மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.112.1
किं पार्थिवेन कर्तव्यं किंच कृत्वा सुखी भवेत् ।
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन सर्वधर्मभृतां वर ॥ १२.११२.१ ॥
அரசன் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ன செய்தால் அவன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான்? அனைத்து தர்மத்தையும் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவரே, அதை உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.112.2
हन्त तेऽहं प्रवक्ष्यामि शृणु कार्यैकनिश्चयम् ।
यथा राज्ञेह कर्तव्यं यच्च कृत्वा सुखी भवेत् ॥ १२.११२.२ ॥
சரி, உனக்குச் சொல்லுகிறேன். ஒரே உறுதியான நோக்கம் கொண்ட நீ கேள்: இங்கே அரசன் எப்படி நடக்க வேண்டும், எதைச் செய்தால் அவன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான்.
12.112.3
नचैवं वर्तितव्यं स्म यथेदमनुशुश्रुम् ।
उष्ट्रस्य तु महद्वृत्तं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.११२.३ ॥
நாம் கேட்ட இது போல நடக்கக் கூடாது. யுதிஷ்டிரா, ஒட்டகத்தின் பெரிய நடத்தையை அறிந்துகொள்.
12.112.4
जातिस्मरो महानुष्ट्रः प्रजापतिकुलोद्भवः ।
तपः सुमहदातिष्ठदरण्ये संशितव्रतः ॥ १२.११२.४ ॥
முன்பிறவிகளை நினைவு கொண்ட, பிரஜாபதியின் குலத்தில் பிறந்த பெரிய ஒட்டகம் காட்டில் மிகுந்த தவத்தை மேற்கொண்டது; விரதங்களில் உறுதியானது.
12.112.5
तपसस्तस्य चान्तेऽथ प्रीतिमानभवद्विभुः ।
वरेण च्छन्दयामास ततश्चैनं पितामहः ॥ १२.११२.५ ॥
அவனது தவத்தின் முடிவில் மகிழ்ந்த அந்த வல்லமை மிக்க பிதாமகர் அவனுக்கு வரம் அளித்து அவனை மகிழ்விக்க முயன்றார்.
12.112.6
भगवंस्त्वत्प्रसादान्मे दीर्घा ग्रीवा भवेदियम् ।
योजनानां शतं साग्रमिच्छेयं चारितुं विभो ॥ १२.११२.६ ॥
பகவானே, உங்கள் அருளால் என் இந்தக் கழுத்து நீளமாக இருக்கட்டும். வல்லவரே, நூறு யோசனைக்கும் மேலாக நான் சஞ்சரிக்க விரும்புகிறேன்.
12.112.7
एवमस्विति चोक्तः स वरदेन महात्मना ।
प्रतिलभ्य वरं श्रेष्ठं ययावुष्ट्रः स्वकं वनम् ॥ १२.११२.७ ॥
"அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று மகாத்மாவாகிய வரதாதாவால் சொல்லப்பட்டவன், சிறந்த வரத்தைப் பெற்று ஒட்டகம் தன் வனத்திற்குச் சென்றது.
12.112.8
स चकार तदाऽऽलस्यं वरदानात्सुदुर्मतिः ।
न चैच्छच्चिरतुं गन्तुं दुरात्मा कालमोहितः ॥ १२.११२.८ ॥
வரதானத்தால் அந்த மிகு துர்புத்தி கொண்டவன் சோம்பலைக் கொண்டான். அந்தத் தீயவன், காலத்தால் மயங்கியவனாய், நீண்ட நேரம் தங்கவோ செல்லவோ விரும்பவில்லை.
12.112.9
स कदाचित्प्रसार्यैव तां ग्रीवां शतयोजनाम् ।
चचार श्रान्तहृदयो वातश्चागात्ततो महान् ॥ १२.११२.९ ॥
அவன் ஒருமுறை நூறு யோசனை நீளமுள்ள அந்தக் கழுத்தை நீட்டியபடியே சுற்றித் திரிந்தான்; சோர்ந்த மனத்துடன். அப்போது பெரும் காற்று வந்தது.
12.112.10
स गुहायां शिरोग्रीवां निधाय पशुरात्मनः ।
आस्ते वर्षमथाभ्यागात्सुमहत्प्लावयज्जगत् ॥ १२.११२.१० ॥
அந்த விலங்கு தன் தலையையும் கழுத்தையும் ஒரு குகையில் வைத்துக்கொண்டு அங்கேயே தங்கியது. அப்போது பெரும் மழை வந்து உலகத்தையே மூழ்கடிக்கத் தொடங்கியது.
12.112.11
अथ शीतपरीताङ्गो जम्बुकः क्षुच्छ्रमान्वितः ।
सदारस्तां गुहामाशु प्रविवेश जलार्दितः ॥ १२.११२.११ ॥
பின்னர், குளிரால் உடல் சூழப்பட்ட, பசியும் களைப்பும் கொண்ட, நீரால் துன்புற்ற ஒரு நரி தன் மனைவியுடன் விரைவில் அந்தக் குகைக்குள் நுழைந்தது.
