Mahābhārata · Adhyāya 12.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.137.1
अनागतविधाता च प्रत्युत्पन्नमतिश्च यः ।
द्वावेतौ सुखमेधेते दीर्घसूत्री विनश्यति ॥ १२.१३७.१ ॥
Wer für das noch Kommende vorsorgt und wer im Augenblick geistesgegenwärtig ist, gedeihen beide im Glück; wer zögert, geht zugrunde.
12.137.2
अत्रैव चेदमव्यग्रं शृण्वाख्यानमनुत्तमम् ।
द्रीर्घसूत्रमुपाश्रित्य कार्याकार्यविनिश्चये ॥ १२.१३७.२ ॥
Hier nun höre ruhig diese unvergleichliche Erzählung vom Zögernden, um zu entscheiden, was zu tun und was zu lassen ist.
12.137.3
नातिगाधे जलस्थाने सुहृदः कुशलास्त्रयः ।
प्रभूतमत्स्ये कौन्तेय बभूवुः सहचारिणः ॥ १२.१३७.३ ॥
O Sohn der Kuntī, an einem nicht sehr tiefen Gewässer, reich an Fischen, lebten drei kluge Freunde beieinander.
12.137.4
तत्रैकः प्राप्तकालज्ञो दीर्घदर्शी तथाऽपरः ।
दीर्घसूत्रश्च तत्रैकस्त्रयाणां जलचारिणाम् ॥ १२.१३७.४ ॥
Unter jenen drei Wasserbewohnern kannte einer den rechten Zeitpunkt, ein anderer war weitsichtig, und einer war ein Zögerer.
12.137.5
क्रदाचित्तज्जलस्थानं मत्स्यबन्धाः समन्ततः ।
स्रावयामासुरथो निम्नेषु विविधैर्मुखैः ॥ १२.१३७.५ ॥
Einst umzingelten die Fischer jenes Gewässer von allen Seiten und ließen das Wasser durch verschiedene Öffnungen in den tiefer gelegenen Stellen abfließen.
12.137.6
क्षीयमाणं तद्बुद्ध्वा जलस्थानं भयागमे ।
अब्रवीद्दीर्घदर्शी तु तावुभौ सुहृदौ तदा ॥ १२.१३७.६ ॥
Als er bemerkte, dass das Gewässer bei nahender Gefahr schwand, sprach der Weitsichtige da zu jenen beiden Freunden.
12.137.7
ज्ञयमापत्समुत्पन्ना सर्वेषां सलिलौकसाम् ।
शीघ्रमन्यत्र गच्छामः पन्था यावन्न शुष्यति ॥ १२.१३७.७ ॥
Da das Unheil über alle Wassertiere gekommen ist, lasst uns schnell anderswohin ziehen, solange der Weg nicht austrocknet.
12.137.8
अनागतमनर्थं हि सुनयैर्यः प्रबाधते ।
स न संशयमाप्नोति तथाऽन्यत्र व्रजामहे ॥ १२.१३७.८ ॥
Wer ein noch nicht eingetretenes Unheil durch gute Klugheit abwendet, gerät nicht in Gefahr; so wollen auch wir anderswohin ziehen.
12.137.9
शीर्घसूत्रस्तु यस्तत्र सोऽब्रवीत्सम्यगुष्यताम् ।
न तु कार्या त्वरा तावदिति मे निश्चिता मतिः ॥ १२.१३७.९ ॥
Dort sagte der Übereilte: »Gut, lasst uns hier bleiben«; doch es darf im Augenblick keine Eile geben – das ist meine feste Ansicht.
12.137.10
अथ संप्रतिपत्तिज्ञस्त्वब्रवीद्दीर्घदर्शिनम् ।
प्राप्ते काले न मे किंचिन्न्यायतः परिहास्यते ॥ १२.१३७.१० ॥
Da sprach der die rechte Handlung Kennende zu dem Weitsichtigen: »Wenn die Zeit gekommen ist, wird mir nichts Rechtmäßiges vorenthalten werden.«
12.137.11
एवप्नुक्तो निराक्रामद्दीर्घदर्शी महामतिः ।
अगाम स्रोतसैकेन गम्भीरं सलिलाशयम् ॥ १२.१३७.११ ॥
So angesprochen, zog der Weitsichtige von großem Verstand davon; durch einen einzigen Strom gelangte er zu einem tiefen Wasserbecken.
12.137.12
ततः प्रसृततोयं तं प्रसमीक्ष्य जलाशयम् ।
बबन्धुर्विविधैर्योगैर्मत्स्यान्मत्स्योपजीविनः ॥ १२.१३७.१२ ॥
Als sie das Wasserbecken mit seinen ausgebreiteten Fluten sahen, banden die Fischer die Fische mit verschiedenen Vorrichtungen.
