മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.145.1
सपत्न्या वचनं श्रुत्वा धर्मयुक्तिसमन्वितम् ।
हर्षेण महता युक्तो वाक्यं व्याकुललोचनः ॥ १२.१४५.१ ॥
സപത്നിയുടെ ധർമയുക്തികളോടുകൂടിയ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹാമോദത്തോടെ, വ്യാകുലമായ കണ്ണുകളോടെ അവൻ ഈ വാക്യം പറഞ്ഞു.
12.145.2
तं वै शाकुनिकं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ।
स पक्षी पूजयामास यत्नात्तं पक्षिजीविनम् ॥ १२.१४५.२ ॥
ആ വേടനെ കണ്ട് വിധിവിഹിതമായ കർമത്താൽ ആ പക്ഷി, പക്ഷികളെ വേട്ടയാടി ജീവിക്കുന്ന അവനെ ശ്രദ്ധയോടെ പൂജിച്ചു.
12.145.3
उवाच स्वागतं तेऽद्य ब्रूहि किं करवाणि ते ।
सतांपश्च न कर्तव्यः स्वगृहे वर्तते भवान् ॥ १२.१४५.३ ॥
അവൻ പറഞ്ഞു: ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് സ്വാഗതം. പറയൂ, നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? സജ്ജനങ്ങളോട് അനുചിതമായ ഒന്നും ചെയ്യരുത്; നിങ്ങൾ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്.
12.145.4
तद्ब्रवीतु भवान्क्षिप्रं किं करोमि किमिच्छसि ।
प्रणयेन ब्रवीमि त्वां त्वं हि नः शरणागतः ॥ १२.१४५.४ ॥
അതിനാൽ നിങ്ങൾ വേഗം പറയൂ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം, നിങ്ങൾ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു? സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ശരണാഗതനായി വന്നിരിക്കുന്നു.
12.145.5
अरावप्युचितं कार्यमातिथ्यं गृहमागते ।
छेत्तुमप्यागते छायां नोपसंहरते द्रुमः ॥ १२.१४५.५ ॥
വീട്ടിൽ വന്ന അതിഥിക്ക് ശത്രുവിനോടും യോഗ്യമായ ആതിഥ്യം ചെയ്യണം; തന്നെ വെട്ടാൻ വന്നവനോടും മരം തന്റെ തണൽ പിൻവലിക്കുന്നില്ല.
12.145.6
शरणागतस्य कर्तव्यमातिथ्यं हि प्रयत्नतः ।
पञ्चयज्ञप्रवृत्तेन गृहस्थेन विशेषतः ॥ १२.१४५.६ ॥
ശരണാഗതനായ അതിഥിക്ക് ആതിഥ്യം ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യണം; വിശേഷിച്ച് പഞ്ചയജ്ഞങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ട ഗൃഹസ്ഥൻ.
12.145.7
पञ्चयज्ञांस्तु यो मोहान्न करोति गृहाश्रमी ।
तस्य नायं न च परो लोको भवति धर्मतः ॥ १२.१४५.७ ॥
എന്നാൽ മോഹത്താൽ പഞ്ചയജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യാത്ത ഗൃഹസ്ഥന് ധർമ്മപ്രകാരം ഈ ലോകവുമില്ല, പരലോകവുമില്ല.
12.145.8
तद्ब्रूहि मां सुविस्रब्धो यत्त्वं वाचा वदिष्यसि ।
तत्करिष्याम्यहं सर्वं मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ १२.१४५.८ ॥
അതിനാൽ പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തോടെ വാക്കാൽ നീ പറയുന്നതെല്ലാം എന്നോട് പറയൂ; ഞാൻ അതെല്ലാം ചെയ്യാം; ദുഃഖത്തിൽ മനസ്സ് വയ്ക്കരുത്.
