Mahābhārata · Adhyāya 12.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.145.1
सपत्न्या वचनं श्रुत्वा धर्मयुक्तिसमन्वितम् ।
हर्षेण महता युक्तो वाक्यं व्याकुललोचनः ॥ १२.१४५.१ ॥
Ouvindo as palavras da co-esposa, repletas de raciocínio sobre o dharma, tomado de grande alegria, com os olhos perturbados, ele disse estas palavras.
12.145.2
तं वै शाकुनिकं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ।
स पक्षी पूजयामास यत्नात्तं पक्षिजीविनम् ॥ १२.१४५.२ ॥
Ao ver aquele caçador de pássaros, o pássaro, pelo rito prescrito, honrou com cuidado aquele que vive de pássaros.
12.145.3
उवाच स्वागतं तेऽद्य ब्रूहि किं करवाणि ते ।
सतांपश्च न कर्तव्यः स्वगृहे वर्तते भवान् ॥ १२.१४५.३ ॥
Ele disse: Bem-vindo a ti hoje. Fala, o que devo fazer por ti? Aos bons não se deve fazer nada indigno; estás na tua própria casa.
12.145.4
तद्ब्रवीतु भवान्क्षिप्रं किं करोमि किमिच्छसि ।
प्रणयेन ब्रवीमि त्वां त्वं हि नः शरणागतः ॥ १२.१४५.४ ॥
Portanto, diz depressa: o que devo fazer, o que desejas? Com afeto te digo: vieste a nós como refugiado.
12.145.5
अरावप्युचितं कार्यमातिथ्यं गृहमागते ।
छेत्तुमप्यागते छायां नोपसंहरते द्रुमः ॥ १२.१४५.५ ॥
Mesmo ao inimigo que chega à casa deve-se oferecer a hospitalidade devida; mesmo a quem vem para cortá-lo, a árvore não retira a sua sombra.
12.145.6
शरणागतस्य कर्तव्यमातिथ्यं हि प्रयत्नतः ।
पञ्चयज्ञप्रवृत्तेन गृहस्थेन विशेषतः ॥ १२.१४५.६ ॥
A hospitalidade deve ser oferecida com cuidado a quem veio buscar refúgio, sobretudo pelo chefe de família dedicado aos cinco sacrifícios.
12.145.7
पञ्चयज्ञांस्तु यो मोहान्न करोति गृहाश्रमी ।
तस्य नायं न च परो लोको भवति धर्मतः ॥ १२.१४५.७ ॥
Mas para o chefe de família que, por ilusão, não realiza os cinco sacrifícios, segundo o dharma não há nem este mundo nem o outro.
12.145.8
तद्ब्रूहि मां सुविस्रब्धो यत्त्वं वाचा वदिष्यसि ।
तत्करिष्याम्यहं सर्वं मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ १२.१४५.८ ॥
Portanto, com plena confiança, diz-me o que vais expressar com a tua palavra; farei tudo isso. Não deixes a tua mente voltar-se para a dor.
12.145.9
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शकुनेर्लुब्धकोऽब्रवीत् ।
बाधते खलु मां शीतं संत्राणं हि विधीयताम् ॥ १२.१४५.९ ॥
Ao ouvir as palavras dele, o caçador disse ao pássaro: O frio de fato me atormenta; que se providencie alguma proteção.
12.145.10
एवमुक्तस्तनः पक्षी पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
यथा शुष्काणि यत्नेन ज्वलनार्थं द्रुतं ययौ ॥ १२.१४५.१० ॥
Assim interpelado, o pássaro estendeu folhas pelo chão e, com esforço, foi depressa buscar as secas para acender o fogo.
12.145.11
स…वाऽङ्गारकर्मान्तं गृहीत्वाऽग्निमथागमत् ।
तथा शुष्केषु पर्णेषु पावकं सोऽप्यदीपयत् ॥ १२.१४५.११ ॥
Pegou fogo de um forno de carvão e voltou; e assim, sobre as folhas secas, também ele acendeu o fogo.
12.145.12
स…प्तं महत्कृत्वा तमाह शरणागतम् ।
… सुविस्रब्धः स्वगात्राण्यकुतोभयः ॥ १२.१४५.१२ ॥
Tendo feito … algo grande, disse àquele que buscara refúgio: … com plena confiança, com os seus membros, sem medo.
12.145.13
… तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा लुब्धो गात्राण्यतापयत् ।
अग्निप्रत्यागतप्राणस्ततः प्राह विहंगमम् ॥ १२.१४५.१३ ॥
Ouvindo isso, o caçador disse: «Assim seja», e aqueceu os seus membros. Com a vida trazida de volta pelo fogo, então falou ao pássaro.
