மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.148
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.148.1
वमानस्थौ तु तौ राजंल्लुब्धकः ग्वे ददर्श ह ।
दृष्ट्वा तौ दंपती राजन्व्यचिन्तयत तां गतिम् ॥ १२.१४८.१ ॥
அரசே! அவ்விருவரும் விமானத்தில் நின்றிருந்தனர்; அதை ஒரு வேடன் கண்டான். அவ்விருவரையும் கண்டு, அரசே, அவன் அந்த கதியைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
12.148.2
कीदृशेनेह तपसा गच्छेयं परमां गतिम् ।
इति बुद्ध्या विनिश्चित्य गमनायोपचक्रमे ॥ १२.१४८.२ ॥
"இங்கு எத்தகைய தவத்தால் நான் உயர்ந்த கதியை அடைவேன்?" என்று புத்தியால் தீர்மானித்து, அவன் செல்வதற்கு முயன்றான்.
12.148.3
महाप्रस्थानमाश्रित्य लुब्धकः पक्षिजीवकः ।
निश्चष्टो मरुदाहारो निर्ममः स्वर्गकाङ्क्षया ॥ १२.१४८.३ ॥
மகாப்பிரஸ்தானத்தை மேற்கொண்ட அவ்வேடன், பறவைகளால் வாழ்ந்தவன், அசையாதவனாய், காற்றை உணவாகக் கொண்டவனாய், பற்றற்றவனாய், சுவர்க்கத்தை விரும்பி (தவம் செய்தான்).
12.148.4
ततोऽपश्यत्सुविस्तीर्णं हृद्यं पद्माभिभूषितम् ।
नानापक्षिगणाकीर्णं सरः शीतजलं शिवम् ॥ १२.१४८.४ ॥
பின்னர் அவன் மிக விரிந்த, இனிய, தாமரைகளால் அழகுபெற்ற, பல்வேறு பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, குளிர்ந்த நீருள்ள, மங்கலமான ஒரு குளத்தைக் கண்டான்.
12.148.5
पिपांसार्तोऽपि तदृष्ट्वा तृप्तः स्यान्नात्र संशयः ॥ १२.१४८.५ ॥
தாகத்தால் வருந்தியவனும் அதைக் கண்டபோதே திருப்தியடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.
12.148.6
उपवासकृशोऽत्यर्थं स तु पार्थिव लुब्धकः ।
उपसृत्य तु तद्धृष्टः श्वापदाध्युपितं वनम् ॥ १२.१४८.६ ॥
அரசே! உபவாசத்தால் மிகவும் மெலிந்த அந்த வேடன், மகிழ்ச்சியுடன் காட்டு மிருகங்கள் வாழும் அந்தக் காட்டை அடைந்தான்.
12.148.7
महान्तं निश्चयं कृत्वा लुब्धकः प्रविवेश ह ।
प्रविशन्नेव स वनं निगृहीतः स कण्टकैः ॥ १२.१४८.७ ॥
வேடன் பெரும் தீர்மானம் கொண்டு அந்தக் காட்டில் நுழைந்தான். நுழையும்போதே அவன் முட்களால் பிடிபட்டான்.
12.148.8
स कण्टकैर्विभिन्नाङ्गो लोहितार्द्रीकृतच्छविः ।
वभ्राम तस्मिन्विजने नानामृगसमाकुले ॥ १२.१४८.८ ॥
முட்களால் அவன் உடல் கிழிக்கப்பட்டு, அவன் தோல் இரத்தத்தால் நனைந்தது. பல வகை மான்கள் நிறைந்த அந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் அவன் அலைந்து திரிந்தான்.
12.148.9
ततो द्रुमाणां महतां पवनेन वने तदा ।
उदतिष्ठत संघर्षान्सुमहान्हव्यवाहनः ॥ १२.१४८.९ ॥
அப்போது காற்றால் பெரிய மரங்கள் உராய்ந்ததால் காட்டில் மிகப் பெரிய நெருப்பு எழுந்தது.
12.148.10
तद्वनं वृक्षसंकीर्णं लताविटपसंकुलम् ।
ददाह पावकः क्रुद्धो युगान्ताग्निसमप्रभः ॥ १२.१४८.१० ॥
மரங்களும் கொடிகளும் கிளைகளும் நிறைந்த அந்தக் காட்டை, யுகாந்த நெருப்பின் ஒளி கொண்ட கோபமான நெருப்பு எரித்தது.