12.145.9
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शकुनेर्लुब्धकोऽब्रवीत् ।
बाधते खलु मां शीतं संत्राणं हि विधीयताम् ॥ १२.१४५.९ ॥
അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വേടൻ പക്ഷിയോട് പറഞ്ഞു: തണുപ്പ് എന്നെ ശരിക്കും വേദനിപ്പിക്കുന്നു; ഒരു സംരക്ഷണം ഒരുക്കൂ.
12.145.10
एवमुक्तस्तनः पक्षी पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
यथा शुष्काणि यत्नेन ज्वलनार्थं द्रुतं ययौ ॥ १२.१४५.१० ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ആ പക്ഷി നിലത്ത് ഇലകൾ വിരിച്ച്, തീ കത്തിക്കാൻ ഉണങ്ങിയവ ശ്രമത്തോടെ വേഗം പോയെടുത്തു.
12.145.11
स…वाऽङ्गारकर्मान्तं गृहीत्वाऽग्निमथागमत् ।
तथा शुष्केषु पर्णेषु पावकं सोऽप्यदीपयत् ॥ १२.१४५.११ ॥
അവൻ കരിയുണ്ടാക്കുന്ന ചൂളയിൽ നിന്ന് തീ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു; അതുപോലെ ഉണങ്ങിയ ഇലകളിൽ അവനും തീ കൊളുത്തി.
12.145.12
स…प्तं महत्कृत्वा तमाह शरणागतम् ।
… सुविस्रब्धः स्वगात्राण्यकुतोभयः ॥ १२.१४५.१२ ॥
അവൻ … മഹത്തായത് ചെയ്ത്, ആ ശരണാഗതനോട് പറഞ്ഞു … പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തോടെ, തന്റെ അവയവങ്ങളോടെ, ഭയരഹിതനായി.
12.145.13
… तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा लुब्धो गात्राण्यतापयत् ।
अग्निप्रत्यागतप्राणस्ततः प्राह विहंगमम् ॥ १२.१४५.१३ ॥
അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ 'അങ്ങനെതന്നെ' എന്നു പറഞ്ഞ് ആ വേടൻ തന്റെ അവയവങ്ങൾ ചൂടാക്കി. അഗ്നിയാൽ പ്രാണൻ തിരിച്ചുകിട്ടിയ അവൻ പിന്നീട് ആ പക്ഷിയോട് പറഞ്ഞു.
12.145.14
हर्षेण महताऽऽविष्टो वाक्यं व्याकुललोचनः ।
तथेमं शकुनिं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१४५.१४ ॥
വലിയ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞ്, കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവൻ വാക്ക് പറഞ്ഞു. ഈ പക്ഷിയെ കണ്ട്, വിധി നിശ്ചയിച്ച കർമ്മമനുസരിച്ച്.
12.145.15
दत्तमाहारमिच्छामि त्वया क्षुद्बाधते हि माम् ।
स तद्वचः प्रतिश्रुत्य वाक्यमाह विहंगमः ॥ १२.१४५.१५ ॥
"നീ തരുന്ന ആഹാരം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; വിശപ്പ് എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു." അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ പക്ഷി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
12.145.16
न मेऽस्ति विभवो येन नाशयेयं क्षुधां तव ।
उत्पन्नेन हि जीवामो वयं नित्यं वनौकसः ॥ १२.१४५.१६ ॥
"നിന്റെ വിശപ്പ് ശമിപ്പിക്കാനുള്ള സമ്പത്ത് എന്റെ പക്കലില്ല. ഞങ്ങൾ കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നവരാണ്; കിട്ടിയതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത്."
12.145.17
संचयो नास्ति चास्माकं मुनीनामिव कानने ।
इत्युक्त्वा तं तदा तत्र विवर्णवदनोऽभवत् ॥ १२.१४५.१७ ॥
"കാട്ടിലെ മുനിമാരെപ്പോലെ ഞങ്ങൾക്ക് സമ്പാദ്യമൊന്നുമില്ല." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം വിളറി.
