Mahābhārata · Adhyāya 12.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.112.1
किं पार्थिवेन कर्तव्यं किंच कृत्वा सुखी भवेत् ।
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन सर्वधर्मभृतां वर ॥ १२.११२.१ ॥
O que deve fazer um rei, e fazendo o quê pode tornar-se feliz? Melhor de todos os que sustentam o dharma, diga-me isso com verdade.
12.112.2
हन्त तेऽहं प्रवक्ष्यामि शृणु कार्यैकनिश्चयम् ।
यथा राज्ञेह कर्तव्यं यच्च कृत्वा सुखी भवेत् ॥ १२.११२.२ ॥
Muito bem, eu te direi. Ouve, tu de resolução única na ação: como deve um rei conduzir-se aqui, e fazendo o quê pode ser feliz.
12.112.3
नचैवं वर्तितव्यं स्म यथेदमनुशुश्रुम् ।
उष्ट्रस्य तु महद्वृत्तं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.११२.३ ॥
Não se deve agir como ouvimos. Yudhiṣṭhira, compreende a grande conduta do camelo.
12.112.4
जातिस्मरो महानुष्ट्रः प्रजापतिकुलोद्भवः ।
तपः सुमहदातिष्ठदरण्ये संशितव्रतः ॥ १२.११२.४ ॥
O grande camelo, que se lembrava de seus nascimentos anteriores e nascera da linhagem de Prajāpati, praticou no bosque uma austeridade muito grande, firme em seus votos.
12.112.5
तपसस्तस्य चान्तेऽथ प्रीतिमानभवद्विभुः ।
वरेण च्छन्दयामास ततश्चैनं पितामहः ॥ १२.११२.५ ॥
Ao fim de sua austeridade, o poderoso avô ficou satisfeito com ele e buscou agradá-lo com uma dádiva.
12.112.6
भगवंस्त्वत्प्रसादान्मे दीर्घा ग्रीवा भवेदियम् ।
योजनानां शतं साग्रमिच्छेयं चारितुं विभो ॥ १२.११२.६ ॥
Ó bendito senhor, pela tua graça que este meu pescoço se torne longo. Ó poderoso, desejo percorrer mais de cem yojanas.
12.112.7
एवमस्विति चोक्तः स वरदेन महात्मना ।
प्रतिलभ्य वरं श्रेष्ठं ययावुष्ट्रः स्वकं वनम् ॥ १२.११२.७ ॥
"Assim seja", disse o magnânimo concedente de dons; tendo obtido o excelente dom, o camelo partiu para a sua própria floresta.
12.112.8
स चकार तदाऽऽलस्यं वरदानात्सुदुर्मतिः ।
न चैच्छच्चिरतुं गन्तुं दुरात्मा कालमोहितः ॥ १२.११२.८ ॥
Por causa do dom, aquele de mente muito insensata tornou-se indolente; o perverso, iludido pelo tempo, não quis demorar-se nem partir.
12.112.9
स कदाचित्प्रसार्यैव तां ग्रीवां शतयोजनाम् ।
चचार श्रान्तहृदयो वातश्चागात्ततो महान् ॥ १२.११२.९ ॥
Certa vez vagueou com aquele pescoço estendido por cem yojanas, o coração cansado; então veio um grande vento.
12.112.10
स गुहायां शिरोग्रीवां निधाय पशुरात्मनः ।
आस्ते वर्षमथाभ्यागात्सुमहत्प्लावयज्जगत् ॥ १२.११२.१० ॥
Aquele animal, tendo colocado a cabeça e o pescoço numa caverna, ali permaneceu; então veio uma chuva muito grande que começou a inundar o mundo.
12.112.11
अथ शीतपरीताङ्गो जम्बुकः क्षुच्छ्रमान्वितः ।
सदारस्तां गुहामाशु प्रविवेश जलार्दितः ॥ १२.११२.११ ॥
Então um chacal, com o corpo envolto em frio, afligido pela fome e pelo cansaço, atormentado pela água, entrou depressa naquela caverna com sua companheira.
