மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.145.1
सपत्न्या वचनं श्रुत्वा धर्मयुक्तिसमन्वितम् ।
हर्षेण महता युक्तो वाक्यं व्याकुललोचनः ॥ १२.१४५.१ ॥
இணைத்துணைவியின் தர்மநியாயம் நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டு, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், கலங்கிய கண்களுடன் அவன் இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்.
12.145.2
तं वै शाकुनिकं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ।
स पक्षी पूजयामास यत्नात्तं पक्षिजीविनम् ॥ १२.१४५.२ ॥
அந்த வேடனைக் கண்டதும், விதிப்படியான கடமையால் அந்தப் பறவை பறவை வேட்டைக்காரனை கவனத்துடன் உபசரித்தது.
12.145.3
उवाच स्वागतं तेऽद्य ब्रूहि किं करवाणि ते ।
सतांपश्च न कर्तव्यः स्वगृहे वर्तते भवान् ॥ १२.१४५.३ ॥
அவன் கூறினான்: இன்று உனக்கு வரவேற்பு. சொல், உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நல்லோருக்கு எதுவும் தவறாகச் செய்யக்கூடாது; நீங்கள் உங்கள் சொந்த வீட்டில் இருக்கிறீர்கள்.
12.145.4
तद्ब्रवीतु भवान्क्षिप्रं किं करोमि किमिच्छसि ।
प्रणयेन ब्रवीमि त्वां त्वं हि नः शरणागतः ॥ १२.१४५.४ ॥
ஆகவே நீ விரைவில் சொல், நான் என்ன செய்ய வேண்டும், நீ எதை விரும்புகிறாய்? அன்புடன் உன்னிடம் சொல்கிறேன், நீ எங்களிடம் அடைக்கலம் வந்தவன்.
12.145.5
अरावप्युचितं कार्यमातिथ्यं गृहमागते ।
छेत्तुमप्यागते छायां नोपसंहरते द्रुमः ॥ १२.१४५.५ ॥
வீட்டிற்கு வந்த விருந்தினருக்கு எதிரிக்கும் உரிய உபசரிப்பு செய்ய வேண்டும்; தன்னை வெட்ட வந்தவனுக்கும் மரம் தன் நிழலை விலக்குவதில்லை.
12.145.6
शरणागतस्य कर्तव्यमातिथ्यं हि प्रयत्नतः ।
पञ्चयज्ञप्रवृत्तेन गृहस्थेन विशेषतः ॥ १२.१४५.६ ॥
அடைக்கலம் வந்தவனுக்கு உபசரிப்பு கவனத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்; குறிப்பாக ஐந்து யஞ்ஞங்களில் ஈடுபட்ட இல்லறத்தான் அதைச் செய்ய வேண்டும்.
12.145.7
पञ्चयज्ञांस्तु यो मोहान्न करोति गृहाश्रमी ।
तस्य नायं न च परो लोको भवति धर्मतः ॥ १२.१४५.७ ॥
ஆனால் மயக்கத்தால் பஞ்சயஜ்ஞங்களைச் செய்யாத இல்லறத்தான், தர்மப்படி இந்த உலகமும் இல்லை, மறுஉலகமும் இல்லை.
12.145.8
तद्ब्रूहि मां सुविस्रब्धो यत्त्वं वाचा वदिष्यसि ।
तत्करिष्याम्यहं सर्वं मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ १२.१४५.८ ॥
ஆகவே முழு நம்பிக்கையுடன் நீ சொல்வதை என்னிடம் சொல், நீ வாக்கால் கூறுவதை எல்லாம் நான் செய்வேன்; துயரில் மனதை வைக்காதே.
12.145.9
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शकुनेर्लुब्धकोऽब्रवीत् ।
बाधते खलु मां शीतं संत्राणं हि विधीयताम् ॥ १२.१४५.९ ॥
அவனது அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, பறவையிடம் வேடன் கூறினான்: குளிர் என்னை உண்மையில் வாட்டுகிறது; ஏதேனும் பாதுகாப்பு செய்யப்படட்டும்.
12.145.10
एवमुक्तस्तनः पक्षी पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
यथा शुष्काणि यत्नेन ज्वलनार्थं द्रुतं ययौ ॥ १२.१४५.१० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தப் பறவை, நிலத்தில் இலைகளை விரித்து, நெருப்பு மூட்டுவதற்காகக் காய்ந்த இலைகளை முயற்சியுடன் விரைவாகச் சென்று எடுத்தது.
12.145.11
स…वाऽङ्गारकर्मान्तं गृहीत्वाऽग्निमथागमत् ।
तथा शुष्केषु पर्णेषु पावकं सोऽप्यदीपयत् ॥ १२.१४५.११ ॥
அவன் கரி எரியும் குழியிலிருந்து நெருப்பை எடுத்து வந்தான்; அவ்வாறே காய்ந்த இலைகளின் மேல் அவனும் தீ மூட்டினான்.
12.145.12
स…प्तं महत्कृत्वा तमाह शरणागतम् ।
… सुविस्रब्धः स्वगात्राण्यकुतोभयः ॥ १२.१४५.१२ ॥
அவன் … பெரியதைச் செய்து, அந்த அடைக்கலம் புகுந்தவனிடம் கூறினான் … முழு நம்பிக்கையுடன், தன் உடலுறுப்புகளுடன், அச்சமின்றி.
12.145.13
… तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा लुब्धो गात्राण्यतापयत् ।
अग्निप्रत्यागतप्राणस्ततः प्राह विहंगमम् ॥ १२.१४५.१३ ॥
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று கூறி, அந்த வேடன் தன் உடலை நெருப்பில் காய்ச்சினான். நெருப்பால் உயிர் மீண்ட அவன் பின்னர் அந்தப் பறவையிடம் பேசினான்.