12.145.18
कथं नु खलु कर्तव्यमिति चिन्तापरस्तदा ।
बभूव भरतश्रेष्ठ गर्हयन्वृत्तिमात्मनः ॥ १२.१४५.१८ ॥
"ഇനി ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?" എന്ന ചിന്തയിൽ അപ്പോൾ അവൻ മുഴുകി. ഭരതശ്രേഷ്ഠാ! തന്റെ തന്നെ ജീവനോപാധിയെ അവൻ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
12.145.19
मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तु स पक्षी पक्षिघातिनम् ।
उवाच तर्पयिष्ये त्वां मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ १२.१४५.१९ ॥
ഒരു നിമിഷത്തിനുശേഷം ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ആ പക്ഷി പക്ഷിവേട്ടക്കാരനോട് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താം; ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കൂ."
12.145.20
इत्युक्त्वा शुष्कपर्णैस्तु समुज्ज्वाल्य हुताशनम् ।
हर्षेण महताऽऽविष्टः कपोतः पुनरब्रबीत् ॥ १२.१४५.२० ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട്, ഉണങ്ങിയ ഇലകൾകൊണ്ട് തീ കൊളുത്തി, മഹത്തായ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞ പ്രാവ് വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
12.145.21
ऋषीणां देवतानां च पितृणां च महात्मनाम् ।
युतः पूर्वं मया धर्मो महानतिथिपूजने ॥ १२.१४५.२१ ॥
മുൻപ് ഞാൻ ഋഷിമാരോടും ദേവന്മാരോടും മഹാത്മാക്കളായ പിതൃക്കളോടും ചേർന്ന മഹത്തായ ധർമ്മം അതിഥിപൂജയിൽ പാലിച്ചിട്ടുണ്ട്.
12.145.22
कुरुष्वानुग्रहं सौम्य सत्यमेतद्ब्रबीमि ते ।
निश्चिता खलु मे बुद्धिरतिथिप्रतिपूजने ॥ १२.१४५.२२ ॥
സൗമ്യനേ, എന്നോട് കരുണ കാണിക്കൂ; ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നത് സത്യമാണ്. അതിഥി സത്കാരത്തിൽ എന്റെ ബുദ്ധി ഉറച്ചിരിക്കുന്നു.
12.145.23
ततः कृतप्रतिज्ञो वै स पक्षी प्रहसन्निव ।
तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रविवेश महामतिः ॥ १२.१४५.२३ ॥
അപ്പോൾ പ്രതിജ്ഞയെടുത്ത ആ മഹാബുദ്ധിയുള്ള പക്ഷി, ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ആ അഗ്നിയെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം വലംവെച്ച് അതിൽ പ്രവേശിച്ചു.
12.145.24
अग्निमध्ये प्रविष्टं तु लुब्धो दृष्ट्वा च पक्षिणम् ।
चिन्तयामास मनसा किमिदं वै मया कृतम् ॥ १२.१४५.२४ ॥
അഗ്നിയുടെ മധ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ആ പക്ഷിയെ കണ്ട വേടൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: "അയ്യോ, ഞാൻ ഇതെന്താണ് ചെയ്തത്?"
12.145.25
अहो मम नृशंसस्य गर्हितस्य स्वकर्मणा ।
अधर्मः सुमहान्धोरो भविष्यति न संशयः ॥ १२.१४५.२५ ॥
അയ്യോ! ക്രൂരനും നിന്ദ്യനുമായ എന്റെ സ്വകർമ്മത്താൽ മഹത്തായ ഘോരമായ അധർമ്മം ഉണ്ടാകും; സംശയമില്ല.
12.145.26
एवं बहुविधं भूरि विललाप स लुब्धकः ।
गर्हयन्स्वानि कर्माणि द्विजं दृष्ट्वा तथाऽऽगतम् ॥ १२.१४५.२६ ॥
ഇങ്ങനെ ആ വേടൻ പലവിധത്തിലും ഏറെ വിലപിച്ചു; തന്റെ കർമ്മങ്ങളെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ദ്വിജൻ (പക്ഷി) അപ്രകാരം വന്നത് കണ്ടിട്ട്.