مهابهاراتا · أدهيايا 12.148
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.148.1
वमानस्थौ तु तौ राजंल्लुब्धकः ग्वे ददर्श ह ।
दृष्ट्वा तौ दंपती राजन्व्यचिन्तयत तां गतिम् ॥ १२.१४८.१ ॥
أيها الملك، كان ذانك الاثنان واقفين على مركبة جوية، فرآهما صياد. ولما رأى ذلك الزوج، أيها الملك، فكّر في ذلك المصير.
12.148.2
कीदृशेनेह तपसा गच्छेयं परमां गतिम् ।
इति बुद्ध्या विनिश्चित्य गमनायोपचक्रमे ॥ १२.१४८.२ ॥
"بأي نوع من التقشف هنا أبلغ الطريق الأسمى؟" وبعد أن قرر ذلك بعقله، شرع في الرحيل.
12.148.3
महाप्रस्थानमाश्रित्य लुब्धकः पक्षिजीवकः ।
निश्चष्टो मरुदाहारो निर्ममः स्वर्गकाङ्क्षया ॥ १२.१४८.३ ॥
ولجأ ذلك الصياد الذي كان يعيش على الطيور، إلى الرحلة العظمى، فصار ساكناً، يقتات بالريح، متجرداً من التعلق، راغباً في السماء، [فشرع في التقشف].
12.148.4
ततोऽपश्यत्सुविस्तीर्णं हृद्यं पद्माभिभूषितम् ।
नानापक्षिगणाकीर्णं सरः शीतजलं शिवम् ॥ १२.१४८.४ ॥
ثم رأى بحيرة واسعة جداً بهيجة، مزينة باللوتس، تكتظ بأسراب كثيرة من الطيور، ماؤها بارد ومبارك.
12.148.5
पिपांसार्तोऽपि तदृष्ट्वा तृप्तः स्यान्नात्र संशयः ॥ १२.१४८.५ ॥
حتى من يعذبه العطش يكتفي بمجرد رؤيته؛ ولا شك في ذلك.
12.148.6
उपवासकृशोऽत्यर्थं स तु पार्थिव लुब्धकः ।
उपसृत्य तु तद्धृष्टः श्वापदाध्युपितं वनम् ॥ १२.१४८.६ ॥
أيها الملك، ذلك الصياد الذي أنهكه الصيام، اقترب مبتهجاً من الغابة التي تأوي إليها الوحوش الضارية.
12.148.7
महान्तं निश्चयं कृत्वा लुब्धकः प्रविवेश ह ।
प्रविशन्नेव स वनं निगृहीतः स कण्टकैः ॥ १२.१४८.७ ॥
اتخذ الصياد عزمًا عظيمًا فدخل الغابة، وما إن دخلها حتى علقت به الأشواك.
12.148.8
स कण्टकैर्विभिन्नाङ्गो लोहितार्द्रीकृतच्छविः ।
वभ्राम तस्मिन्विजने नानामृगसमाकुले ॥ १२.१४८.८ ॥
وقد مزّقت الأشواك أعضاءه، وابتلّ جلده بالدم، فتاه في تلك الغابة المقفرة المليئة بأنواع الغزلان.
12.148.9
ततो द्रुमाणां महतां पवनेन वने तदा ।
उदतिष्ठत संघर्षान्सुमहान्हव्यवाहनः ॥ १२.१४८.९ ॥
فنشأت في الغابة نار هائلة من احتكاك الأشجار العظيمة التي حركتها الريح.
12.148.10
तद्वनं वृक्षसंकीर्णं लताविटपसंकुलम् ।
ददाह पावकः क्रुद्धो युगान्ताग्निसमप्रभः ॥ १२.१४८.१० ॥
فالتهمت النار الغاضبة، المتوهجة كنار نهاية الدهر، تلك الغابة المزدحمة بالأشجار والمتشابكة باللبلاب والأغصان.
