மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.11.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तापसैः सह संवादं शक्रस्य भरतर्षभ ॥ १२.११.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இதைப் பற்றியே பழங்கால வரலாறு ஒன்றைச் சொல்கிறார்கள் — தவசிகளுடன் இந்திரனின் உரையாடலை.
12.11.2
शक्यं पुनररण्येषु सुखमेतेन जीवितुम् ।
केचिद्गृहान्परित्यज्य वनमभ्यागमन्द्विजाः।
अजातश्मश्रवो मन्दाः कुले जाताः प्रवव्रजुः ॥ १२.११.२ ॥
இதன் மூலம் காடுகளில் மீண்டும் சுகமாக வாழ முடியும். சில துவிஜர்கள் வீட்டைத் துறந்து காட்டுக்குச் சென்றனர் — தாடி மீசை இல்லாத, அறிவற்ற, உயர்குலத்தில் பிறந்த அவர்கள் துறவறம் ஏற்றனர்.
12.11.3
धर्मोऽयमिति मन्वानाः समृद्धा धर्मचारिणः ।
त्यक्त्वा भ्रातॄन्पितॄंश्चैव तानिन्द्रोऽन्वकृपायत ॥ १२.११.३ ॥
'இதுவே தர்மம்' என்று எண்ணி, செல்வம் நிறைந்தவர்களாயும் தர்மம் பின்பற்றுபவர்களாயும் இருந்து சகோதரர்களையும் தந்தையரையும் துறந்தவர்களை இந்திரன் இரங்கினான்.
12.11.4
स तान्बभाषे मघवान्पक्षीभूत्वा हिरण्मयः ।
सुदुष्करं मनुष्यैस्तु यत्कृतं विघसाशिभिः ॥ १२.११.४ ॥
அவன், மகவான் (இந்திரன்) பொன்னிறப் பறவையாக உருவெடுத்து அவர்களிடம் பேசினான் — 'விகசாசிகள் (எஞ்சியதை உண்பவர்கள்) செய்த இச்செயல் மனிதர்களுக்கு மிகக் கடினமானது.'
12.11.5
पुण्यं भवति कर्मैषां प्रशस्तं चैव जीवितम् ।
सिद्धार्थास्ते गतिं मुख्यां प्राप्ताः कर्मपरायणाः ॥ १२.११.५ ॥
இவர்களின் செயல் புண்ணியமானது; வாழ்க்கையும் புகழத்தக்கது. செயலில் ஈடுபட்ட அவர்கள் குறிக்கோள் நிறைவேறி உயர்ந்த கதியை அடைந்தனர்.
12.11.6
अहो बतायं शकुनिर्विघसाशान्प्रशंसति ।
अस्मान्नूनमयं शास्ति वयं च विघसाशिनः ॥ १२.११.६ ॥
'ஆ! இந்தப் பறவை விகசாசிகளைப் புகழ்கிறது. நிச்சயமாக இது நமக்கு உபதேசிக்கிறது; நாமும் விகசாசிகளே அல்லவா.'
12.11.7
नाहं युष्मान्प्रशंसामि पङ्कदिग्धान्रजस्वलान् ।
उच्छिष्टभोजिनो मन्दानन्ये वै विघसाशिनः ॥ १२.११.७ ॥
சேற்றில் அழுக்கடைந்தவர்களும், தூசியால் மூடப்பட்டவர்களும், எச்சில் உண்பவர்களும், அறிவிலிகளும், மற்றவர்கள் வெறும் எச்சம் உண்பவர்களுமான உங்களை நான் புகழ்வதில்லை.
12.11.8
इदं श्रेयः परमिति वयमेवममंस्महि ।
शकुने ब्रूहि यच्छ्रेयो वयं ते श्रद्दधामहे ॥ १२.११.८ ॥
இதுவே உயர்ந்த நன்மை என்று நாங்கள் நினைத்திருந்தோம். சகுனியே, எது நன்மை என்பதைச் சொல்; நாங்கள் உன்னை நம்புகிறோம்.
12.11.9
यदि मां नाभिशङ्कध्वं विभज्यात्मानमात्मना ।
ततोऽहं वः प्रवक्ष्यामि याथातथ्यं हितं वचः ॥ १२.११.९ ॥
நீங்கள் என்மேல் சந்தேகம் கொள்ளாமல், உங்களையே நீங்கள் ஆராய்ந்து பார்த்தால், அப்போது நான் உங்களுக்கு உண்மையும் நன்மையும் தரும் சொல்லைச் சொல்வேன்.
