مهابهاراتا · أدهيايا 12.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.117.1
व्याघ्रश्वोटजमूलस्थस्तृप्तः सुप्तो हतैर्मृगैः ।
नागभागात्तमुद्देशं मत्तो मेघ इवोत्थितः ॥ १२.११७.१ ॥
نمر كان واقفًا عند جذر كوخ الناسك، نام شبعانًا من الغزلان المقتولة؛ ثم نهض من ذلك المكان مخمورًا بنصيب الفيل كالسحابة.
12.117.2
प्र…करटः प्रांशुः पद्मी विततकुम्भकः ।
सु…णो महाकायो मेघगम्भीरनिः स्वनः ॥ १२.११७.२ ॥
[فجوة]karaṭaḥ، طويل، حامل اللوتس، واسع الجبهة؛ [فجوة]، عظيم الجسم، ذو زئير عميق كالسحاب.
12.117.3
तं दृष्ट्वा कुञ्जरं मत्तमायान्तं बलगर्वितम् ।
व्या हस्तिभयान्त्रस्तस्तमृषिं शरणं ययौ ॥ १२.११७.३ ॥
لما رأى الفيل المجنون قادمًا، مزهوًا بقوته، ذهب النمر المرتعب من الفيل يلتمس الحماية عند ذلك الحكيم.
12.117.4
ततोऽनयत्कुञ्जरत्वं व्याघ्रं तमृषिसत्तमः ।
महमेघोपमं दृष्ट्वा स भीतो ह्यभवद्गजः ॥ १२.११७.४ ॥
ثم حوّل ذلك أفضل الحكماء النمر إلى حالة الفيل؛ فلما رأى نفسه كسحابة كبيرة، ارتعد ذلك الفيل خوفًا.
12.117.5
ततः कमलषण्डानि सल्लकीगहनानि च ।
व्य…रत्स मुदायुक्तः पझरेणुविभूषितः ॥ १२.११७.५ ॥
ثم بين مجموعات اللوتس وأدغال شجر السلّكي الكثيفة، […] مبتهجًا، متزينًا بغبار اللوتس…
12.117.6
कदचिद्दममाणस्य हस्तिनः संमुखं तदा ।
ऋषेस्तस्योटस्थस्य कालोऽगच्छद्दिवानिशम् ॥ १२.११७.६ ॥
في وقت ما، والفيل يُروَّض أمامه، مضى زمن ذلك الحكيم الواقف عند الكوخ ليلًا ونهارًا.
12.117.7
अथाजगाम तं देशं केसरी केसरारुणः ।
गिन्विन्दरजो भीमः सिंहो नागकुलान्तकः ॥ १२.११७.७ ॥
ثم جاء إلى تلك الأرض الأسد ذو الغرة، محمرًّا بغرته، مهيبًا، مُهلِك سلالة الفيلة.
12.117.8
तं… सिंहमायान्तं नागः सिंहभयार्दितः ।
ऋषिं शरणमापेदे वेपमानो भयातुरः ॥ १२.११७.८ ॥
ولما رأى الفيل الأسد … مقبلًا، وقد أنهكه خوف الأسد، يرتعد ويضطرب من الرعب، لجأ إلى الحكيم.
12.117.9
स त-ः सिंहतां नीतो गजेन्द्रो मुनिना तदा ।
तं च नागणयत्सिंहं तुल्यजातिसमन्वयात् ॥ १२.११७.९ ॥
وذلك … سيد الفيلة حُوِّل حينئذٍ إلى أسد على يد الحكيم؛ والفيل، بحكم الانتماء إلى جنس واحد، عدّ ذلك الأسد من بني جنسه.
12.117.10
दृष्ट्वा च सोऽभवत्सिंहो वन्यो हिंसन्नवाग्बलः ।
स चाश्रपेऽवसत्सिंहस्तस्मिन्नेव सुखी वने ॥ १२.११७.१० ॥
فلما رأى ذلك صار أسدًا بريًّا يؤذي بقوته الجديدة؛ وعاش ذلك الأسد في تلك الغابة نفسها، قرب الصومعة، في سعادة.
12.117.11
न चान्ये क्षुद्रपशवस्तपोवनसमीपतः ।
व्यदृश्यन्त तदा त्रस्ता जीविताकाङ्क्षिणस्तथा ॥ १२.११७.११ ॥
ولم تُرَ حينئذٍ حيوانات صغيرة أخرى قرب غابة التقشف؛ فقد كانت مرتعبة، تبتغي النجاة بحياتها، وقد اختبأت.
