Mahābhārata · Adhyāya 12.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.145.1
सपत्न्या वचनं श्रुत्वा धर्मयुक्तिसमन्वितम् ।
हर्षेण महता युक्तो वाक्यं व्याकुललोचनः ॥ १२.१४५.१ ॥
Als er die Worte der Mitfrau hörte, die von dharma-gemäßer Überlegung getragen waren, von großer Freude erfüllt, mit bewegten Augen, sprach er diese Worte.
12.145.2
तं वै शाकुनिकं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ।
स पक्षी पूजयामास यत्नात्तं पक्षिजीविनम् ॥ १२.१४५.२ ॥
Als er den Vogelfänger sah, ehrte der Vogel nach der vorgeschriebenen Regel mit Sorgfalt den Mann, der von Vögeln lebt.
12.145.3
उवाच स्वागतं तेऽद्य ब्रूहि किं करवाणि ते ।
सतांपश्च न कर्तव्यः स्वगृहे वर्तते भवान् ॥ १२.१४५.३ ॥
Er sprach: Willkommen dir heute. Sprich, was soll ich für dich tun? Gegenüber den Guten darf man nichts Unpassendes tun; du weilst in deinem eigenen Haus.
12.145.4
तद्ब्रवीतु भवान्क्षिप्रं किं करोमि किमिच्छसि ।
प्रणयेन ब्रवीमि त्वां त्वं हि नः शरणागतः ॥ १२.१४५.४ ॥
Darum sprich schnell: Was soll ich tun, was wünschst du? Mit Zuneigung sage ich dir: Du bist als Zufluchtsuchender zu uns gekommen.
12.145.5
अरावप्युचितं कार्यमातिथ्यं गृहमागते ।
छेत्तुमप्यागते छायां नोपसंहरते द्रुमः ॥ १२.१४५.५ ॥
Auch einem Feind, der ins Haus kommt, ist angemessene Gastfreundschaft zu gewähren; auch dem, der zum Fällen kommt, entzieht der Baum nicht seinen Schatten.
12.145.6
शरणागतस्य कर्तव्यमातिथ्यं हि प्रयत्नतः ।
पञ्चयज्ञप्रवृत्तेन गृहस्थेन विशेषतः ॥ १२.१४५.६ ॥
Gastfreundschaft ist dem Schutzsuchenden sorgfältig zu gewähren, besonders vom Hausvater, der sich den fünf Opfern widmet.
12.145.7
पञ्चयज्ञांस्तु यो मोहान्न करोति गृहाश्रमी ।
तस्य नायं न च परो लोको भवति धर्मतः ॥ १२.१४५.७ ॥
Doch für den Haushaltsvorstand, der aus Verblendung die fünf Opfer nicht vollzieht, gibt es nach dem dharma weder diese Welt noch die andere.
12.145.8
तद्ब्रूहि मां सुविस्रब्धो यत्त्वं वाचा वदिष्यसि ।
तत्करिष्याम्यहं सर्वं मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ १२.१४५.८ ॥
Darum sprich mit vollem Vertrauen zu mir, was du mit deinen Worten sagen wirst; ich werde alles tun. Richte deinen Geist nicht auf Kummer.
12.145.9
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शकुनेर्लुब्धकोऽब्रवीत् ।
बाधते खलु मां शीतं संत्राणं हि विधीयताम् ॥ १२.१४५.९ ॥
Als der Jäger seine Worte hörte, sprach er zu dem Vogel: Die Kälte quält mich wahrlich; man möge für Schutz sorgen.
12.145.10
एवमुक्तस्तनः पक्षी पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
यथा शुष्काणि यत्नेन ज्वलनार्थं द्रुतं ययौ ॥ १२.१४५.१० ॥
So angesprochen breitete der Vogel Blätter auf dem Boden aus und ging eilends und mühsam, die trockenen zu holen, um ein Feuer zu entzünden.
12.145.11
स…वाऽङ्गारकर्मान्तं गृहीत्वाऽग्निमथागमत् ।
तथा शुष्केषु पर्णेषु पावकं सोऽप्यदीपयत् ॥ १२.१४५.११ ॥
Er nahm Feuer aus einem Kohlenmeiler und kam zurück; so entzündete auch er auf den trockenen Blättern das Feuer.
12.145.12
स…प्तं महत्कृत्वा तमाह शरणागतम् ।
… सुविस्रब्धः स्वगात्राण्यकुतोभयः ॥ १२.१४५.१२ ॥
Nachdem er … Großes getan hatte, sprach er zu dem, der Zuflucht gesucht hatte: … in vollem Vertrauen, mit seinen Gliedern, furchtlos.
12.145.13
… तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा लुब्धो गात्राण्यतापयत् ।
अग्निप्रत्यागतप्राणस्ततः प्राह विहंगमम् ॥ १२.१४५.१३ ॥
So angeredet, sprach der Jäger: »Es sei so«, und wärmte seine Glieder. Mit dem durch das Feuer zurückgekehrten Leben sprach er dann zu dem Vogel.