12.137.13
विलोड्यमाने तस्मिंस्तु स्रुततोये जलाशये ।
अगच्छद्ग्रहणं तत्र दीर्घसूत्रः सहापरै… ॥ १२.१३७.१३ ॥
Als jener Teich aufgewühlt wurde und sein Wasser abfloss, wurde der Fisch namens Dīrghasūtra dort zusammen mit den anderen gefangen.
12.137.14
उद्दानं क्रियमाणं तु मत्स्यानां … ।
प्रविश्यान्तरमन्येषामग्रसत्प्रति… ॥ १२.१३७.१४ ॥
Während ein Netz zum Herausziehen der Fische gemacht wurde, schlüpfte er unter die anderen und verschlang… (Text unvollständig).
12.137.15
ग्रस्तमेव तदुद्दानं गृहीत्वा…सः ।
सर्वानेव च तांस्तत्र ते वि… इति ॥ १२.१३७.१५ ॥
Nachdem er auch dieses Netz verschlungen hatte… er… (Lücke im Text). Alle von ihnen dort… so.
12.137.16
ततः प्रक्षाल्यमानेषु मत्स्येषु विपुले जले ।
त्वक्त्वा रज्जुं प्रमुक्तोसौ शीघ्रं संप्रतिपत्तिमान् ॥ १२.१३७.१६ ॥
Dann, als die Fische im weiten Wasser abgespült wurden, ließ er die Schnur fallen, befreite sich und handelte rasch entschlossen.
12.137.17
दीर्घसूत्रस्तु मन्दात्मा हीनेयुद्धिरचेतनः ।
मरणं प्राप्तवान्मूढो यथैवोपहतेन्द्रियः ॥ १२.१३७.१७ ॥
Doch Dīrghasūtra war träge im Geist, ohne Verstand und bewusstlos; der Verblendete fand den Tod, als wären seine Sinne zerstört.
12.137.18
एवं प्राप्ततमं कालं यो मोहान्नावबुध्यते ।
स विनश्यति वै क्षिप्रं दीर्घसूत्रो यथा झषः ॥ १२.१३७.१८ ॥
Wer aus Verblendung die gekommene Zeit nicht erkennt, geht rasch zugrunde, wie der Fisch Dīrghasūtra.
12.137.19
आदौ न कुरुते श्रेयः कुशलोऽस्मीति यः पुमान् ।
स हि संशयमाप्नोति यथा संप्रतिपत्तिमान् ॥ १२.१३७.१९ ॥
Wer, in dem Gedanken "ich bin geschickt", am Anfang nicht das Gute tut, gerät gewiss in Zweifel, wie einer, der zu einem Entschluss gekommen ist.
12.137.20
अनागतविधाता च प्रत्युत्पन्नमतिश्च यः ।
द्वावेतौ सुखमेधेते दीर्घसूत्री विनश्यति ॥ १२.१३७.२० ॥
Wer für die Zukunft vorsorgt und wer im Augenblick geistesgegenwärtig ist — diese beiden gedeihen glücklich; der Zauderer geht zugrunde.
12.137.21
काष्ठा कला मुहूर्ताश्च दिनरात्र्यः क्षणा लवाः ।
मासाः पक्षाः षडृतवः कालः संवत्सराणि च ॥ १२.१३७.२१ ॥
Die kāṣṭhās, kalās, muhūrtas, Tage und Nächte, Augenblicke, lavas, Monate, Halbmonate, die sechs Jahreszeiten, die Zeit und die Jahre — das alles ist Zeit.
12.137.22
पृथिवी देश इत्युक्तः स च कालो न दृश्यते ।
अभिप्रेतार्थसिद्ध्यर्थं दूरतो न्यायतस्तथा ॥ १२.१३७.२२ ॥
Die Erde heißt Ort (deśa), und jene Zeit wird nicht gesehen. Zur Erreichung eines erstrebten Zieles soll man Ort und Zeit aus der Ferne und gerecht erwägen.
12.137.23
एतौ धर्मार्थशास्त्रेषु मोक्षशास्त्रेषु चर्षिभिः ।
प्रधानाविति निर्दिष्टौ कामे चाभिमतौ नृणाम् ॥ १२.१३७.२३ ॥
Die Weisen erklärten diese beiden (Ort und Zeit) in den Lehrbüchern über Dharma und Besitz sowie in den Lehrbüchern über Befreiung für maßgeblich, und sie gelten auch im menschlichen Verlangen als erstrebenswert.
12.137.24
परीक्ष्यकारी युक्तश्च स सम्यगुपपादयेत् ।
देशकालावभिप्रेतौ तोभ्यां फलमवाप्नुयात् ॥ १२.१३७.२४ ॥
Wer nach sorgfältiger Prüfung handelt und beherrscht ist, soll Ort und Zeit, wie erwünscht, gut herbeiführen; durch diese beiden wird er die Frucht erlangen.