Mahābhārata · Adhyāya 12.148
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.148.1
वमानस्थौ तु तौ राजंल्लुब्धकः ग्वे ददर्श ह ।
दृष्ट्वा तौ दंपती राजन्व्यचिन्तयत तां गतिम् ॥ १२.१४८.१ ॥
O König, jene beiden standen auf einem Luftwagen, und ein Jäger sah sie. Als er das Paar sah, o König, dachte er über jenen Weg nach.
12.148.2
कीदृशेनेह तपसा गच्छेयं परमां गतिम् ।
इति बुद्ध्या विनिश्चित्य गमनायोपचक्रमे ॥ १२.१४८.२ ॥
„Durch welche Art von Askese hier könnte ich den höchsten Pfad erreichen?“ Nachdem er dies mit seinem Verstand entschieden hatte, machte er sich auf den Weg.
12.148.3
महाप्रस्थानमाश्रित्य लुब्धकः पक्षिजीवकः ।
निश्चष्टो मरुदाहारो निर्ममः स्वर्गकाङ्क्षया ॥ १२.१४८.३ ॥
Nachdem er den großen Aufbruch auf sich genommen hatte, jener Jäger, der von Vögeln lebte, unbeweglich, sich von Wind nährend, frei von Anhaftung, aus Verlangen nach dem Himmel, [übte Askese].
12.148.4
ततोऽपश्यत्सुविस्तीर्णं हृद्यं पद्माभिभूषितम् ।
नानापक्षिगणाकीर्णं सरः शीतजलं शिवम् ॥ १२.१४८.४ ॥
Da sah er einen sehr weiten, lieblichen See, mit Lotusblumen geschmückt, von vielen Vogelschwärmen bevölkert, mit kaltem Wasser und verheißungsvoll.
12.148.5
पिपांसार्तोऽपि तदृष्ट्वा तृप्तः स्यान्नात्र संशयः ॥ १२.१४८.५ ॥
Selbst wer von Durst gequält wäre, würde durch den Anblick gesättigt; daran besteht kein Zweifel.
12.148.6
उपवासकृशोऽत्यर्थं स तु पार्थिव लुब्धकः ।
उपसृत्य तु तद्धृष्टः श्वापदाध्युपितं वनम् ॥ १२.१४८.६ ॥
O König, jener Jäger, durch das Fasten äußerst abgemagert, näherte sich freudig dem von wilden Tieren bewohnten Wald.
12.148.7
महान्तं निश्चयं कृत्वा लुब्धकः प्रविवेश ह ।
प्रविशन्नेव स वनं निगृहीतः स कण्टकैः ॥ १२.१४८.७ ॥
Der Jäger fasste einen großen Entschluss und betrat den Wald; kaum eingetreten, wurde er von Dornen festgehalten.
12.148.8
स कण्टकैर्विभिन्नाङ्गो लोहितार्द्रीकृतच्छविः ।
वभ्राम तस्मिन्विजने नानामृगसमाकुले ॥ १२.१४८.८ ॥
Mit von Dornen durchbohrten Gliedern und blutgetränkter Haut irrte er in jenem öden Wald umher, der voller verschiedener Hirsche war.
12.148.9
ततो द्रुमाणां महतां पवनेन वने तदा ।
उदतिष्ठत संघर्षान्सुमहान्हव्यवाहनः ॥ १२.१४८.९ ॥
Da erhob sich im Wald, durch das Reiben großer, vom Wind bewegter Bäume, ein gewaltiges Feuer.
12.148.10
तद्वनं वृक्षसंकीर्णं लताविटपसंकुलम् ।
ददाह पावकः क्रुद्धो युगान्ताग्निसमप्रभः ॥ १२.१४८.१० ॥
Jener Wald, voller Bäume und dicht von Ranken und Zweigen, wurde vom zornigen Feuer verzehrt, das wie das Feuer am Ende des Weltalters loderte.
