மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.131.1
क्षीणस्य दीर्घसूत्रस्य सानुक्रोशस्य बन्धुषु ।
परिशङ्कितमुख्यस्य दुष्टमन्त्रस्य भारत ॥ १२.१३१.१ ॥
பாரதா, பலவீனமானவனும், காரியத்தைத் தாமதப்படுத்துபவனும், உறவினர்மேல் இரக்கமுள்ளவனும், முக்கியமானவர்கள் ஐயத்திற்குட்பட்டவனும், தீய ஆலோசனை உடையவனுமான ஒருவனுக்கு—
12.131.2
विरक्तराज्यपौरस्य निर्द्रव्यनिचयस्य च ।
असंभावितमित्रस्य भिन्नामात्यस्य सर्वतः ॥ १२.१३१.२ ॥
அரசும் குடிமக்களும் விலகிச் சென்றவனும், பொருட்குவியல் இல்லாதவனும், நம்பத்தகாத நண்பர்கள் உடையவனும், அமைச்சர்கள் எல்லாப் பக்கமும் பிளவுபட்டவனுமான ஒருவனுக்கு—
12.131.3
परचक्राभियातस्य दुर्बलस्य बलीयसा ।
आपन्नचेतसो ब्रूहि किं कार्यमवशिष्यते ॥ १२.१३१.३ ॥
பகைவர் படையால் தாக்கப்பட்டு, வலிமையானவனால் பலவீனமானவனும், துன்பத்தில் மனம் சிக்கியவனுமான ஒருவனுக்கு இனி என்ன செய்ய எஞ்சியிருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள்.
12.131.4
बाह्यश्चेद्विजिगीषुः स्याद्धर्मार्थकुशलः शुचिः ।
जवेन सन्धिं कुर्वीत पूर्वं पूर्वं विमोक्षयेत् ॥ १२.१३१.४ ॥
வெளியிலிருந்து வெற்றி விரும்பும், தர்மத்திலும் பொருளிலும் திறமையும் தூய்மையும் உள்ள பகைவன் இருந்தால், விரைந்து சமாதானம் செய்ய வேண்டும், முன் முன்பே (பிணையங்களை) விடுவிக்க வேண்டும்.
12.131.5
योऽधर्मविजिगीषुः स्याद्बलवान्पापनिश्चयः ।
आत्मनः सन्निरोधेन सन्धिं तेनापि रोचयेत् ॥ १२.१३१.५ ॥
அதருமத்தால் வெற்றி விரும்பும், வலிமையும் தீய உறுதியும் கொண்டவனுடனும், தன்னை அடக்கி வைத்துக்கொண்டு சமாதானத்தை ஏற்க வேண்டும்.
12.131.6
अपास्य राजधानीं वा तरेदन्येन वाऽऽपदम् ।
तद्भावभावो द्रव्याणि जीवन्पुनरुपार्जयेत् ॥ १२.१३१.६ ॥
தலைநகரை விட்டுவிட்டு, அல்லது வேறு வழியால் ஆபத்தைக் கடக்க வேண்டும்; அந்நிலையில் உயிருடன் இருந்து மீண்டும் செல்வத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்.
12.131.7
यास्तु कोशबलत्यागाच्छक्यास्तरितुमापदः ।
कस्तत्राधिकमात्मानं संत्यजेदर्थधर्मवित् ॥ १२.१३१.७ ॥
கருவூலத்தையும் படையையும் கைவிட்டுக் கடக்கக்கூடிய இடர்கள் உள்ளனவே; பொருளையும் அறத்தையும் அறிந்தவன் அதில் தன்னையே மேலும் பலியிடுவானா?
12.131.8
अपराधाज्जुगुप्सेत का सपत्नधने दया ।
न त्वेवात्मा प्रदातव्यः शक्ये सति कथंचन ॥ १२.१३१.८ ॥
குற்றத்தால் வெறுக்கப்பட வேண்டும்; எதிரியின் செல்வத்தில் இரக்கம் ஏன்? ஆனால் இயலும்போது எந்த வகையிலும் தன்னை ஒருபோதும் கொடுக்கக்கூடாது.
12.131.9
आभ्यन्तरे च कुपिते बाह्ये चोपनिपीडिते ।
क्षीणे कोशे श्रुते मन्त्रे किं कार्यमवशिष्यते ॥ १२.१३१.९ ॥
உள்ளே சினம் எழுந்து வெளியில் அழுத்தம் நேர்ந்து, கருவூலம் குறைந்து ஆலோசனை வெளிப்பட்டிருந்தால், என்ன செய்ய எஞ்சுகிறது?
12.131.10
क्षिप्रं वा सन्धिकामः स्यात्क्षिप्रं वा तीक्ष्णविक्रम ।
यदाऽपनयनं क्षिप्रमेतद्वै सांपरायिकम् ॥ १२.१३१.१० ॥
விரைவாக சமாதானம் விரும்பட்டும், அல்லது கூர்மையான வீரனே, விரைவாக அகற்றட்டும்; விரைவாக விலக்குவதே இறுதி முடிவுக்குரிய வழி.
12.131.11
अनुरक्तेन पुष्टेन हृष्टेन जगतीपतिः ।
अल्पेनापि स्वसैन्येन भूमिं जयति भूमिपः ॥ १२.१३१.११ ॥
விசுவாசமும் ஊட்டமும் மகிழ்ச்சியும் கொண்ட தம் படையுடன், சிறிய படையாக இருந்தாலும் நிலத்தின் அரசன் நிலத்தை வெல்கிறான்।
12.131.12
हतो वा दिवमारोहेद्धत्वा च सुखमावहेत् ।
युद्धे हि संत्यजन्प्राणाञ्शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ १२.१३१.१२ ॥
கொல்லப்பட்டால் சுவர்க்கம் ஏறட்டும், அல்லது வென்று இன்பத்தை அடையட்டும்; ஏனெனில் போரில் உயிரைத் துறப்பவன் இந்திரனின் உலகை அடைகிறான்.
12.131.13
सर्वलोकागसं कृत्वा मृदुत्वं गन्तुमेव च ।
विश्वासाद्विनयं कुर्यात्संजह्याद्वाऽप्युपानहौ ॥ १२.१३१.१३ ॥
எல்லா மக்களுக்கும் குற்றம் செய்திருந்தாலும் மென்மையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; நம்பிக்கையுடன் பணிவைக் காட்ட வேண்டும், அல்லது இரண்டு பாதணிகளையும் துறக்கவும் வேண்டும்.
12.131.14
अपचिक्रमिषुः क्षिप्रं सेनां स्वां परिसान्त्वयन् ।
विलङ्घयित्वा सत्रेण ततः स्वयमुपक्रमेत् ॥ १२.१३१.१४ ॥
விரைவில் பின்வாங்க விரும்புபவன் தனது படையைத் தேற்றி ஆறுதல்படுத்தி, சூழ்ச்சியால் தடைகளைக் கடந்து, பின்னர் தானே முன்னேற வேண்டும்.