12.117.12
कदाचित्कालयोगेन सर्वप्राणिविहिंसकः ।
बलवान्क्षतजाहारो नानासत्वभयंकरः ॥ १२.११७.१२ ॥
ثم، بمرور الزمن، صار قويًّا، مؤذيًا لكل ذي روح، يتغذى بالدماء، مرعبًا لأصناف شتى من الكائنات.
12.117.13
अष्टपादर्ध्वनयनः शरभो वनगोचरः ।
तं सिंहं हन्तुमागच्छन्मुनेस्तस्य निवेशने ॥ १२.११७.१३ ॥
جاء الشَّرَبَهَ ذو الثماني أقدام والعيون المرفوعة إلى الأعلى، الجوّال في الغابة، إلى مسكن الحكيم ليقتل ذلك الأسد.
12.117.14
तं दृष्ट्वा शरभं यान्तं सिंहः परभयान्वितः ।
ऋषिं शरणमापेदे वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १२.११७.१४ ॥
لمّا رأى الشَّرَبَهَ مُقْبِلًا، ذهب الأسد، المملوء خوفًا من غيره، مرتجفًا، ضامًّا كفيه، يلتمس ملجأ عند الحكيم.
12.117.15
सं मुनिः शरभं चक्रे बलोत्कटमरिंदम ।
ततः स शरभो वन्यो मुनेः शरभमग्रतः।
दृष्ट्वा बलिनमत्युग्रं द्रुतं संप्राद्रवद्वनम् ॥ १२.११७.१५ ॥
جعل الحكيم ذلك الشَّرَبَهَ شديد القوة للغاية، يا مُخضِعَ الأعداء. فلمّا رأى الشَّرَبَهَ البرّي أمامه في الحكيم ذلك الشديد القوة المفرط الشدة، فرّ مسرعًا إلى الغابة.
12.117.16
स एवं शरभस्थाने न्यस्तो वै मुनिना तदा ।
मुनेः पार्श्वगतो नित्यं शरभः सुखमाप्तवान् ॥ १२.११७.१६ ॥
وهكذا وضعه الحكيم في مكان الشَّرَبَهَ حينذاك، فكان يقيم دائمًا بجانب الحكيم ونال السعادة.
12.117.17
ततः शरभसंत्रस्ताः सर्वे मृगगणा वनात् ।
दिशः संप्राद्रवत्राजन्भयाज्जीवितकाङ्क्षिणः ॥ १२.११७.१७ ॥
ثم فرّت جميع قطعان الغزلان، المرتعبة من الشَّرَبَهَ، الراغبة في النجاة، من الغابة إلى الجهات كلها خوفًا، أيها الملك.
12.117.18
शरभोऽप्यतिसंहृष्टो नित्यं प्राणिवधे रतः ।
फलमूलाशनं कर्तुं नैच्छत्स पिशिताशनः ॥ १२.११७.१८ ॥
وكان الشَّرَبَهَ أيضًا شديد الابتهاج، دائم السرور بقتل الكائنات الحية؛ وكان آكل لحم، لا يرغب في أكل الثمار والجذور.
12.117.19
ततः क्षुद्रसमाचारो बलेन च समन्वितः ।
इयेष तं मुनिं हन्तुमकृतज्ञः कृतान्वयः ॥ १२.११७.१९ ॥
فأراد ذلك الرجل، وكان سيئ السلوك ذا قوة، جاحدًا للجميل وإن كان من نسب رفيع، أن يقتل ذلك الحكيم.
12.117.20
चिन्तयामास च तदा शरभः श्वानपूर्वकः ॥ १२.११७.२० ॥
فأخذ الشرابهة، الذي كان كلبًا من قبل، يفكر.
12.117.21
अस्य प्रभावात्संप्राप्तो वाङ्भात्रेणैव केवलम् ।
शरभत्वं सुदुष्प्रापं सर्वभूतभयंकरम् ॥ १२.११७.२१ ॥
بفضله، بالكلام وحده، نلت حال الشرابها، وهي حال بالغة الصعوبة ومرعبة لجميع الكائنات.
12.117.22
अन्येऽप्यत्र भयत्रस्ताः सन्ति सत्वा भयार्दिताः ।
मुनिमाश्रित्य जीवन्तो मृगाः पक्षिगणास्तथा ॥ १२.११७.२२ ॥
وهناك هنا كائنات أخرى مرتعبة ومكروبة بالخوف، تعيش لاجئة إلى ذلك الحكيم: الغزلان وأسراب الطيور كذلك.
12.117.23
तेषामपि कदाचिच्च शरभत्वं प्रयच्छति ।
सर्वसत्वोत्तमं लोके बलं यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२.११७.२३ ॥
وربما منحهم أيضًا حال الشرابها، وهي أسمى الكائنات جميعًا في العالم، وفيها يثبت القوة.