12.112.12
स दृष्ट्वा मांसजीवी तु सुभृशं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
अभक्षयत्ततो ग्रीवामुष्ट्रस्य भरतर्षभ ॥ १२.११२.१२ ॥
Aquele que vivia de carne, muito afligido pela fome e pelo cansaço, viu o pescoço do camelo e o devorou, ó touro dos Bharatas.
12.112.13
यदा त्वबुध्यतात्मानं भक्ष्यमाणं स वै पशु ।
तदा संकोचने यत्नमकरोद्भृशदुःखितः ॥ १२.११२.१३ ॥
Quando o animal percebeu que estava sendo devorado, muito aflito, fez um esforço para se encolher.
12.112.14
यावदूर्ध्वमधश्चैव ग्रीवां संक्षिपते पशुः ।
तावत्तेन सदारेण जम्बुकेन स भक्षितः ॥ १२.११२.१४ ॥
Enquanto o animal encolhia o pescoço para cima e para baixo, o chacal, com sua companheira, o devorou.
12.112.15
स हत्वा भक्षयित्वा च तमुष्ट्रं जम्बुकस्तदा ।
विगते वातवर्पे तु निश्चक्राम गुहोदरात् ॥ १२.११२.१५ ॥
Depois de matar e devorar aquele camelo, o chacal saiu das entranhas da caverna quando a tempestade de vento e chuva passou.
12.112.16
एवं दुर्बुद्धिना प्राप्तमुष्ट्रेण निधनं तदा ।
आलस्यस्य क्रमात्पश्य महान्तं दोषमागतम् ॥ १२.११२.१६ ॥
Assim, o camelo de pouco juízo encontrou então a morte. Observa a grande falta que surge do curso da preguiça.
12.112.17
त्वमप्येवंविधं हित्वा योगेन नियतेन्द्रियः ।
वर्तस्व बुद्धिमूलं तु विजयं मनुरब्रवीत् ॥ १२.११२.१७ ॥
Tu também, abandonando tal preguiça, conduz-te com os sentidos controlados pelo yoga; Manu declarou que a vitória tem raiz na inteligência.
12.112.18
बुद्धिश्रेष्ठानि कर्माणि बाहुमध्यानि भारत ।
तानि जङ्घाजघन्यानि भारप्रत्यवराणि च ॥ १२.११२.१८ ॥
Ó Bhārata, as ações mais excelentes pelo intelecto são as do meio dos braços; as que estão abaixo das coxas são inferiores em peso.
12.112.19
राज्यं तिष्ठति दक्षस्य संगृहीतेन्द्रियस्य च ।
आर्तस्य बुद्धिमूलं हि विजयं मनुरब्रवीत्।
गुप्तं मन्त्रं श्रुतवतः सुसहायस्य चानघ ॥ १२.११२.१९ ॥
O reino do homem capaz que dominou seus sentidos perdura. Manu disse que, para quem sofre, a vitória tem raiz na inteligência. Ó sem mácula, o conselho de quem estudou e tem bons aliados permanece oculto.
12.112.20
असहायवतो ह्यर्था न तिष्ठन्ति कदाचन ।
परीक्षितसहायस्य तिष्ठन्तीह युधिष्ठिर।
सहाययुक्तेन मही कृत्स्ना शक्या प्रशासितुम् ॥ १२.११२.२० ॥
Os assuntos de quem não tem aliados nunca perduram. Aqui perduram os assuntos de quem tem aliados provados. Ó Yudhiṣṭhira, com aliados é possível governar toda a terra.
12.112.21
इदं हि सद्भिः कथितं विधिज्ञैः ।
पुरा महेन्द्रप्रतिमप्रभावः।
मयाऽपि चोक्तं तव शास्त्रदृष्ट्या ।
त्वमप्रमत्तः प्रचरस्व राजन् ॥ १२.११२.२१ ॥
Isto foi dito outrora pelos bons e pelos conhecedores das regras, cujo poder igualava o de Indra. Eu também te disse isso segundo as escrituras. Tu, ó rei, conduz-te com vigilância.