12.11.10
शृणुमस्ते वचस्तात पन्थानो विदितास्तव ।
नियोगे चैव धर्मात्मन्स्थातुमिच्छाम शाधि नः ॥ १२.११.१० ॥
அன்பனே, உன் சொல்லைக் கேட்கிறோம்; எல்லா வழிகளும் உனக்குத் தெரியும். தர்மாத்மாவே, அந்த நியமத்திலேயே நிலைத்திருக்க விரும்புகிறோம்; எமக்குப் போதி.
12.11.11
चतुष्पदां गौः प्रवरा लोहानां काञ्चनं वरम् ।
शब्दानां प्रवरो मन्त्रो ब्राह्मणो द्विपदां वरः ॥ १२.११.११ ॥
நான்கு கால் விலங்குகளில் பசு சிறந்தது; உலோகங்களில் பொன் சிறந்தது; சொற்களில் மந்திரம் சிறந்தது; இரு கால் உயிரினங்களில் பிராமணன் சிறந்தவன்.
12.11.12
मन्त्रोऽयं जातकर्मादिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
जीवतोऽपि यथाकालं श्मशाननिधनान्तकः ॥ १२.११.१२ ॥
பிராமணனுக்கு ஜாதகர்மம் முதல் இந்த மந்திரம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அவன் உயிருடன் இருக்கும்போதும், உரிய காலத்தில் சுடுகாட்டில் முடிவடைவது வரை.
12.11.13
कर्माणि वैदिकान्यस्य स्वर्ग्यः पन्थास्त्वनुत्तमः ।
अथ सर्वाणि कर्माणि मन्त्रसिद्धानि चक्षते।
आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिरिहेष्यते ॥ १२.११.१३ ॥
இவனுடைய வைதிகச் சடங்குகள் சொர்க்கத்துக்கு வழிநடத்தும் பாதை; அதுவே மிகச் சிறந்த பாதை. எல்லாச் சடங்குகளும் மந்திரங்களால் சித்தியடைவன என்று சொல்லப்படுகின்றன; ஆம்னாயத்தில் உறுதியாகக் கூறப்பட்டவையே இங்கு சித்தி தருகின்றன.
12.11.14
मासार्धमासा ऋतव आदित्यशशितारकम् ।
ग्रसन्ते कर्म भूतानि तदिदं कर्मशंसिनाम् ॥ १२.११.१४ ॥
மாதங்களும் அரைமாதங்களும் பருவங்களும், சூரியனும் சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் உயிரினங்களின் செயல்களை விழுங்குகின்றன; இதுவே செயலைப் புகழ்பவர்களின் கூற்று.
12.11.15
सिद्धिक्षेत्रमिदं पुण्यमयमेवाश्रमो महान् ॥ १२.११.१५ ॥
இது புனிதமான சித்தி க்ஷேத்திரம்; இதுவே பெரிய ஆசிரமம்.
12.11.16
अथ ये कर्म निन्दन्तो मनुष्याः कापथं गताः ।
मूढानामर्थहीनानां तेषामेनस्तु विद्यते ॥ १२.११.१६ ॥
ஆனால் சடங்குகளை நிந்திக்கும் மனிதர்கள், தவறான பாதையில் சென்றவர்கள் — அறிவிழந்த, பயனற்ற அவர்களுக்கே பாவம் உண்டு.
12.11.17
देववंशान्पितृवंशान्ब्रह्मवंशांश्च शाश्चतान् ।
संत्यज्य मूढा वर्तन्ते ततो यान्त्यशुचीन्पथः ॥ १२.११.१७ ॥
தேவ வம்சம், பித்ரு வம்சம், பிரம்ம வம்சம் ஆகியவை நிலையானவை; அவற்றைக் கைவிட்டு மூடர்கள் நடக்கிறார்கள்; அதனால் அசுத்தமான பாதைகளுக்குச் செல்கிறார்கள்.
12.11.18
एतद्वोऽस्तु तपोयुक्तं ददामीत्यृषिचोदितम् ।
तस्मात्तदध्यावसतस्तपस्वित्वमिहोच्यते ॥ १२.११.१८ ॥
"இது உங்களுக்குத் தவத்தோடு கூடியதாக இருக்கட்டும்; நான் இதனைக் கொடுக்கிறேன்" என்று ரிஷி கூறியதால், இதில் வசிப்பவருக்கு இங்கு தவசித்தன்மை சொல்லப்படுகிறது.
