مهابهاراتا · أدهيايا 12.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.145.1
सपत्न्या वचनं श्रुत्वा धर्मयुक्तिसमन्वितम् ।
हर्षेण महता युक्तो वाक्यं व्याकुललोचनः ॥ १२.१४५.१ ॥
لما سمع كلام الضرّة المفعم بالحجة الدهرية، ممتلئاً فرحاً عظيماً، مضطرب العينين، قال هذا القول.
12.145.2
तं वै शाकुनिकं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ।
स पक्षी पूजयामास यत्नात्तं पक्षिजीविनम् ॥ १२.१४५.२ ॥
لما رأى ذلك الصياد، أكرم الطائر بعناية وفق الطقوس المقررة ذلك الذي يعيش من الطيور.
12.145.3
उवाच स्वागतं तेऽद्य ब्रूहि किं करवाणि ते ।
सतांपश्च न कर्तव्यः स्वगृहे वर्तते भवान् ॥ १२.१४५.३ ॥
قال: مرحباً بك اليوم. تكلم، ماذا أفعل لأجلك؟ لا ينبغي فعل ما هو غير لائق بالأخيار؛ أنت في بيتك.
12.145.4
तद्ब्रवीतु भवान्क्षिप्रं किं करोमि किमिच्छसि ।
प्रणयेन ब्रवीमि त्वां त्वं हि नः शरणागतः ॥ १२.१४५.४ ॥
فقل لي سريعاً: ماذا أفعل، وماذا تريد؟ بمحبة أقول لك: لقد جئتنا لائذاً بنا.
12.145.5
अरावप्युचितं कार्यमातिथ्यं गृहमागते ।
छेत्तुमप्यागते छायां नोपसंहरते द्रुमः ॥ १२.१४५.५ ॥
ينبغي أن يُقدَّم الكرم اللائق للضيف الذي جاء البيت، حتى ولو كان عدوّاً؛ حتى الشجرة لا ترفع ظلها عمّن جاء ليقطعها.
12.145.6
शरणागतस्य कर्तव्यमातिथ्यं हि प्रयत्नतः ।
पञ्चयज्ञप्रवृत्तेन गृहस्थेन विशेषतः ॥ १२.१४५.६ ॥
ينبغي تقديم الكرم بعناية لمن جاء لائذاً، ولا سيما من رب الأسرة المنشغل بالقرابين الخمسة.
12.145.7
पञ्चयज्ञांस्तु यो मोहान्न करोति गृहाश्रमी ।
तस्य नायं न च परो लोको भवति धर्मतः ॥ १२.१४५.७ ॥
أما رب الأسرة الذي لا يؤدي الذبائح الخمس من الغفلة، فلا عالم له في هذه الدنيا ولا في الآخرة بحسب الدهارما.
12.145.8
तद्ब्रूहि मां सुविस्रब्धो यत्त्वं वाचा वदिष्यसि ।
तत्करिष्याम्यहं सर्वं मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ १२.१४५.८ ॥
فقل لي بثقة تامة كل ما ستقوله بلسانك، وسأفعل كل ذلك. ولا تجعل قلبك في الحزن.
12.145.9
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शकुनेर्लुब्धकोऽब्रवीत् ।
बाधते खलु मां शीतं संत्राणं हि विधीयताम् ॥ १२.१४५.९ ॥
فلما سمع الصياد كلامه قال للطائر: إن البرد يؤذيني حقًا، فليُهيأ شيء للوقاية.
12.145.10
एवमुक्तस्तनः पक्षी पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
यथा शुष्काणि यत्नेन ज्वलनार्थं द्रुतं ययौ ॥ १२.१४५.१० ॥
فلما خوطب بذلك، بسط الطائر الأوراق على الأرض، ومضى مسرعًا بجهد يأتي بالجافة لإشعال النار.
12.145.11
स…वाऽङ्गारकर्मान्तं गृहीत्वाऽग्निमथागमत् ।
तथा शुष्केषु पर्णेषु पावकं सोऽप्यदीपयत् ॥ १२.१४५.११ ॥
أخذ النار من فرن الفحم وأتى، وهكذا أشعل هو أيضًا النار في الأوراق اليابسة.
12.145.12
स…प्तं महत्कृत्वा तमाह शरणागतम् ।
… सुविस्रब्धः स्वगात्राण्यकुतोभयः ॥ १२.१४५.१२ ॥
بعد أن صنع … أمرًا عظيمًا، قال لذلك المستجير: … بثقة تامة، بأعضائه، خاليًا من الخوف.
12.145.13
… तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा लुब्धो गात्राण्यतापयत् ।
अग्निप्रत्यागतप्राणस्ततः प्राह विहंगमम् ॥ १२.१४५.१३ ॥
فلما قيل له ذلك قال الصياد: «فليكن كذلك»، وأدفأ أطرافه. ولما عادت إليه الحياة بالنار، قال للطائر.