12.148.11
स ज्वलैः पवनोद्भूतैर्विस्फुलिङ्गैः समन्ततः ।
ददाह तद्वनं घोरं मृगपक्षिसमाकुलम् ॥ १२.१४८.११ ॥
وبألسنة اللهب التي أثارتها الريح وبالشرر المتطاير من كل جانب، احترقت تلك الغابة الرهيبة المليئة بالغزلان والطيور.
12.148.12
ततः स देहमोक्षार्थं संप्रहृष्टेन चेतसा ।
अभ्यधावत वर्धन्तं पावकं लुब्धकस्तदा ॥ १२.१४८.१२ ॥
فاندفع الصياد حينئذ، وقلبه مبتهج طلبًا للخلاص من جسده، نحو النار المتعاظمة.
12.148.13
ततस्तेनाग्निना दग्धो लुब्धको नष्टकल्मषः ।
जगाम परमां सिद्धिं ततो भरतसत्तम ॥ १२.१४८.१३ ॥
فبعد أن احترق الصياد بتلك النار وقد محيت خطاياه، بلغ الكمال الأسمى، يا خير البهارتا.
12.148.14
ततः स्वर्गस्थमात्मानमपश्यद्विगतज्वरः ।
यक्षगन्धर्वसिद्धानां मध्ये भ्राजन्तमिन्द्रवत् ॥ १२.१४८.१४ ॥
ثم رأى نفسه، وقد زال عنه الألم، في السماء، متألقاً كإندرا بين اليكشا والغاندهارفا والسيدها.
12.148.15
एवं खलु कपोतश्च कपोती च पतिव्रता ।
लुब्धकेन सह स्वर्गं गताः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.१४८.१५ ॥
وهكذا ذهب الحمامة والحمامة الوفية لزوجها إلى السماء مع الصياد، بفضل عمل الحسنات.
12.148.16
याऽन्या चैवंविधा नारी भर्तारमनुवर्तते ।
विराजते हि सा क्षिप्रं कपोतीव दिवि स्थिता ॥ १२.१४८.१६ ॥
وكل امرأة أخرى من هذا النوع تتبع زوجها، تتألق سريعاً كالحمامة وهي مقيمة في السماء.
12.148.17
एवमेतत्पुरावृत्तं लुब्धकस्य महात्मनः ।
कपोतस्य च धर्मिष्ठा गतिः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.१४८.१७ ॥
هذه هي الحكاية القديمة عن الصياد العظيم النفس والحمامة؛ وبفضل أعمالهم الحسنة نالا مصيرهما الصالح.
12.148.18
यश्चेदं शृणुयान्नित्यं यश्चेदं परिकीर्तयेत् ।
नाशुभं विद्यते तस्य मनसाऽपि प्रमादतः ॥ १२.१४८.१८ ॥
لمن يسمع هذا دائماً ويرويه، لا يصيبه شيء من الشؤم، لا في الفكر ولا بالغفلة.
12.148.19
युधिष्ठिर महानेष धर्मो धर्मभृतां वर ।
गोघ्नेष्वपि भवेदस्मिन्निष्कृतिः पापकर्मणः ॥ १२.१४८.१९ ॥
يا يودهيشتيرا، هذا دharma عظيم، يا أفضل حاملي الدharma. حتى لمن ارتكب إثم قتل الأبقار قد يكون فيه كفارة.
12.148.20
न निष्कृतिर्भवेत्तस्य यो हन्याच्छरणागतम् ।
इतिहासमिमं श्रुत्वा पुण्यं पापप्रणाशनम्।
न दुर्गतिप्रवाप्नोति स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ १२.१४८.२० ॥
لا كفارة لمن يقتل من جاء مستجيرًا. ومن سمع هذه الحكاية المباركة المُذهبة للذنوب لا يلقى مصيرًا سيئًا، بل يمضي إلى عالم السماء.