12.117.24
पक्षिणामप्ययं दद्यात्कदाचिद्गारुडं बलम् ॥ १२.११७.२४ ॥
وقد يمنح الطيور أيضًا قوة غارودا أحيانًا.
12.117.25
यावदन्यस्य संप्रीतः कारुण्यं तु समाश्रितः ।
न ददाति बलं तुष्टः सत्वस्यान्यस्य कस्यचित् ॥ १२.११७.२५ ॥
ما دام المرء، راضيًا عن غيره، يلجأ إلى الرحمة، فإن الراضي لا يمنح القوة لأي كائن آخر.
12.117.26
तावदेनमहं विप्रं वधिष्यामि च शीघ्रतः ।
स्थातुं मया शक्यमिह मुनिघातान्न संशयः ॥ १२.११७.२६ ॥
عندئذ سأقتل هذا البراهمي سريعًا؛ فبقتل حكيم أستطيع البقاء هنا، ولا شك في ذلك.
12.117.27
ततस्तेन तपःशक्त्या विदितो ज्ञानचक्षुषा ।
विज्ञाय च मुनिः प्राज्ञस्ततः शापं प्रयुक्तवान् ॥ १२.११७.२७ ॥
فعندئذ، بعد أن أدرك الحكيم أمره بقوة تقشفه وبعين المعرفة وفهمه، نطق باللعنة.
12.117.28
अहमग्निप्रभो नाम मुनिर्भृगुकुलान्वयः ।
मनसा निर्दहेयं च जगत्संधारयामि च ॥ १२.११७.२८ ॥
أنا الحكيم المسمى أغنيبراباه، المولود في سلالة البهريغو. بالعقل وحده أستطيع أن أحرق، وأنا أحمل العالم.
12.117.29
मम वश्यं जगत्सर्वं देवा यच्च चराचरम् ।
सन्ति देवाश्च ये भीताः स्वधर्मं न त्यजन्ति ये।
स्वधर्माच्चलितान्सर्वान्वाङ्भात्रेणापि निर्दहे ॥ १२.११७.२९ ॥
العالم كله تحت سلطاني، الآلهة وكل ما يتحرك وما لا يتحرك. حتى الآلهة الخائفة لا تترك واجبها؛ وكل من حاد عن واجبه أستطيع أن أحرقه بكلمة واحدة.
12.117.30
किमङ्ग त्वं मया नीतः शरभत्वमनामयम् ।
क्रूरः स सर्वभूतेषु हीनश्चाशुचिरेव च ॥ १२.११७.३० ॥
يا صديقي، لماذا أوصلتُك إلى حال الشَّرَبهَ الخالية من العلل؟ إنه قاسٍ على جميع الكائنات، دنيء، ونجس حقًا.
12.117.31
श्वा त्वं द्वीपित्वमापन्नो द्वीपी व्याघ्रत्वमागतः ।
व्याघ्रान्नागो मदपटुर्नागः सिंहत्वमागतः ॥ १२.११७.३१ ॥
أنت، من كلب، بلغت حال النمر المرقّط؛ وجاء النمر المرقّط إلى حال النمر؛ ومن النمر جاء فيلٌ ماهرٌ في هياجه، وذلك الفيل بلغ حال الأسد.
12.117.32
सिंहस्त्वं बलमापन्नो भूयः शरभतां गतः ।
मया स्नेहपरीतेन विसृष्टो न कुलान्वयः ॥ १२.११७.३२ ॥
صِرتَ أسدًا فنلتَ القوة، ثم عدتَ إلى حال الشَّرَبَ؛ ومغلوبًا بالمودة أطلقتُك دون نظر إلى النسب والسلالة.
12.117.33
यस्मादेवमपापं मां पाप हिंसितुमिच्छसि ।
तस्मात्स्वयोनिमापन्नः पुनः श्वानो भविष्यसि ॥ १२.११७.३३ ॥
لأنك تريد أن تؤذيني هكذا، وأنا البريء، أيها الآثم، فلذلك ستعود إلى رَحِمِ ولادتك الأصلي وتصير كلابًا مرة أخرى.
12.117.34
ततो मुनिजनद्वेष्टा दुष्टात्मा प्राकृतोऽबुधः ।
ऋषिणा शरभः शप्तस्तद्रूपं पुनराप्तवान् ॥ १२.११७.३४ ॥
ثم إن ذلك الكاره للحكماء، الخبيث النفس، الوضيع الجاهل، لما لُعن من الحكيم فصار شَرَبًا، عاد فنال تلك الصورة بعينها.