12.148.11
स ज्वलैः पवनोद्भूतैर्विस्फुलिङ्गैः समन्ततः ।
ददाह तद्वनं घोरं मृगपक्षिसमाकुलम् ॥ १२.१४८.११ ॥
Mit vom Wind emporgetriebenen Flammen und Funkenregen brannte es ringsum jenen schrecklichen Wald, der voller Hirsche und Vögel war.
12.148.12
ततः स देहमोक्षार्थं संप्रहृष्टेन चेतसा ।
अभ्यधावत वर्धन्तं पावकं लुब्धकस्तदा ॥ १२.१४८.१२ ॥
Da lief der Jäger, des Herzens froh um die Befreiung vom Leib, dem wachsenden Feuer entgegen.
12.148.13
ततस्तेनाग्निना दग्धो लुब्धको नष्टकल्मषः ।
जगाम परमां सिद्धिं ततो भरतसत्तम ॥ १२.१४८.१३ ॥
Da erlangte der Jäger, von jenem Feuer verbrannt und seiner Sünden ledig, die höchste Vollendung, o Bester der Bharatas.
12.148.14
ततः स्वर्गस्थमात्मानमपश्यद्विगतज्वरः ।
यक्षगन्धर्वसिद्धानां मध्ये भ्राजन्तमिन्द्रवत् ॥ १२.१४८.१४ ॥
Da sah er, von Qual befreit, sich selbst im Himmel, leuchtend wie Indra inmitten der Yakṣas, Gandharvas und Siddhas.
12.148.15
एवं खलु कपोतश्च कपोती च पतिव्रता ।
लुब्धकेन सह स्वर्गं गताः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.१४८.१५ ॥
So gingen der Taubenerich und die treue Taubenfrau zusammen mit dem Jäger durch ihr verdienstvolles Tun in den Himmel.
12.148.16
याऽन्या चैवंविधा नारी भर्तारमनुवर्तते ।
विराजते हि सा क्षिप्रं कपोतीव दिवि स्थिता ॥ १२.१४८.१६ ॥
Und jede andere Frau solcher Art, die ihrem Gatten folgt, leuchtet bald auf, wie die Taubenfrau, im Himmel stehend.
12.148.17
एवमेतत्पुरावृत्तं लुब्धकस्य महात्मनः ।
कपोतस्य च धर्मिष्ठा गतिः पुण्येन कर्मणा ॥ १२.१४८.१७ ॥
So verhält es sich mit dieser alten Erzählung vom großherzigen Jäger und der Taube; durch ihr verdienstvolles Tun kam ihr gerechtes Geschick.
12.148.18
यश्चेदं शृणुयान्नित्यं यश्चेदं परिकीर्तयेत् ।
नाशुभं विद्यते तस्य मनसाऽपि प्रमादतः ॥ १२.१४८.१८ ॥
Für den, der dies beständig hört und es verkündet, gibt es kein Unheil, nicht einmal im Gedanken oder durch Nachlässigkeit.
12.148.19
युधिष्ठिर महानेष धर्मो धर्मभृतां वर ।
गोघ्नेष्वपि भवेदस्मिन्निष्कृतिः पापकर्मणः ॥ १२.१४८.१९ ॥
Yudhiṣṭhira, dies ist ein großes dharma, der Beste unter denen, die das dharma tragen. Auch für den, der die Sünde des Kuhtötens begangen hat, kann es darin Sühne geben.
12.148.20
न निष्कृतिर्भवेत्तस्य यो हन्याच्छरणागतम् ।
इतिहासमिमं श्रुत्वा पुण्यं पापप्रणाशनम्।
न दुर्गतिप्रवाप्नोति स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ १२.१४८.२० ॥
Für den, der einen Schutzsuchenden tötet, gibt es keine Sühne. Wer diese verdienstvolle Erzählung hört, die Sünde vernichtet, erlangt kein böses Schicksal und geht in die Himmelswelt.