ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.151.1
तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि धर्ममावृतचेतसे ।
श्रीमन्महाबलस्तुष्टः स्वयं धर्ममवेक्षसे ॥ १२.१५१.१ ॥
ଅତଏବ, ଆବୃତ ମନ ଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ଧର୍ମ କହିବି। ହେ ମହାବଳୀ, ଶ୍ରୀମାନ, ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଜେ ଧର୍ମକୁ ଚାହୁଁଛ।
12.151.2
पुरस्ताद्दारुणे भूत्वा सुचित्रतरमेव तत् ।
अनुगृह्णाति भूतानि स्वेन वृत्तेन पार्थिवः ॥ १२.१५१.२ ॥
ପୂର୍ବରୁ କଠୋର ହୋଇ ତାହା ଅତି ବିଚିତ୍ର ହିଁ ହୁଏ। ରାଜା ନିଜ ଆଚରଣରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
12.151.3
कृत्स्ने नूनं सदसती इति लोको व्यवस्यति ।
यत्र त्वं तादृशो भूत्वा धर्ममेवानुपश्यसि। ॥ १२.१५१.३ ॥
ସମଗ୍ର ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ ସତ ଓ ଅସତ ବିଷୟରେ ଏହିପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ; ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସେପରି ହୋଇ ଧର୍ମକୁ ଦେଖୁଛ।
12.151.4
दर्पं हित्वा पुनश्चापि भोगांश्च तप आस्थितः ।
इत्येतदभिभूतानामद्भुतं जनमेजय ॥ १२.१५१.४ ॥
ଅହଙ୍କାର ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁଣି ଭୋଗକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ତପରେ ସ୍ଥିତ ହେବା — ହେ ଜନମେଜୟ, ଏହା ପରାଜିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ।
12.151.5
योऽदुर्बलो भवेद्दाता कृपणो वा तपोधनः ।
अनाश्चर्यं तदित्याहुर्नातिदूरेण वर्तते ॥ १२.१५१.५ ॥
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦାତା ହୁଏ, କିମ୍ବା କୃପଣ ହୁଏ, କିମ୍ବା ତପୋଧନ ହୁଏ — ତାହାକୁ ଲୋକେ ଅନାଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କହନ୍ତି; ତାହା ଦୂରରେ ନାହିଁ।
12.151.6
तप एव हि कार्पण्यं समग्रमसमीक्षितम् ।
तच्चेत्समीक्षयैव स्याद्भवेत्तस्मिंस्तपो गुणः ॥ १२.१५१.६ ॥
ତପ ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ବିଚାର ନ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୃପଣତା; ତାହା ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ହେଲେ ତାହାତେ ତପର ଗୁଣ ଜନ୍ମେ।
12.151.7
यज्ञो दानं दया वेदाः सत्यं च पृथिवीपते ।
पञ्चैतानि पवित्राणि षष्ठं सुचरितं तपः ॥ १२.१५१.७ ॥
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ଦୟା, ବେଦ ଓ ସତ୍ୟ, ହେ ପୃଥିବୀପତି, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପବିତ୍ର; ଷଷ୍ଠ ସୁଚରିତ ତପ।
12.151.8
तदेव राज्ञां परमं पवित्रं जनमेजय ।
तेन सम्यग्गृहीतेन श्रेयांसं धर्ममाप्स्यसि ॥ १२.१५१.८ ॥
ହେ ଜନମେଜୟ, ତାହା ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମ ପବିତ୍ର; ତାହାକୁ ସମ୍ୟକ୍ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ପାଇବ।
12.151.9
पुण्यदेशाभिगमनं पवित्रं परमं स्मृतम् ।
अत्राप्युदाहरन्तीमां गाथां गीतां ययातिना ॥ १२.१५१.९ ॥
ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପରମ ପବିତ୍ର ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଏ ବିଷୟରେ ଯଯାତିଙ୍କ ଗାଇଥିବା ଏହି ଗାଥା ମଧ୍ୟ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଏ।
12.151.10
यो मर्त्यः प्रतिपद्येत आयुर्जीवेन वा पुनः ।
यज्ञमेकं ततः कृत्वा तत्संन्यस्य तपश्चरेत् ॥ १२.१५१.१० ॥
ଯିଏ ମର୍ତ୍ୟ ନିଜ ଆୟୁ ବା ଜୀବନ ପୁଣି ପାଏ, ସେ ଗୋଟିଏ ଯଜ୍ଞ କରି ତାହା ପରିତ୍ୟାଗ କରି ତପ କରିବା ଉଚିତ।
12.151.11
पुण्यमाहुः कुरुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रात्सरस्वतीम् ।
