مهابهاراتا · أدهيايا 12.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.112.1
किं पार्थिवेन कर्तव्यं किंच कृत्वा सुखी भवेत् ।
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन सर्वधर्मभृतां वर ॥ १२.११२.१ ॥
ماذا ينبغي للملك أن يفعل، وبماذا يفعله يصير سعيدا؟ يا أفضل حملة الدهرما كلهم، أخبرني بذلك بحقيقته.
12.112.2
हन्त तेऽहं प्रवक्ष्यामि शृणु कार्यैकनिश्चयम् ।
यथा राज्ञेह कर्तव्यं यच्च कृत्वा सुखी भवेत् ॥ १२.११२.२ ॥
حسنا، سأخبرك. اسمع يا من عزمه في العمل واحد: كيف ينبغي للملك أن يسلك هنا، وبماذا يفعله يصير سعيدا.
12.112.3
नचैवं वर्तितव्यं स्म यथेदमनुशुश्रुम् ।
उष्ट्रस्य तु महद्वृत्तं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.११२.३ ॥
لا ينبغي أن يُسلك كما سمعنا هذا. يا يدهشتهيرا، افهم السلوك العظيم للجمل.
12.112.4
जातिस्मरो महानुष्ट्रः प्रजापतिकुलोद्भवः ।
तपः सुमहदातिष्ठदरण्ये संशितव्रतः ॥ १२.११२.४ ॥
كان الجمل العظيم، الذي يتذكر ولاداته السابقة والمولود من سلالة برجابتي، يمارس في الغابة تقشفا عظيما جدا، ثابتا في نذوره.
12.112.5
तपसस्तस्य चान्तेऽथ प्रीतिमानभवद्विभुः ।
वरेण च्छन्दयामास ततश्चैनं पितामहः ॥ १२.११२.५ ॥
وفي آخر تقشفه أصبح الجد القدير راضيا عنه، فسعى إلى إرضائه بنعمة.
12.112.6
भगवंस्त्वत्प्रसादान्मे दीर्घा ग्रीवा भवेदियम् ।
योजनानां शतं साग्रमिच्छेयं चारितुं विभो ॥ १२.११२.६ ॥
أيها الرب المبارك، بفضلك ليطل عنقي هذا. أيها القدير، أريد أن أتجول لأكثر من مائة يوجانا.
12.112.7
एवमस्विति चोक्तः स वरदेन महात्मना ।
प्रतिलभ्य वरं श्रेष्ठं ययावुष्ट्रः स्वकं वनम् ॥ १२.११२.७ ॥
«ليكن ذلك»، قال المعطي للنعم العظيم النفس؛ فنال الجمل النعمة الفضلى، ومضى إلى غابته.
12.112.8
स चकार तदाऽऽलस्यं वरदानात्सुदुर्मतिः ।
न चैच्छच्चिरतुं गन्तुं दुरात्मा कालमोहितः ॥ १२.११२.८ ॥
بسبب النعمة، صار ذلك الشديد الحماقة كسولًا؛ ولم يرد الشرير، وقد أعمَاه الزمن، أن يمكث طويلًا ولا أن يمضي.
12.112.9
स कदाचित्प्रसार्यैव तां ग्रीवां शतयोजनाम् ।
चचार श्रान्तहृदयो वातश्चागात्ततो महान् ॥ १२.११२.९ ॥
وذات مرة تجول وقد مدّ عنقه مئة يوجانة، وقلبه منهك؛ فجاءت ريح عاتية.
12.112.10
स गुहायां शिरोग्रीवां निधाय पशुरात्मनः ।
आस्ते वर्षमथाभ्यागात्सुमहत्प्लावयज्जगत् ॥ १२.११२.१० ॥
وضع ذلك الحيوان رأسه وعنقه في كهف وبقي هناك؛ ثم جاء مطر عظيم أخذ يغمر العالم.
12.112.11
अथ शीतपरीताङ्गो जम्बुकः क्षुच्छ्रमान्वितः ।
सदारस्तां गुहामाशु प्रविवेश जलार्दितः ॥ १२.११२.११ ॥
ثم دخل ابن آوى، وقد اعتراه البرد في جسده، ونال منه الجوع والإعياء، وأضناه الماء، مسرعًا إلى ذلك الكهف مع زوجته.