12.145.14
हर्षेण महताऽऽविष्टो वाक्यं व्याकुललोचनः ।
तथेमं शकुनिं दृष्ट्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१४५.१४ ॥
Von großer Freude erfüllt, mit verwirrten Augen, sprach er diese Worte. Als er diesen Vogel sah, durch die vom Schicksal bestimmte Handlung,
12.145.15
दत्तमाहारमिच्छामि त्वया क्षुद्बाधते हि माम् ।
स तद्वचः प्रतिश्रुत्य वाक्यमाह विहंगमः ॥ १२.१४५.१५ ॥
»Ich wünsche die Speise, die du gibst, denn der Hunger quält mich.« Als der Vogel seine Worte gehört hatte, sprach er.
12.145.16
न मेऽस्ति विभवो येन नाशयेयं क्षुधां तव ।
उत्पन्नेन हि जीवामो वयं नित्यं वनौकसः ॥ १२.१४५.१६ ॥
»Ich habe nicht das Vermögen, mit dem ich deinen Hunger stillen könnte. Wir Waldbewohner leben immer von dem, was sich ergibt.«
12.145.17
संचयो नास्ति चास्माकं मुनीनामिव कानने ।
इत्युक्त्वा तं तदा तत्र विवर्णवदनोऽभवत् ॥ १२.१४५.१७ ॥
»Wir haben keinen Vorrat, wie die Weisen im Wald.« Nachdem er dies gesagt hatte, wurde sein Gesicht dort bleich.
12.145.18
कथं नु खलु कर्तव्यमिति चिन्तापरस्तदा ।
बभूव भरतश्रेष्ठ गर्हयन्वृत्तिमात्मनः ॥ १२.१४५.१८ ॥
»Was soll ich nun tun?« In diesen Gedanken versunken, o Bester der Bharatas, schalt er seine eigene Lebensweise.
12.145.19
मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तु स पक्षी पक्षिघातिनम् ।
उवाच तर्पयिष्ये त्वां मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ १२.१४५.१९ ॥
Nach einem Augenblick kam der Vogel zu sich und sprach zum Vogelfänger: "Ich werde dich zufriedenstellen; warte nur einen Augenblick."
12.145.20
इत्युक्त्वा शुष्कपर्णैस्तु समुज्ज्वाल्य हुताशनम् ।
हर्षेण महताऽऽविष्टः कपोतः पुनरब्रबीत् ॥ १२.१४५.२० ॥
Nachdem er dies gesagt und das Feuer mit trockenen Blättern entzündet hatte, sprach die Taube, von großer Freude erfüllt, wieder.
12.145.21
ऋषीणां देवतानां च पितृणां च महात्मनाम् ।
युतः पूर्वं मया धर्मो महानतिथिपूजने ॥ १२.१४५.२१ ॥
Früher habe ich die große Pflicht, verbunden mit den Weisen, den Göttern und den großherzigen Ahnen, in der Verehrung des Gastes erfüllt.
12.145.22
कुरुष्वानुग्रहं सौम्य सत्यमेतद्ब्रबीमि ते ।
निश्चिता खलु मे बुद्धिरतिथिप्रतिपूजने ॥ १२.१४५.२२ ॥
O Sanfter, erweise mir deine Gunst; dies sage ich dir in Wahrheit: Mein Entschluss ist fest auf die Ehrung des Gastes gerichtet.
12.145.23
ततः कृतप्रतिज्ञो वै स पक्षी प्रहसन्निव ।
तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रविवेश महामतिः ॥ १२.१४५.२३ ॥
Dann, nachdem er sein Gelübde abgelegt hatte, umkreiste der weise Vogel, wie lachend, das Feuer dreimal und trat hinein.
12.145.24
अग्निमध्ये प्रविष्टं तु लुब्धो दृष्ट्वा च पक्षिणम् ।
चिन्तयामास मनसा किमिदं वै मया कृतम् ॥ १२.१४५.२४ ॥
Als der Jäger den Vogel sah, der in die Mitte des Feuers eingetreten war, überlegte er bei sich: "Was habe ich nur getan?"
12.145.25
अहो मम नृशंसस्य गर्हितस्य स्वकर्मणा ।
अधर्मः सुमहान्धोरो भविष्यति न संशयः ॥ १२.१४५.२५ ॥
Weh mir! Durch meine eigene grausame und verachtenswerte Tat wird ein großes, furchtbares Unrecht (adharma) entstehen, daran ist kein Zweifel.
12.145.26
एवं बहुविधं भूरि विललाप स लुब्धकः ।
गर्हयन्स्वानि कर्माणि द्विजं दृष्ट्वा तथाऽऽगतम् ॥ १२.१४५.२६ ॥
So klagte der Jäger lange und auf vielerlei Weise, seine eigenen Taten tadelnd, als er den zweimal geborenen Vogel so herankommen sah.