Mahābhārata · Adhyāya 12.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.117.1
व्याघ्रश्वोटजमूलस्थस्तृप्तः सुप्तो हतैर्मृगैः ।
नागभागात्तमुद्देशं मत्तो मेघ इवोत्थितः ॥ १२.११७.१ ॥
Ein Tiger, der an der Wurzel der Einsiedlerhütte stand, schlief gesättigt von den erschlagenen Hirschen; dann erhob er sich von jenem Ort, berauscht durch den Anteil des Elefanten, wie eine Wolke.
12.117.2
प्र…करटः प्रांशुः पद्मी विततकुम्भकः ।
सु…णो महाकायो मेघगम्भीरनिः स्वनः ॥ १२.११७.२ ॥
[Lücke]karaṭaḥ, hoch, lotusträgend, mit breiten Schläfen; [Lücke], großkörperig, mit einem Brüllen tief wie eine Wolke.
12.117.3
तं दृष्ट्वा कुञ्जरं मत्तमायान्तं बलगर्वितम् ।
व्या हस्तिभयान्त्रस्तस्तमृषिं शरणं ययौ ॥ १२.११७.३ ॥
Als er den rasenden, von seiner Kraft stolzen Elefanten herankommen sah, suchte der vor dem Elefanten entsetzte Tiger Zuflucht bei jenem Weisen.
12.117.4
ततोऽनयत्कुञ्जरत्वं व्याघ्रं तमृषिसत्तमः ।
महमेघोपमं दृष्ट्वा स भीतो ह्यभवद्गजः ॥ १२.११७.४ ॥
Da verwandelte jener vorzüglichste der Weisen den Tiger in die Gestalt eines Elefanten; als er ihn wie eine große Wolke sah, wurde der Elefant furchtsam.
12.117.5
ततः कमलषण्डानि सल्लकीगहनानि च ।
व्य…रत्स मुदायुक्तः पझरेणुविभूषितः ॥ १२.११७.५ ॥
Dann, zwischen Lotusgruppen und dichten Dickichten von Sallakī-Bäumen, […] entzückt, mit Lotuspollen geschmückt…
12.117.6
कदचिद्दममाणस्य हस्तिनः संमुखं तदा ।
ऋषेस्तस्योटस्थस्य कालोऽगच्छद्दिवानिशम् ॥ १२.११७.६ ॥
Irgendwann, während der Elefant vor ihm gezähmt wurde, verging die Zeit jenes Weisen, der an der Hütte stand, Tag und Nacht.
12.117.7
अथाजगाम तं देशं केसरी केसरारुणः ।
गिन्विन्दरजो भीमः सिंहो नागकुलान्तकः ॥ १२.११७.७ ॥
Da kam der mähnenbewehrte Löwe in jene Gegend, rötlich von seiner Mähne, furchterregend, der Vernichter des Elefantengeschlechts.
12.117.8
तं… सिंहमायान्तं नागः सिंहभयार्दितः ।
ऋषिं शरणमापेदे वेपमानो भयातुरः ॥ १२.११७.८ ॥
Als der Elefant den … Löwen herannahen sah, von Furcht vor dem Löwen gequält, zitternd und angsterfüllt, suchte er Zuflucht beim Weisen.
12.117.9
स त-ः सिंहतां नीतो गजेन्द्रो मुनिना तदा ।
तं च नागणयत्सिंहं तुल्यजातिसमन्वयात् ॥ १२.११७.९ ॥
Jener … Elefantenfürst wurde da vom Weisen in einen Löwen verwandelt; und der Elefant betrachtete den Löwen aufgrund der Verbundenheit der gleichen Art als einen der Seinen.
12.117.10
दृष्ट्वा च सोऽभवत्सिंहो वन्यो हिंसन्नवाग्बलः ।
स चाश्रपेऽवसत्सिंहस्तस्मिन्नेव सुखी वने ॥ १२.११७.१० ॥
Als er dies sah, wurde er ein wilder Löwe, der mit neu gewonnener Kraft Schaden anrichtete; und dieser Löwe lebte glücklich in eben jenem Wald, nahe der Einsiedelei.
12.117.11
न चान्ये क्षुद्रपशवस्तपोवनसमीपतः ।
व्यदृश्यन्त तदा त्रस्ता जीविताकाङ्क्षिणस्तथा ॥ १२.११७.११ ॥
In der Nähe des Askese-Waldes waren damals keine anderen kleinen Tiere zu sehen; sie waren verängstigt, verlangten nur nach ihrem Leben und hatten sich versteckt.