12.112.12
स दृष्ट्वा मांसजीवी तु सुभृशं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
अभक्षयत्ततो ग्रीवामुष्ट्रस्य भरतर्षभ ॥ १२.११२.१२ ॥
ذلك الذي يعيش على اللحم، وقد أنهكه الجوع والإعياء، رأى عنق الجمل فأكله، يا ثور البهاراتا.
12.112.13
यदा त्वबुध्यतात्मानं भक्ष्यमाणं स वै पशु ।
तदा संकोचने यत्नमकरोद्भृशदुःखितः ॥ १२.११२.१३ ॥
وعندما أدرك الحيوان أنه يُلتهم، تملّكه الحزن الشديد، فبذل جهدًا ليُنكمش على نفسه.
12.112.14
यावदूर्ध्वमधश्चैव ग्रीवां संक्षिपते पशुः ।
तावत्तेन सदारेण जम्बुकेन स भक्षितः ॥ १२.११२.१४ ॥
وبينما كان الحيوان يُنكمش بعنقه صعودًا وهبوطًا، التهمه ابن آوى مع زوجته.
12.112.15
स हत्वा भक्षयित्वा च तमुष्ट्रं जम्बुकस्तदा ।
विगते वातवर्पे तु निश्चक्राम गुहोदरात् ॥ १२.११२.१५ ॥
وبعد أن قتل ابن آوى ذلك الجمل والتهمه، خرج من جوف الكهف حين انقضت عاصفة الريح والمطر.
12.112.16
एवं दुर्बुद्धिना प्राप्तमुष्ट्रेण निधनं तदा ।
आलस्यस्य क्रमात्पश्य महान्तं दोषमागतम् ॥ १२.११२.१६ ॥
وهكذا لقي الجمل سيئ العقل حتفه حينذاك. انظر إلى الذنب العظيم الذي يأتي من مسار الكسل.
12.112.17
त्वमप्येवंविधं हित्वा योगेन नियतेन्द्रियः ।
वर्तस्व बुद्धिमूलं तु विजयं मनुरब्रवीत् ॥ १२.११२.१७ ॥
وأنت أيضًا فاترك مثل هذا الكسل، وسِر بضبط حواسك بالـيوغا؛ فقد قال مانو إن النصر راسخ في العقل.
12.112.18
बुद्धिश्रेष्ठानि कर्माणि बाहुमध्यानि भारत ।
तानि जङ्घाजघन्यानि भारप्रत्यवराणि च ॥ १२.११२.१८ ॥
يا بهارتا، إن الأعمال الأفضل بالعقل هي التي تكون في وسط الذراعين، وما كان دون الفخذين فهو أدنى في الحمل.
12.112.19
राज्यं तिष्ठति दक्षस्य संगृहीतेन्द्रियस्य च ।
आर्तस्य बुद्धिमूलं हि विजयं मनुरब्रवीत्।
गुप्तं मन्त्रं श्रुतवतः सुसहायस्य चानघ ॥ १२.११२.१९ ॥
يدوم ملك الرجل الكفء الذي ضبط حواسه. قال مانو إن أصل النصر للمبتلى هو الحكمة. أيها الطاهر، تبقى مشورة من تعلّم وله أعوان أخيار مكتومة.
12.112.20
असहायवतो ह्यर्था न तिष्ठन्ति कदाचन ।
परीक्षितसहायस्य तिष्ठन्तीह युधिष्ठिर।
सहाययुक्तेन मही कृत्स्ना शक्या प्रशासितुम् ॥ १२.११२.२० ॥
لا تدوم أمور من لا أعوان له أبدًا. وههنا تدوم أمور من له أعوان مجرَّبون. يا يُدهِشْتِهِرا، بمن له أعوان يمكن حكم الأرض كلها.
12.112.21
इदं हि सद्भिः कथितं विधिज्ञैः ।
पुरा महेन्द्रप्रतिमप्रभावः।
मयाऽपि चोक्तं तव शास्त्रदृष्ट्या ।
त्वमप्रमत्तः प्रचरस्व राजन् ॥ १२.११२.२१ ॥
قال هذا قديمًا الأخيار وعارفو الأحكام، الذين كان بأسهم مساويًا لإندرا. وقد قلته لك أنا أيضًا بحسب الشاستر. فاسلك أنت، أيها الملك، بيقظة.