12.112.12
स दृष्ट्वा मांसजीवी तु सुभृशं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
अभक्षयत्ततो ग्रीवामुष्ट्रस्य भरतर्षभ ॥ १२.११२.१२ ॥
இறைச்சியால் வாழ்ந்த அவன், பசியும் களைப்பும் மிகவும் கொண்டவனாய், ஒட்டகத்தின் கழுத்தைக் கண்டு, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அதைத் தின்றான்.
12.112.13
यदा त्वबुध्यतात्मानं भक्ष्यमाणं स वै पशु ।
तदा संकोचने यत्नमकरोद्भृशदुःखितः ॥ १२.११२.१३ ॥
தான் உண்ணப்படுகிறோம் என்று அந்த விலங்கு உணர்ந்தபோது, மிகவும் துன்புற்று தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ள முயன்றது.
12.112.14
यावदूर्ध्वमधश्चैव ग्रीवां संक्षिपते पशुः ।
तावत्तेन सदारेण जम्बुकेन स भक्षितः ॥ १२.११२.१४ ॥
அந்த விலங்கு தன் கழுத்தை மேலும் கீழும் சுருக்கிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், அதன் மனைவியுடன் இருந்த நரி அதை உண்டுவிட்டது.
12.112.15
स हत्वा भक्षयित्वा च तमुष्ट्रं जम्बुकस्तदा ।
विगते वातवर्पे तु निश्चक्राम गुहोदरात् ॥ १२.११२.१५ ॥
அந்த நரி அந்த ஒட்டகத்தைக் கொன்று உண்டபின், காற்றும் மழையும் ஓய்ந்தபோது குகையின் வயிற்றிலிருந்து வெளியே வந்தது.
12.112.16
एवं दुर्बुद्धिना प्राप्तमुष्ट्रेण निधनं तदा ।
आलस्यस्य क्रमात्पश्य महान्तं दोषमागतम् ॥ १२.११२.१६ ॥
இவ்வாறு தீய புத்தியுள்ள அந்த ஒட்டகம் அப்போது மரணத்தை அடைந்தது. சோம்பலின் போக்கால் வந்த பெரிய குற்றத்தைப் பார்.
12.112.17
त्वमप्येवंविधं हित्वा योगेन नियतेन्द्रियः ।
वर्तस्व बुद्धिमूलं तु विजयं मनुरब्रवीत् ॥ १२.११२.१७ ॥
நீயும் இத்தகைய சோம்பலை விட்டுவிட்டு, யோகத்தால் புலன்களை அடக்கி நட. வெற்றி அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று மனு கூறினார்.
12.112.18
बुद्धिश्रेष्ठानि कर्माणि बाहुमध्यानि भारत ।
तानि जङ्घाजघन्यानि भारप्रत्यवराणि च ॥ १२.११२.१८ ॥
பரதனே, அறிவால் சிறந்த செயல்கள் கைகளின் நடுவில் உள்ளவை; தொடைகளுக்குக் கீழே உள்ளவை சுமையில் தாழ்ந்தவை.
12.112.19
राज्यं तिष्ठति दक्षस्य संगृहीतेन्द्रियस्य च ।
आर्तस्य बुद्धिमूलं हि विजयं मनुरब्रवीत्।
गुप्तं मन्त्रं श्रुतवतः सुसहायस्य चानघ ॥ १२.११२.१९ ॥
திறமையும் புலன்களை அடக்கியவனுமானவனின் அரசு நிலைக்கும். துன்புறுபவனுக்கு வெற்றியின் வேர் அறிவே என்று மனு கூறினார். பாவமற்றவனே, கற்றறிந்தவனும் நல்ல துணைவர்களையுடையவனுமானவனின் ஆலோசனை மறைவாகவே இருக்கும்.
12.112.20
असहायवतो ह्यर्था न तिष्ठन्ति कदाचन ।
परीक्षितसहायस्य तिष्ठन्तीह युधिष्ठिर।
सहाययुक्तेन मही कृत्स्ना शक्या प्रशासितुम् ॥ १२.११२.२० ॥
துணையில்லாதவனின் காரியங்கள் ஒருபோதும் நிலைப்பதில்லை. சோதிக்கப்பட்ட துணையுடையவனின் காரியங்களே இங்கு நிலைக்கின்றன. யுதிஷ்டிரா, துணையுடன் கூடியவனால் முழு பூமியையும் ஆள முடியும்.
12.112.21
इदं हि सद्भिः कथितं विधिज्ञैः ।
पुरा महेन्द्रप्रतिमप्रभावः।
मयाऽपि चोक्तं तव शास्त्रदृष्ट्या ।
त्वमप्रमत्तः प्रचरस्व राजन् ॥ १२.११२.२१ ॥
இதை நல்லோரும் விதி அறிந்தவர்களும் முன்பு கூறினர்; இந்திரனுக்கு நிகரான ஆற்றலுடையவர்களும் கூறினர். நானும் சாஸ்திர நோக்கில் உனக்கு இதைச் சொன்னேன். அரசே, நீ விழிப்புடன் நடந்துகொள்.