12.11.19
देववंशान्ब्रह्मवंशान्पितृवंशांश्च शाश्वतान् ।
संविभज्य गुरोश्चर्यां तद्वै दुष्करमुच्यते ॥ १२.११.१९ ॥
தேவ வம்சங்களையும், பிராமண வம்சங்களையும், பித்ருக்களின் நிலையான வம்சங்களையும் முறைப்படி பகிர்ந்தளித்து, குருவின் நடத்தையைப் பின்பற்றுவது—அதுவே கடினம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.11.20
देवा वै दुष्करं कृत्वा विभूतिं परमां गताः ।
तस्माद्गार्हस्थ्यमुद्वोढुं दुष्करं प्रब्रवीमि वः ॥ १२.११.२० ॥
தேவர்கள் கடினமான செயல்களைச் செய்து உயர்ந்த பெருமையை அடைந்தனர். ஆகையால் இல்லறத்தை நடத்துவதும் கடினம் என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.
12.11.21
तपः श्रेष्ठं प्रजानां हि मूलमेतन्न संशयः ।
कुटुम्वविधिनाऽनेन यस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.११.२१ ॥
தவம் உயிரினங்களுக்குள் சிறந்தது; இதுவே அடிப்படை, இதில் ஐயமில்லை. இந்தக் குடும்ப முறையினாலேயே எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.11.22
एतद्विदुस्तपो विप्रा द्वन्द्वातीता विमत्सराः ।
एतस्माद्वनमध्ये तु लोकेषु तप उच्यते ॥ १२.११.२२ ॥
இருமைகளைக் கடந்து பொறாமையற்ற அந்தணர்கள் இதையே தவம் என அறிவார்கள். இதனாலேயே காட்டின் நடுவில், உலகங்களில் இது தவம் எனப்படுகிறது.
12.11.23
दुराधर्षं पदं चैव गच्छन्ति विघसाशिनः ।
सायंप्रातर्विभज्यान्नं स्वकुटुम्बे यथाविधि ॥ १२.११.२३ ॥
விகசாசிகள் வெல்ல முடியாத நிலையை அடைகின்றனர்; மாலையிலும் காலையிலும் உணவை தம் குடும்பத்தில் முறைப்படி பகிர்ந்தளித்து.
12.11.24
दत्त्वाऽतिथिभ्यो देवेभ्यः पितृभ्यः स्वजनाय च ।
अवशिष्टानि येऽश्नन्ति तानाहुर्विघसाशिनः ॥ १२.११.२४ ॥
விருந்தினர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும், பித்ருக்களுக்கும், தம் உறவினர்களுக்கும் கொடுத்து மீதியை உண்பவர்களை விகசாசிகள் என்கின்றனர்.
12.11.25
तस्मात्स्वधर्ममास्थाय सुव्रताः सत्यवादिनः ।
लोकस्य गुरवो भूत्वा ते भवन्त्यनुपस्कृताः ॥ १२.११.२५ ॥
ஆகையால் தன் தர்மத்தைப் பற்றி நின்று, நல்ல விரதங்களை உடையவர்களாய், சத்தியம் பேசுபவர்களாய், உலகின் குருக்களாகி அவர்கள் களங்கமற்றவர்களாக ஆகிறார்கள்.
12.11.26
त्रिदिवं प्राप्य शक्रस्य स्वर्गलोके विमत्सराः ।
वसन्ति शाश्वतान्वर्षाञ्जना दुष्करकारिणः ॥ १२.११.२६ ॥
இந்திரனின் மூவுலகத் தேவலோகமான திரிதிவத்தை அடைந்து, பொறாமையற்றவர்களாக, கடுமையான செயல்களைச் செய்தவர்கள் நித்திய ஆண்டுகள் அங்கே வசிக்கிறார்கள்.
12.11.27
ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा धर्मार्थसहितं हितम् ।
उत्सृज्य नास्तिकमतिं गार्हस्थ्यं धर्ममाश्रिताः ॥ १२.११.२७ ॥
பின்னர் அவர்கள் தர்மமும் அர்த்தமும் கூடிய அந்த நன்மையான வாக்கைக் கேட்டு, நாத்திக எண்ணத்தைக் கைவிட்டு, இல்லறத் தர்மத்தை அடைந்தார்கள்.
12.11.28
तस्मात्त्वमपि सर्वज्ञ धैर्यमालम्ब्य शाश्वतम् ।
प्रशाधि पृथिवीं कृत्स्नां हतामित्रां नरोत्तम ॥ १२.११.२८ ॥
ஆகையால் சர்வஞ்ஞனே, நீயும் நிலையான தைரியத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, எதிரிகள் அழிக்கப்பட்ட முழு பூமியையும் ஆள்வாயாக, நரர்களில் சிறந்தவனே.