12.145.14
हर्षेण महताऽऽविष्टो वाक्यं व्याकुललोचनः ।
तथेमं शकुनिं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१४५.१४ ॥
பெரிய மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, கலங்கிய கண்களுடன் அவன் சொல்லை எடுத்துரைத்தான். இந்தப் பறவையைக் கண்டு, விதிக்கப்பட்ட கடமையின்படி.
12.145.15
दत्तमाहारमिच्छामि त्वया क्षुद्बाधते हि माम् ।
स तद्वचः प्रतिश्रुत्य वाक्यमाह विहंगमः ॥ १२.१४५.१५ ॥
"நீ கொடுக்கும் உணவை நான் விரும்புகிறேன்; பசி என்னை வருத்துகிறது." அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, அந்தப் பறவை இவ்வாறு சொன்னது.
12.145.16
न मेऽस्ति विभवो येन नाशयेयं क्षुधां तव ।
उत्पन्नेन हि जीवामो वयं नित्यं वनौकसः ॥ १२.१४५.१६ ॥
"உன் பசியைப் போக்கக்கூடிய செல்வம் என்னிடம் இல்லை. நாங்கள் காட்டில் வாழ்பவர்கள்; எப்போதும் கிடைத்ததைக் கொண்டே வாழ்கிறோம்."
12.145.17
संचयो नास्ति चास्माकं मुनीनामिव कानने ।
इत्युक्त्वा तं तदा तत्र विवर्णवदनोऽभवत् ॥ १२.१४५.१७ ॥
"காட்டில் முனிவர்களைப் போல எங்களிடம் சேமிப்பு எதுவும் இல்லை." இவ்வாறு சொல்லி, அப்போது அங்கே அவன் முகம் வாடியவனானான்.
12.145.18
कथं नु खलु कर्तव्यमिति चिन्तापरस्तदा ।
बभूव भरतश्रेष्ठ गर्हयन्वृत्तिमात्मनः ॥ १२.१४५.१८ ॥
"இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்ற கவலையில் அப்போது அவன் ஆழ்ந்தான். பரதர்களில் சிறந்தவனே! தன் சொந்த வாழ்க்கை முறையை அவன் நிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான்.
12.145.19
मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तु स पक्षी पक्षिघातिनम् ।
उवाच तर्पयिष्ये त्वां मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ १२.१४५.१९ ॥
ஒரு கணத்தில் உணர்வு பெற்ற அந்தப் பறவை, பறவை வேட்டைக்காரனிடம் கூறியது: "உன்னை திருப்திப்படுத்துவேன்; ஒரு கணம் காத்திரு."
12.145.20
इत्युक्त्वा शुष्कपर्णैस्तु समुज्ज्वाल्य हुताशनम् ।
हर्षेण महताऽऽविष्टः कपोतः पुनरब्रबीत् ॥ १२.१४५.२० ॥
இவ்வாறு கூறி, உலர்ந்த இலைகளால் நெருப்பை மூட்டி, பெரும் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பிய புறா மீண்டும் பேசியது.
12.145.21
ऋषीणां देवतानां च पितृणां च महात्मनाम् ।
युतः पूर्वं मया धर्मो महानतिथिपूजने ॥ १२.१४५.२१ ॥
முன்பு நான், முனிவர்கள், தேவர்கள் மற்றும் மகாத்மாக்களான முன்னோர்களுடன் இணைந்த பெரிய தர்மத்தை விருந்தினரை உபசரிப்பதில் கடைப்பிடித்தேன்.
12.145.22
कुरुष्वानुग्रहं सौम्य सत्यमेतद्ब्रबीमि ते ।
निश्चिता खलु मे बुद्धिरतिथिप्रतिपूजने ॥ १२.१४५.२२ ॥
சௌம்யனே, எனக்கு அருள் செய். நான் உனக்குச் சொல்வது உண்மை. விருந்தினரை உபசரிப்பதில் என் மனம் உறுதியாகிவிட்டது.
12.145.23
ततः कृतप्रतिज्ञो वै स पक्षी प्रहसन्निव ।
तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रविवेश महामतिः ॥ १२.१४५.२३ ॥
பிறகு சபதம் செய்த அந்த மகாபுத்தியுள்ள பறவை, சிரிப்பது போல அந்த நெருப்பை மூன்று முறை வலம் வந்து அதில் நுழைந்தது.
12.145.24
अग्निमध्ये प्रविष्टं तु लुब्धो दृष्ट्वा च पक्षिणम् ।
चिन्तयामास मनसा किमिदं वै मया कृतम् ॥ १२.१४५.२४ ॥
நெருப்பின் நடுவில் நுழைந்த அந்தப் பறவையைக் கண்ட வேடன் மனதில் நினைத்தான்: "ஐயோ, நான் இதென்ன செய்துவிட்டேன்?"
12.145.25
अहो मम नृशंसस्य गर्हितस्य स्वकर्मणा ।
अधर्मः सुमहान्धोरो भविष्यति न संशयः ॥ १२.१४५.२५ ॥
ஐயோ! கொடியவனும் இகழத்தக்கவனுமான என் செயலால் மிகப் பெரிய, கொடிய அதர்மம் ஏற்படும்; இதில் ஐயமில்லை.
12.145.26
एवं बहुविधं भूरि विललाप स लुब्धकः ।
गर्हयन्स्वानि कर्माणि द्विजं दृष्ट्वा तथाऽऽगतम् ॥ १२.१४५.२६ ॥
இவ்வாறு அந்த வேடன் பல வகையாகவும் மிகுதியாகவும் புலம்பினான்; தன் செயல்களை இகழ்ந்து கொண்டு, அந்தப் பறவை அவ்வாறே வந்திருப்பதைக் கண்டு.