, o ouro é o melhor; entre os sons, o mantra é o primeiro; entre os bípedes, o brâmane é o melhor.
12.11.12
मन्त्रोऽयं जातकर्मादिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
जीवतोऽपि यथाकालं श्मशाननिधनान्तकः ॥ १२.११.१२ ॥
Este mantra, começando com o rito do nascimento, é prescrito ao brâmane; mesmo enquanto ele vive, a seu tempo termina na morte no crematório.
12.11.13
कर्माणि वैदिकान्यस्य स्वर्ग्यः पन्थास्त्वनुत्तमः ।
अथ सर्वाणि कर्माणि मन्त्रसिद्धानि चक्षते।
आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिरिहेष्यते ॥ १२.११.१३ ॥
Seus ritos védicos são o caminho que leva ao céu, e esse é o caminho supremo. Diz-se que todos os ritos se realizam pelos mantras; é pelos que a tradição do Āmnāya firmemente declara que aqui se alcança o sucesso.
12.11.14
मासार्धमासा ऋतव आदित्यशशितारकम् ।
ग्रसन्ते कर्म भूतानि तदिदं कर्मशंसिनाम् ॥ १२.११.१४ ॥
Meses, quinzenas e estações, o sol, a lua e as estrelas devoram as ações dos seres; isto é o que dizem os que louvam a ação.
12.11.15
सिद्धिक्षेत्रमिदं पुण्यमयमेवाश्रमो महान् ॥ १२.११.१५ ॥
Este é um campo sagrado de realização, e este é de fato o grande eremitério.
12.11.16
अथ ये कर्म निन्दन्तो मनुष्याः कापथं गताः ।
मूढानामर्थहीनानां तेषामेनस्तु विद्यते ॥ १२.११.१६ ॥
Mas naqueles homens que censuram os ritos e seguiram um caminho errado, os insensatos e sem propósito, há de fato pecado.
12.11.17
देववंशान्पितृवंशान्ब्रह्मवंशांश्च शाश्चतान् ।
संत्यज्य मूढा वर्तन्ते ततो यान्त्यशुचीन्पथः ॥ १२.११.१७ ॥
As linhagens dos deuses, dos ancestrais e dos brâmanes são eternas; abandonando-as, os insensatos assim procedem, e por isso seguem caminhos impuros.
12.11.18
एतद्वोऽस्तु तपोयुक्तं ददामीत्यृषिचोदितम् ।
तस्मात्तदध्यावसतस्तपस्वित्वमिहोच्यते ॥ १२.११.१८ ॥
"Que isto seja para vós unido à ascese; eu o concedo" — assim falou o sábio; por isso, a quem aqui habita se atribui aqui o estado de asceta.
12.11.19
देववंशान्ब्रह्मवंशान्पितृवंशांश्च शाश्वतान् ।
संविभज्य गुरोश्चर्यां तद्वै दुष्करमुच्यते ॥ १२.११.१९ ॥
Ter repartido devidamente as linhagens eternas dos deuses, dos brâmanes e dos antepassados, e seguido a conduta do mestre: isso é dito difícil.
12.11.20
देवा वै दुष्करं कृत्वा विभूतिं परमां गताः ।
तस्माद्गार्हस्थ्यमुद्वोढुं दुष्करं प्रब्रवीमि वः ॥ १२.११.२० ॥
Os deuses, tendo realizado feitos difíceis, alcançaram a glória suprema. Por isso vos digo que assumir a vida de chefe de família também é difícil.
12.11.21
तपः श्रेष्ठं प्रजानां हि मूलमेतन्न संशयः ।
कुटुम्वविधिनाऽनेन यस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.११.२१ ॥
A austeridade é o mais elevado entre os seres; esta é de fato a raiz, não há dúvida. Por esta regra da vida familiar, tudo está estabelecido.
12.11.22
एतद्विदुस्तपो विप्रा द्वन्द्वातीता विमत्सराः ।
एतस्माद्वनमध्ये तु लोकेषु तप उच्यते ॥ १२.११.२२ ॥
Os brâmanes, além dos pares de opostos e livres da inveja, conhecem isto como austeridade. Por isso, no meio da floresta e entre os mundos, isto se chama austeridade.
12.11.23
दुराधर्षं पदं चैव गच्छन्ति विघसाशिनः ।
सायंप्रातर्विभज्यान्नं स्वकुटुम्बे यथाविधि ॥ १२.११.२३ ॥
Os que comem os restos alcançam um estado inexpugnável, tendo repartido a comida de manhã e à noite em sua casa segundo a regra.
12.11.24
दत्त्वाऽतिथिभ्यो देवेभ्यः पितृभ्यः स्वजनाय च ।
अवशिष्टानि येऽश्नन्ति तानाहुर्विघसाशिनः ॥ १२.११.२४ ॥
Aqueles que comem o que resta depois de dar aos hóspedes, aos deuses, aos antepassados e aos seus são chamados comedores de restos.
12.11.25
तस्मात्स्वधर्ममास्थाय सुव्रताः सत्यवादिनः ।
लोकस्य गुरवो भूत्वा ते भवन्त्यनुपस्कृताः ॥ १२.११.२५ ॥
Portanto, apegados ao seu próprio dever, firmes em seus votos e verazes, tornam-se mestres do mundo e permanecem imaculados.
12.11.26
त्रिदिवं प्राप्य शक्रस्य स्वर्गलोके विमत्सराः ।
वसन्ति शाश्वतान्वर्षाञ्जना दुष्करकारिणः ॥ १२.११.२६ ॥
Tendo alcançado o triplo céu de Śakra, livres de inveja, as pessoas que realizaram feitos difíceis habitam o mundo celeste por anos eternos.
12.11.27
ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा धर्मार्थसहितं हितम् ।
उत्सृज्य नास्तिकमतिं गार्हस्थ्यं धर्ममाश्रिताः ॥ १२.११.२७ ॥
Então, tendo ouvido aquele discurso benéfico unido ao dharma e à riqueza, abandonaram a visão ateísta e refugiaram-se no dever do chefe de família.
12.11.28
तस्मात्त्वमपि सर्वज्ञ धैर्यमालम्ब्य शाश्वतम् ।
प्रशाधि पृथिवीं कृत्स्नां हतामित्रां नरोत्तम ॥ १२.११.२८ ॥
Portanto, ó onisciente, também tu, firmando-te na constância duradoura, governa a terra inteira, com seus inimigos abatidos, ó melhor dos homens.