12.117.12
कदाचित्कालयोगेन सर्वप्राणिविहिंसकः ।
बलवान्क्षतजाहारो नानासत्वभयंकरः ॥ १२.११७.१२ ॥
Irgendwann, im Lauf der Zeit, wurde er mächtig, ein Schädiger aller Lebewesen, der sich von Blut nährte, ein Schrecken vielerlei Wesen.
12.117.13
अष्टपादर्ध्वनयनः शरभो वनगोचरः ।
तं सिंहं हन्तुमागच्छन्मुनेस्तस्य निवेशने ॥ १२.११७.१३ ॥
Der achtbeinige Śarabha mit nach oben gerichteten Augen, der im Wald umherstreifte, kam zur Wohnung des Weisen, um jenen Löwen zu töten.
12.117.14
तं दृष्ट्वा शरभं यान्तं सिंहः परभयान्वितः ।
ऋषिं शरणमापेदे वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १२.११७.१४ ॥
Als der Löwe den Śarabha herannahen sah, suchte er, von Furcht vor einem anderen erfüllt, zitternd und mit gefalteten Händen Zuflucht beim Weisen.
12.117.15
सं मुनिः शरभं चक्रे बलोत्कटमरिंदम ।
ततः स शरभो वन्यो मुनेः शरभमग्रतः।
दृष्ट्वा बलिनमत्युग्रं द्रुतं संप्राद्रवद्वनम् ॥ १२.११७.१५ ॥
Der Weise machte jenen Śarabha überaus stark, o Bezwinger der Feinde. Da floh der wilde Śarabha, als er den so mächtigen und wilden Śarabha vor dem Weisen sah, schnell in den Wald.
12.117.16
स एवं शरभस्थाने न्यस्तो वै मुनिना तदा ।
मुनेः पार्श्वगतो नित्यं शरभः सुखमाप्तवान् ॥ १२.११७.१६ ॥
So an die Stelle des Śarabha gesetzt, weilte er stets an der Seite des Weisen und erlangte Glück.
12.117.17
ततः शरभसंत्रस्ताः सर्वे मृगगणा वनात् ।
दिशः संप्राद्रवत्राजन्भयाज्जीवितकाङ्क्षिणः ॥ १२.११७.१७ ॥
Da flohen alle Herden von Hirschen, vom Śarabha in Schrecken versetzt und ihr Leben begehrend, aus dem Wald in alle Richtungen, o König.
12.117.18
शरभोऽप्यतिसंहृष्टो नित्यं प्राणिवधे रतः ।
फलमूलाशनं कर्तुं नैच्छत्स पिशिताशनः ॥ १२.११७.१८ ॥
Der Śarabha, ebenfalls hochgemut, fand ständig Freude am Töten lebender Wesen; als Fleischfresser wollte er keine Früchte und Wurzeln essen.
12.117.19
ततः क्षुद्रसमाचारो बलेन च समन्वितः ।
इयेष तं मुनिं हन्तुमकृतज्ञः कृतान्वयः ॥ १२.११७.१९ ॥
Da wollte jener, von niederträchtigem Betragen und mit Kraft begabt, undankbar, obwohl von edler Abkunft, jenen Weisen töten.
12.117.20
चिन्तयामास च तदा शरभः श्वानपूर्वकः ॥ १२.११७.२० ॥
Da begann der Śarabha, der zuvor ein Hund gewesen war, nachzudenken.
12.117.21
अस्य प्रभावात्संप्राप्तो वाङ्भात्रेणैव केवलम् ।
शरभत्वं सुदुष्प्रापं सर्वभूतभयंकरम् ॥ १२.११७.२१ ॥
Durch seine Macht erlangte ich allein durch Worte den Zustand des Śarabha, sehr schwer zu erreichen und allen Wesen furchterregend.
12.117.22
अन्येऽप्यत्र भयत्रस्ताः सन्ति सत्वा भयार्दिताः ।
मुनिमाश्रित्य जीवन्तो मृगाः पक्षिगणास्तथा ॥ १२.११७.२२ ॥
Hier gibt es noch andere Wesen, von Furcht erschreckt und von Angst bedrückt, die durch Zuflucht bei jenem Weisen leben: Hirsche und Vogelschwärme ebenso.
12.117.23
तेषामपि कदाचिच्च शरभत्वं प्रयच्छति ।
सर्वसत्वोत्तमं लोके बलं यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२.११७.२३ ॥
Manchmal gewährt er ihnen auch den Zustand des Śarabha, der unter allen Wesen der Welt der höchste ist und in dem die Kraft gegründet ist.
