மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.137.1
अनागतविधाता च प्रत्युत्पन्नमतिश्च यः ।
द्वावेतौ सुखमेधेते दीर्घसूत्री विनश्यति ॥ १२.१३७.१ ॥
எதிர்காலத்தைத் திட்டமிடுபவனும், நிகழ்கால நிலைக்குத் தக்க விரைந்த அறிவுடையவனும் இருவரும் இன்பமாக வளர்வர்; தாமதிப்பவன் அழிவான்.
12.137.2
अत्रैव चेदमव्यग्रं शृण्वाख्यानमनुत्तमम् ।
द्रीर्घसूत्रमुपाश्रित्य कार्याकार्यविनिश्चये ॥ १२.१३७.२ ॥
இங்கேயே இந்த ஒப்பற்ற கதையை அமைதியாகக் கேள்; செய்யத்தக்கதும் செய்யத் தகாததும் தீர்மானிக்க, தாமதிப்பவனைப் பற்றியது இது.
12.137.3
नातिगाधे जलस्थाने सुहृदः कुशलास्त्रयः ।
प्रभूतमत्स्ये कौन्तेय बभूवुः सहचारिणः ॥ १२.१३७.३ ॥
குந்தியின் மகனே, ஆழமற்ற நீர்நிலையில், மீன்கள் மிகுந்திருந்த இடத்தில், மூன்று திறமையான நண்பர்கள் ஒன்றாகச் சுற்றித் திரிந்தனர்.
12.137.4
तत्रैकः प्राप्तकालज्ञो दीर्घदर्शी तथाऽपरः ।
दीर्घसूत्रश्च तत्रैकस्त्रयाणां जलचारिणाम् ॥ १२.१३७.४ ॥
அந்த மூன்று நீர்வாழ் உயிர்களில் ஒன்று காலம் அறிந்தது, மற்றொன்று தொலைநோக்குடையது, ஒன்று தாமதிப்பது.
12.137.5
क्रदाचित्तज्जलस्थानं मत्स्यबन्धाः समन्ततः ।
स्रावयामासुरथो निम्नेषु विविधैर्मुखैः ॥ १२.१३७.५ ॥
ஒருமுறை மீனவர்கள் அந்த நீர்நிலையை நாற்புறமும் சூழ்ந்து, தாழ்ந்த இடங்களில் பல வாய்களின் வழியாக நீரை வடியச் செய்தனர்.
12.137.6
क्षीयमाणं तद्बुद्ध्वा जलस्थानं भयागमे ।
अब्रवीद्दीर्घदर्शी तु तावुभौ सुहृदौ तदा ॥ १२.१३७.६ ॥
ஆபத்து வந்ததும் அந்த நீர்நிலை குறைவதை அறிந்து, தொலைநோக்குடையவன் அப்போது அந்த இரு நண்பர்களிடம் கூறினான்.
12.137.7
ज्ञयमापत्समुत्पन्ना सर्वेषां सलिलौकसाम् ।
शीघ्रमन्यत्र गच्छामः पन्था यावन्न शुष्यति ॥ १२.१३७.७ ॥
நீரில் வாழும் அனைவருக்கும் ஆபத்து வந்துவிட்டது என்பதை அறிந்து, வழி வறண்டு போகும் முன் விரைவில் வேறு இடத்திற்குச் செல்வோம்.
12.137.8
अनागतमनर्थं हि सुनयैर्यः प्रबाधते ।
स न संशयमाप्नोति तथाऽन्यत्र व्रजामहे ॥ १२.१३७.८ ॥
வராத துன்பத்தை நல்ல நீதியால் தடுப்பவன் ஆபத்தை அடைவதில்லை; ஆகவே நாம் வேறு இடத்திற்குச் செல்வோம்.
12.137.9
शीर्घसूत्रस्तु यस्तत्र सोऽब्रवीत्सम्यगुष्यताम् ।
न तु कार्या त्वरा तावदिति मे निश्चिता मतिः ॥ १२.१३७.९ ॥
அங்கிருந்த அவசரக்காரன் "நன்று, இங்கேயே தங்குவோம்" என்றான்; ஆனால் இப்போது அவசரம் வேண்டாம் என்பதே என் உறுதியான கருத்து.
12.137.10
अथ संप्रतिपत्तिज्ञस्त्वब्रवीद्दीर्घदर्शिनम् ।
प्राप्ते काले न मे किंचिन्न्यायतः परिहास्यते ॥ १२.१३७.१० ॥
பின்னர் செயல் முறையை அறிந்தவன் தொலைநோக்குடையவனிடம், "காலம் வரும்போது என் நியாயமான எதுவும் கைவிடப்படாது" என்றான்.
12.137.11
एवप्नुक्तो निराक्रामद्दीर्घदर्शी महामतिः ।
अगाम स्रोतसैकेन गम्भीरं सलिलाशयम् ॥ १२.१३७.११ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் பெருமதியுடைய தொலைநோக்குடையவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்; ஒரு ஓடை வழியாக ஆழமான நீர்நிலைக்குச் சென்றான்.
12.137.12
ततः प्रसृततोयं तं प्रसमीक्ष्य जलाशयम् ।
बबन्धुर्विविधैर्योगैर्मत्स्यान्मत्स्योपजीविनः ॥ १२.१३७.१२ ॥
பின்னர் நீர் பரவியிருந்த அந்த நீர்நிலையைக் கண்டு, மீன்பிடிப்பவர்கள் பல்வேறு உபாயங்களால் மீன்களைப் பிடித்துக் கட்டினர்.
