Mahābhārata · Adhyāya 12.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.131.1
क्षीणस्य दीर्घसूत्रस्य सानुक्रोशस्य बन्धुषु ।
परिशङ्कितमुख्यस्य दुष्टमन्त्रस्य भारत ॥ १२.१३१.१ ॥
O Bhārata, für den Geschwächten, der seine Aufgaben aufschiebt, mitfühlend gegenüber seinen Verwandten, dessen führende Männer verdächtig sind und dessen Rat verderbt ist—
12.131.2
विरक्तराज्यपौरस्य निर्द्रव्यनिचयस्य च ।
असंभावितमित्रस्य भिन्नामात्यस्य सर्वतः ॥ १२.१३१.२ ॥
Für den, dessen Reich und Bürger sich abgewandt haben, dessen Schatz leer ist, dessen Freunde nicht vertrauenswürdig sind und dessen Minister sich überall gespalten haben—
12.131.3
परचक्राभियातस्य दुर्बलस्य बलीयसा ।
आपन्नचेतसो ब्रूहि किं कार्यमवशिष्यते ॥ १२.१३१.३ ॥
Sag mir, was noch zu tun bleibt für den, den ein feindliches Heer angreift, der vom Stärkeren geschwächt ist und dessen Geist in Not gefangen ist.
12.131.4
बाह्यश्चेद्विजिगीषुः स्याद्धर्मार्थकुशलः शुचिः ।
जवेन सन्धिं कुर्वीत पूर्वं पूर्वं विमोक्षयेत् ॥ १२.१३१.४ ॥
Wenn ein äußerer Eroberer, geschickt in Dharma und Reichtum und rein, nach Sieg strebt, soll man rasch Frieden schließen und zuerst die früher Gefangenen freilassen.
12.131.5
योऽधर्मविजिगीषुः स्याद्बलवान्पापनिश्चयः ।
आत्मनः सन्निरोधेन सन्धिं तेनापि रोचयेत् ॥ १२.१३१.५ ॥
Selbst mit dem, der durch Unrecht Eroberung sucht, stark ist und zum Bösen entschlossen, soll man den Frieden vorziehen und sich selbst zügeln.
12.131.6
अपास्य राजधानीं वा तरेदन्येन वाऽऽपदम् ।
तद्भावभावो द्रव्याणि जीवन्पुनरुपार्जयेत् ॥ १२.१३१.६ ॥
Nachdem man die königliche Hauptstadt verlassen hat, oder auf andere Weise, soll man das Unglück überwinden; im Leben in jener Lage soll man wieder Reichtum erwerben.
12.131.7
यास्तु कोशबलत्यागाच्छक्यास्तरितुमापदः ।
कस्तत्राधिकमात्मानं संत्यजेदर्थधर्मवित् ॥ १२.१३१.७ ॥
Jene Nöte, die man überwinden kann, indem man Schatz und Heer aufgibt — wer, der Reichtum und Dharma kennt, würde sich dort selbst noch mehr opfern?
12.131.8
अपराधाज्जुगुप्सेत का सपत्नधने दया ।
न त्वेवात्मा प्रदातव्यः शक्ये सति कथंचन ॥ १२.१३१.८ ॥
Man soll den Schuldigen verabscheuen; was gilt Mitleid für den Reichtum des Feindes? Doch wenn es möglich ist, soll man sich auf keine Weise selbst preisgeben.
12.131.9
आभ्यन्तरे च कुपिते बाह्ये चोपनिपीडिते ।
क्षीणे कोशे श्रुते मन्त्रे किं कार्यमवशिष्यते ॥ १२.१३१.९ ॥
Wenn innen Zorn herrscht und außen Druck lastet, der Schatz erschöpft und der Rat bekannt ist — was bleibt dann noch zu tun?
12.131.10
क्षिप्रं वा सन्धिकामः स्यात्क्षिप्रं वा तीक्ष्णविक्रम ।
यदाऽपनयनं क्षिप्रमेतद्वै सांपरायिकम् ॥ १२.१३१.१० ॥
Er strebe schnell nach Frieden, oder, o du von grimmiger Tapferkeit, beseitige die Gefahr schnell; wenn das Beseitigen rasch geschieht, ist dies der Weg zum Ausgang.
12.131.11
अनुरक्तेन पुष्टेन हृष्टेन जगतीपतिः ।
अल्पेनापि स्वसैन्येन भूमिं जयति भूमिपः ॥ १२.१३१.११ ॥
Mit seinem eigenen treuen, genährten und fröhlichen Heer, und sei es klein, erobert der Herr der Erde das Land.
12.131.12
हतो वा दिवमारोहेद्धत्वा च सुखमावहेत् ।
युद्धे हि संत्यजन्प्राणाञ्शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ १२.१३१.१२ ॥
Erschlagen steige er zum Himmel empor, oder siegreich erlange er das Glück; denn wer im Kampf sein Leben opfert, gelangt in Indras Welt.
12.131.13
सर्वलोकागसं कृत्वा मृदुत्वं गन्तुमेव च ।
विश्वासाद्विनयं कुर्यात्संजह्याद्वाऽप्युपानहौ ॥ १२.१३१.१३ ॥
Selbst nachdem man alle Menschen beleidigt hat, soll man Sanftmut annehmen; aus Vertrauen soll man Demut zeigen, oder auch beide Sandalen ablegen.
12.131.14
अपचिक्रमिषुः क्षिप्रं सेनां स्वां परिसान्त्वयन् ।
विलङ्घयित्वा सत्रेण ततः स्वयमुपक्रमेत् ॥ १२.१३१.१४ ॥
Wer schnell abziehen will, soll sein eigenes Heer gründlich trösten, die Hindernisse durch List überwinden und dann selbst vorrücken.