12.117.24
पक्षिणामप्ययं दद्यात्कदाचिद्गारुडं बलम् ॥ १२.११७.२४ ॥
Manchmal kann er auch den Vögeln die Kraft Garuḍas verleihen.
12.117.25
यावदन्यस्य संप्रीतः कारुण्यं तु समाश्रितः ।
न ददाति बलं तुष्टः सत्वस्यान्यस्य कस्यचित् ॥ १२.११७.२५ ॥
Solange jemand, mit einem anderen zufrieden, sich dem Mitleid zuwendet, gibt der Zufriedene keinem anderen Wesen Kraft.
12.117.26
तावदेनमहं विप्रं वधिष्यामि च शीघ्रतः ।
स्थातुं मया शक्यमिह मुनिघातान्न संशयः ॥ १२.११७.२६ ॥
Dann werde ich diesen Brahmanen rasch erschlagen; durch die Tötung eines Weisen kann ich hier verweilen, daran besteht kein Zweifel.
12.117.27
ततस्तेन तपःशक्त्या विदितो ज्ञानचक्षुषा ।
विज्ञाय च मुनिः प्राज्ञस्ततः शापं प्रयुक्तवान् ॥ १२.११७.२७ ॥
Da sprach der weise Weise, der ihn durch die Kraft seiner Askese mit dem Auge des Wissens erkannt und durchschaut hatte, einen Fluch aus.
12.117.28
अहमग्निप्रभो नाम मुनिर्भृगुकुलान्वयः ।
मनसा निर्दहेयं च जगत्संधारयामि च ॥ १२.११७.२८ ॥
Ich bin der Weise namens Agniprabha, aus dem Geschlecht der Bhṛgu. Allein durch den Geist könnte ich verbrennen, und ich trage die Welt.
12.117.29
मम वश्यं जगत्सर्वं देवा यच्च चराचरम् ।
सन्ति देवाश्च ये भीताः स्वधर्मं न त्यजन्ति ये।
स्वधर्माच्चलितान्सर्वान्वाङ्भात्रेणापि निर्दहे ॥ १२.११७.२९ ॥
Die ganze Welt steht unter meiner Gewalt, die Götter und alles, was sich bewegt und nicht bewegt. Selbst die furchtsamen Götter verlassen ihre Pflicht nicht; alle, die von ihrer Pflicht abweichen, kann ich schon mit einem bloßen Wort verbrennen.
12.117.30
किमङ्ग त्वं मया नीतः शरभत्वमनामयम् ।
क्रूरः स सर्वभूतेषु हीनश्चाशुचिरेव च ॥ १२.११७.३० ॥
Freund, warum habe ich dich in den makellosen Zustand eines Śarabha geführt? Er ist grausam gegen alle Wesen, niedrig und in Wahrheit unrein.
12.117.31
श्वा त्वं द्वीपित्वमापन्नो द्वीपी व्याघ्रत्वमागतः ।
व्याघ्रान्नागो मदपटुर्नागः सिंहत्वमागतः ॥ १२.११७.३१ ॥
Du bist vom Hund in den Zustand eines Leoparden gelangt; der Leopard kam in den Zustand eines Tigers; vom Tiger kam ein im Brunstrausch geschickter Elefant, und dieser Elefant gelangte in den Zustand eines Löwen.
12.117.32
सिंहस्त्वं बलमापन्नो भूयः शरभतां गतः ।
मया स्नेहपरीतेन विसृष्टो न कुलान्वयः ॥ १२.११७.३२ ॥
Du wurdest zum Löwen und erlangtest Kraft, dann gingst du wieder in den Zustand eines Śarabha über; von Zuneigung überwältigt, ließ ich dich frei, ohne Rücksicht auf Geschlecht und Abstammung.
12.117.33
यस्मादेवमपापं मां पाप हिंसितुमिच्छसि ।
तस्मात्स्वयोनिमापन्नः पुनः श्वानो भविष्यसि ॥ १२.११७.३३ ॥
Weil du mich, der ich sündenlos bin, auf diese Weise verletzen willst, o Sünder, wirst du, in deinen eigenen Geburtsschoß zurückgekehrt, wieder zum Hund werden.
12.117.34
ततो मुनिजनद्वेष्टा दुष्टात्मा प्राकृतोऽबुधः ।
ऋषिणा शरभः शप्तस्तद्रूपं पुनराप्तवान् ॥ १२.११७.३४ ॥
Da erlangte jener Feind der Weisen, boshaften Sinnes, niedrig und töricht, der vom Seher zum Śarabha verflucht worden war, wieder eben jene Gestalt.