12.148.11
स ज्वलैः पवनोद्भूतैर्विस्फुलिङ्गैः समन्ततः ।
ददाह तद्वनं घोरं मृगपक्षिसमाकुलम् ॥ १२.१४८.११ ॥
காற்றால் எழுந்த தீச்சுடர்களாலும் தீப்பொறிகளாலும் அது எல்லாப் பக்கமும் அந்த பயங்கரமான, மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்த காட்டை எரித்தது.
12.148.12
ततः स देहमोक्षार्थं संप्रहृष्टेन चेतसा ।
अभ्यधावत वर्धन्तं पावकं लुब्धकस्तदा ॥ १२.१४८.१२ ॥
அப்போது அந்த வேடன் உடலை விடுவிப்பதற்காக மகிழ்ந்த மனத்துடன் வளர்ந்துகொண்டிருந்த நெருப்பை நோக்கி ஓடினான்.
12.148.13
ततस्तेनाग्निना दग्धो लुब्धको नष्टकल्मषः ।
जगाम परमां सिद्धिं ततो भरतसत्तम ॥ १२.१४८.१३ ॥
பின்னர் அந்த நெருப்பால் எரிக்கப்பட்ட வேடன், பாவம் அழிந்தவனாய், பரம சித்தியை அடைந்தான், ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே.
12.148.14
ततः स्वर्गस्थमात्मानमपश्यद्विगतज्वरः ।
यक्षगन्धर्वसिद्धानां मध्ये भ्राजन्तमिन्द्रवत् ॥ १२.१४८.१४ ॥
பின்னர் துன்பம் நீங்கியவனாய், தன்னை சுவர்க்கத்தில் நிற்பவனாகக் கண்டான்; யக்ஷர், கந்தர்வர், சித்தர் நடுவே இந்திரனைப் போல் ஒளிர்ந்தவனாய்.
12.148.15
एवं खलु कपोतश्च कपोती च पतिव्रता ।
लुब्धकेन सह स्वर्गं गताः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.१४८.१५ ॥
இவ்வாறு, புண்ணிய செயலால், கபோதமும் பதிவிரதையான கபோதியும் வேடனுடன் சேர்ந்து சுவர்க்கம் சென்றனர்.
12.148.16
याऽन्या चैवंविधा नारी भर्तारमनुवर्तते ।
विराजते हि सा क्षिप्रं कपोतीव दिवि स्थिता ॥ १२.१४८.१६ ॥
இத்தகைய வேறு பெண்ணும் கணவனைப் பின்தொடர்ந்தால், அவள் சுவர்க்கத்தில் கபோதியைப் போல் நின்று விரைவில் ஒளிர்வாள்.
12.148.17
एवमेतत्पुरावृत्तं लुब्धकस्य महात्मनः ।
कपोतस्य च धर्मिष्ठा गतिः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.१४८.१७ ॥
மகாத்மாவான வேடனும் கபோதமும் பற்றிய இந்தப் பழைய வரலாறு இவ்வாறே; புண்ணிய செயலால் அவர்களின் தர்மமான கதி அமைந்தது.
12.148.18
यश्चेदं शृणुयान्नित्यं यश्चेदं परिकीर्तयेत् ।
नाशुभं विद्यते तस्य मनसाऽपि प्रमादतः ॥ १२.१४८.१८ ॥
இதை எந்நாளும் கேட்பவனும், இதைப் புகழ்ந்து உரைப்பவனும், அவனுக்கு மனதாலோ, கவனக்குறைவாலோ கூட எந்த அசுபமும் இல்லை.
12.148.19
युधिष्ठिर महानेष धर्मो धर्मभृतां वर ।
गोघ्नेष्वपि भवेदस्मिन्निष्कृतिः पापकर्मणः ॥ १२.१४८.१९ ॥
யுதிஷ்டிரா, இது மிகப் பெரிய தர்மம். தர்மத்தை ஏந்தியவர்களில் சிறந்தவனே. பசுக்களைக் கொன்ற பாவியின் பாவத்திற்கும் இதில் பரிகாரம் உண்டு.
12.148.20
न निष्कृतिर्भवेत्तस्य यो हन्याच्छरणागतम् ।
इतिहासमिमं श्रुत्वा पुण्यं पापप्रणाशनम्।
न दुर्गतिप्रवाप्नोति स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ १२.१४८.२० ॥
சரணடைந்தவனைக் கொல்பவனுக்கு பரிகாரமே இல்லை. இந்த புண்ணியமும் பாவம் நீக்கும் இதிகாசத்தையும் கேட்பவன் துர்கதியை அடையாமல் சுவர்க்கலோகம் செல்கிறான்.