12.145.14
हर्षेण महताऽऽविष्टो वाक्यं व्याकुललोचनः ।
तथेमं शकुनिं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१४५.१४ ॥
Cheio de grande alegria, com os olhos perturbados, proferiu estas palavras. Vendo este pássaro, pela ação prescrita pelo destino,
12.145.15
दत्तमाहारमिच्छामि त्वया क्षुद्बाधते हि माम् ।
स तद्वचः प्रतिश्रुत्य वाक्यमाह विहंगमः ॥ १२.१४५.१५ ॥
«Desejo o alimento que me deres, pois a fome me atormenta.» Ouvindo as suas palavras, o pássaro respondeu.
12.145.16
न मेऽस्ति विभवो येन नाशयेयं क्षुधां तव ।
उत्पन्नेन हि जीवामो वयं नित्यं वनौकसः ॥ १२.१४५.१६ ॥
«Não tenho meios com que possa saciar a tua fome. Nós, habitantes da floresta, vivemos sempre do que se obtém.»
12.145.17
संचयो नास्ति चास्माकं मुनीनामिव कानने ।
इत्युक्त्वा तं तदा तत्र विवर्णवदनोऽभवत् ॥ १२.१४५.१७ ॥
«Não temos reservas, como os sábios da floresta.» Tendo dito isto, o seu rosto então empalideceu ali.
12.145.18
कथं नु खलु कर्तव्यमिति चिन्तापरस्तदा ।
बभूव भरतश्रेष्ठ गर्हयन्वृत्तिमात्मनः ॥ १२.१४५.१८ ॥
«O que devo então fazer?» Absorto nesta preocupação, ó melhor dos Bharatas, censurava o seu próprio modo de vida.
12.145.19
मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तु स पक्षी पक्षिघातिनम् ।
उवाच तर्पयिष्ये त्वां मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ १२.१४५.१९ ॥
Depois de um momento, a ave recobrou os sentidos e disse ao caçador de pássaros: "Vou satisfazer-te; apenas espera um momento."
12.145.20
इत्युक्त्वा शुष्कपर्णैस्तु समुज्ज्वाल्य हुताशनम् ।
हर्षेण महताऽऽविष्टः कपोतः पुनरब्रबीत् ॥ १२.१४५.२० ॥
Tendo dito isto e acendido o fogo com folhas secas, a pomba, cheia de grande alegria, falou novamente.
12.145.21
ऋषीणां देवतानां च पितृणां च महात्मनाम् ।
युतः पूर्वं मया धर्मो महानतिथिपूजने ॥ १२.१४५.२१ ॥
Outrora cumpri o grande dever, ligado aos sábios, aos deuses e aos antepassados magnânimos, na honra ao hóspede.
12.145.22
कुरुष्वानुग्रहं सौम्य सत्यमेतद्ब्रबीमि ते ।
निश्चिता खलु मे बुद्धिरतिथिप्रतिपूजने ॥ १२.१४५.२२ ॥
Ó gentil, concede-me o teu favor; digo-te isto em verdade: a minha intenção está firmemente fixada em honrar o hóspede.
12.145.23
ततः कृतप्रतिज्ञो वै स पक्षी प्रहसन्निव ।
तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रविवेश महामतिः ॥ १२.१४५.२३ ॥
Então, tendo feito o seu voto, aquela ave de grande sabedoria, como que rindo, deu três voltas ao fogo e entrou nele.
12.145.24
अग्निमध्ये प्रविष्टं तु लुब्धो दृष्ट्वा च पक्षिणम् ।
चिन्तयामास मनसा किमिदं वै मया कृतम् ॥ १२.१४५.२४ ॥
Vendo a ave que entrara no meio do fogo, o caçador refletiu em sua mente: "Que foi que fiz?"
12.145.25
अहो मम नृशंसस्य गर्हितस्य स्वकर्मणा ।
अधर्मः सुमहान्धोरो भविष्यति न संशयः ॥ १२.१४५.२५ ॥
Ai de mim! Pelo meu próprio ato cruel e desprezível, virá uma grande e terrível adharma; não há dúvida.
12.145.26
एवं बहुविधं भूरि विललाप स लुब्धकः ।
गर्हयन्स्वानि कर्माणि द्विजं दृष्ट्वा तथाऽऽगतम् ॥ १२.१४५.२६ ॥
Assim o caçador lamentou-se muito de muitas maneiras, censurando as próprias ações, ao ver o pássaro dvija vir assim.