12.145.14
हर्षेण महताऽऽविष्टो वाक्यं व्याकुललोचनः ।
तथेमं शकुनिं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१४५.१४ ॥
امتلأ فرحًا عظيمًا، وكانت عيناه مضطربتين، فقال هذا القول. ولما رأى هذا الطائر، بالفعل الذي قضاه القدر،
12.145.15
दत्तमाहारमिच्छामि त्वया क्षुद्बाधते हि माम् ।
स तद्वचः प्रतिश्रुत्य वाक्यमाह विहंगमः ॥ १२.१४५.१५ ॥
«أريد الطعام الذي تعطيه، فالجوع يؤلمني.» ولما سمع الطائر كلامه قال.
12.145.16
न मेऽस्ति विभवो येन नाशयेयं क्षुधां तव ।
उत्पन्नेन हि जीवामो वयं नित्यं वनौकसः ॥ १२.१४५.१६ ॥
«ليس عندي ما أستطيع به إطفاء جوعك. نحن سكان الغابة نعيش دائمًا على ما يُنال.»
12.145.17
संचयो नास्ति चास्माकं मुनीनामिव कानने ।
इत्युक्त्वा तं तदा तत्र विवर्णवदनोऽभवत् ॥ १२.१४५.१७ ॥
«ليس لدينا ادخار، كالحكماء في الغابة.» وبعد أن قال هذا، اصفرّ وجهه هناك.
12.145.18
कथं नु खलु कर्तव्यमिति चिन्तापरस्तदा ।
बभूव भरतश्रेष्ठ गर्हयन्वृत्तिमात्मनः ॥ १२.१४५.१८ ॥
«ماذا ينبغي أن أفعل الآن؟» وكان في هذا القلق مستغرقًا، يا خير البهاراتا، يلوم طريقة عيشه هو نفسه.
12.145.19
मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तु स पक्षी पक्षिघातिनम् ।
उवाच तर्पयिष्ये त्वां मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ १२.१४५.१९ ॥
بعد لحظة استعادت الطائر وعيه فقال لصائد الطيور: «سأُطعمك؛ فقط انتظر لحظة.»
12.145.20
इत्युक्त्वा शुष्कपर्णैस्तु समुज्ज्वाल्य हुताशनम् ।
हर्षेण महताऽऽविष्टः कपोतः पुनरब्रबीत् ॥ १२.१४५.२० ॥
قال هذا، وأشعل النار بأوراق يابسة، فامتلأت الحمامة فرحًا عظيمًا وتكلمت مرة أخرى.
12.145.21
ऋषीणां देवतानां च पितृणां च महात्मनाम् ।
युतः पूर्वं मया धर्मो महानतिथिपूजने ॥ १२.१४५.२१ ॥
لقد أقمتُ من قبل الواجب العظيم المرتبط بالحكماء والآلهة والأسلاف الكرام في إكرام الضيف.
12.145.22
कुरुष्वानुग्रहं सौम्य सत्यमेतद्ब्रबीमि ते ।
निश्चिता खलु मे बुद्धिरतिथिप्रतिपूजने ॥ १२.१४५.२२ ॥
أيها الرقيق، أَنعِم عليّ؛ وهذا حق أقوله لك: إن عزمي على إكرام الضيف قد استقر ثابتًا.
12.145.23
ततः कृतप्रतिज्ञो वै स पक्षी प्रहसन्निव ।
तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रविवेश महामतिः ॥ १२.१४५.२३ ॥
ثم إن ذلك الطائر ذا الحكمة الكبيرة، بعد أن عقد عزمه، كأنه يضحك، طاف بالنار ثلاث مرات ودخل فيها.
12.145.24
अग्निमध्ये प्रविष्टं तु लुब्धो दृष्ट्वा च पक्षिणम् ।
चिन्तयामास मनसा किमिदं वै मया कृतम् ॥ १२.१४५.२४ ॥
ولما رأى الصياد الطائر قد دخل وسط النار، قال في نفسه: «ماذا فعلتُ أنا؟»
12.145.25
अहो मम नृशंसस्य गर्हितस्य स्वकर्मणा ।
अधर्मः सुमहान्धोरो भविष्यति न संशयः ॥ १२.१४५.२५ ॥
يا لي من تعس! بسبب فعلي القاسي المذموم، سيقع إثم عظيم مرعب، لا ريب في ذلك.
12.145.26
एवं बहुविधं भूरि विललाप स लुब्धकः ।
गर्हयन्स्वानि कर्माणि द्विजं दृष्ट्वा तथाऽऽगतम् ॥ १२.१४५.२६ ॥
وهكذا ظل الصياد يندب كثيرًا بأشكال شتى، يلوم أعماله، إذ رأى الطائر ذا المولدين قد جاء هكذا.