12.137.13
विलोड्यमाने तस्मिंस्तु स्रुततोये जलाशये ।
अगच्छद्ग्रहणं तत्र दीर्घसूत्रः सहापरै… ॥ १२.१३७.१३ ॥
அந்தக் குளம் கலக்கப்பட்டு நீர் ஓடியபோது, தீர்க்கசூத்திரன் என்ற அம்மீன் மற்றவைகளுடன் அங்கே பிடிபட்டது.
12.137.14
उद्दानं क्रियमाणं तु मत्स्यानां … ।
प्रविश्यान्तरमन्येषामग्रसत्प्रति… ॥ १२.१३७.१४ ॥
மீன்களை வெளியே எடுக்க வலை அமைக்கப்பட்டபோது, அது மற்றவர்களுக்கிடையே புகுந்து பிரதி…
12.137.15
ग्रस्तमेव तदुद्दानं गृहीत्वा…सः ।
सर्वानेव च तांस्तत्र ते वि… इति ॥ १२.१३७.१५ ॥
வலையையும் விழுங்கியபடியே... அவன்... (உரை இடைவெளி). அவர்கள் அனைவரையும் அங்கேயே தே வி… இதி.
12.137.16
ततः प्रक्षाल्यमानेषु मत्स्येषु विपुले जले ।
त्वक्त्वा रज्जुं प्रमुक्तोसौ शीघ्रं संप्रतिपत्तिमान् ॥ १२.१३७.१६ ॥
பின்னர், பெரிய நீரில் மீன்கள் கழுவப்பட்டபோது, அவன் கயிற்றை விட்டு விடுவித்துக்கொண்டு விரைவாக முடிவெடுத்தவனானான்.
12.137.17
दीर्घसूत्रस्तु मन्दात्मा हीनेयुद्धिरचेतनः ।
मरणं प्राप्तवान्मूढो यथैवोपहतेन्द्रियः ॥ १२.१३७.१७ ॥
ஆனால் தீர்க்கசூத்திரன் மந்தபுத்தியும் அறிவற்றவனும் உணர்வற்றவனுமானான்; மூடனான அவன் புலன்கள் கெட்டவன்போல மரணமடைந்தான்.
12.137.18
एवं प्राप्ततमं कालं यो मोहान्नावबुध्यते ।
स विनश्यति वै क्षिप्रं दीर्घसूत्रो यथा झषः ॥ १२.१३७.१८ ॥
இவ்வாறு வந்துற்ற காலத்தை மயக்கத்தால் உணராதவன் விரைவில் அழிவான்; தீர்க்கசூத்திர மீனைப் போல.
12.137.19
आदौ न कुरुते श्रेयः कुशलोऽस्मीति यः पुमान् ।
स हि संशयमाप्नोति यथा संप्रतिपत्तिमान् ॥ १२.१३७.१९ ॥
"நான் திறமையானவன்" என்று எண்ணி, முதலில் நன்மையைச் செய்யாத மனிதன், நிச்சயமாக ஐயத்தில் விழுகிறான்; முடிவுக்கு வந்தவன் போல.
12.137.20
अनागतविधाता च प्रत्युत्पन्नमतिश्च यः ।
द्वावेतौ सुखमेधेते दीर्घसूत्री विनश्यति ॥ १२.१३७.२० ॥
எதிர்காலத்திற்குத் திட்டமிடுபவனும், நிகழ்காலத்தில் கூரிய அறிவுடையவனும் — இவ்விருவரும் இன்பமாக வளர்கின்றனர்; காலதாமதம் செய்பவன் அழிகிறான்.
12.137.21
काष्ठा कला मुहूर्ताश्च दिनरात्र्यः क्षणा लवाः ।
मासाः पक्षाः षडृतवः कालः संवत्सराणि च ॥ १२.१३७.२१ ॥
காஷ்டை, கலை, முகூர்த்தம், பகல்களும் இரவுகளும், கணம், லவம், மாதங்கள், பக்ஷங்கள், ஆறு ருதுக்கள், காலம், ஆண்டுகள் — இவை எல்லாம் காலம்.
12.137.22
पृथिवी देश इत्युक्तः स च कालो न दृश्यते ।
अभिप्रेतार्थसिद्ध्यर्थं दूरतो न्यायतस्तथा ॥ १२.१३७.२२ ॥
பூமி 'தேசம்' என்று சொல்லப்படுகிறது; அந்த காலம் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. விரும்பிய காரியத்தின் வெற்றிக்காக, தொலைவிலிருந்தும் நியாயமாகவும் (தேசத்தையும் காலத்தையும் கருத வேண்டும்).
12.137.23
एतौ धर्मार्थशास्त्रेषु मोक्षशास्त्रेषु चर्षिभिः ।
प्रधानाविति निर्दिष्टौ कामे चाभिमतौ नृणाम् ॥ १२.१३७.२३ ॥
முனிவர்கள் தர்ம-அர்த்த சாஸ்திரங்களிலும் மோக்ஷ சாஸ்திரங்களிலும் இவ்விரண்டையே (தேசத்தையும் காலத்தையும்) முக்கியமானவை என்று கூறியுள்ளனர்; மனிதர்களின் விருப்பத்திலும் இவை விரும்பத்தக்கவை என்று கருதப்படுகின்றன.
12.137.24
परीक्ष्यकारी युक्तश्च स सम्यगुपपादयेत् ।
देशकालावभिप्रेतौ तोभ्यां फलमवाप्नुयात् ॥ १२.१३७.२४ ॥
ஆராய்ந்து செயல்படுபவனும் அடக்கமுள்ளவனும் ஆனவன், விரும்பிய தேசத்தையும் காலத்தையும் நன்றாகப் பொருத்த வேண்டும்; அவ்விரண்டாலேயே பலனைப் பெறுவான்.