सरस्वत्याश्च तीर्थानि तीर्थेभ्यश्च पृथूदकम् ॥ १२.१५१.११ ॥
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପୁଣ୍ୟ କୁହାଯାଏ; କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରୁ ସରସ୍ୱତୀ; ସରସ୍ୱତୀର ତୀର୍ଥସମୂହ, ଏବଂ ତୀର୍ଥସମୂହ ମଧ୍ୟରୁ ପୃଥୂଦକ।
12.151.12
यत्रावगाह्य स्थित्वा च नैनं श्वोमरणं तपेत् ।
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ॥ १२.१५१.१२ ॥
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଠିଆ ହେଲେ ଆସନ୍ତାକାଲିର ମୃତ୍ୟୁ ଏହାକୁ କଷ୍ଟ ଦିଏ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ମହାସର, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରଭାସର ଉତ୍ତରେ ମାନସ।
12.151.13
कालोदकं च गन्तासि लब्धायुर्जीविते पुनः ।
सरस्वतीदृषद्वत्योः सेवमानोऽनुसंज्वरेत्।
स्वाध्यायशील एतेषु सर्वेष्वेवमुपस्पृशेत् ॥ १२.१५१.१३ ॥
ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରି ଜୀବନରେ ପୁଣି କାଳୋଦକକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ସେବନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି (ପାପ-) ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଏପରି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।
12.151.14
त्यागधर्मं पवित्राणां संन्यासं मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.१४ ॥
ପବିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗଧର୍ମ ଓ ସଂନ୍ୟାସ ମନୁ କହିଥିଲେ।
12.151.15
अत्राप्युदाहरन्तीमाः गाथाः सत्यवता कृताः ।
यथा कुमारः सत्यो वै नैव पुण्यो न पापकृत।
न ह्यस्ति सर्वभूतेषु दुःखमस्मिन्कुतः सुखम् ॥ १२.१५१.१५ ॥
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟବତଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ଗାଥାଗୁଡ଼ିକ ଉଦାହରଣ ଭାବେ କୁହାଯାଏ — ସତ୍ୟବାଦୀ କୁମାର ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ନୁହେଁ କି ପାପୀ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ହିଁ ଅଛି; ତେବେ ଏ ସଂସାରରେ ସୁଖ କେଉଁଠାରୁ?
12.151.16
एवं प्रकृतिभूतानां सर्वसंसर्गयायिनाम् ।
त्यजतां जीवितं प्रायो निवृत्ते पुण्यपापके। ॥ १२.१५१.१६ ॥
ଏହିପରି ପ୍ରକୃତିରୁ ଜାତ, ସମସ୍ତ ସଂସର୍ଗରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା, ପ୍ରାୟତଃ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ — ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ନିବୃତ୍ତ ହେଲେ (ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି)।
12.151.17
यत्त्वेव राज्ञो ज्यायिष्ठं कार्याणां तद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१५१.१७ ॥
କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।
12.151.18
बलेन संविभागैश्च जय स्वर्गं पुनीष्व च ।
यस्यैव बलमोजश्च स धर्मस्य प्रभुर्नरः ॥ १२.१५१.१८ ॥
ବଳ ଓ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ବଣ୍ଟନ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କର; ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପବିତ୍ର କର। ଯାହାର ବଳ ଓ ଓଜ ଅଛି, ସେହି ମନୁଷ୍ୟ ଧର୍ମର ପ୍ରଭୁ।
12.151.19
ब्राह्मणानां सुखार्थं त्वं पर्येहि पृथिवीमिमाम् ।
यथैवैतान्पुरा क्षेप्सीस्तथैवैतान्प्रसादय ॥ १२.१५१.१९ ॥
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କର। ପୂର୍ବରେ ତୁମେ ଯେପରି ସେମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲ, ସେପରି ଏବେ ସେମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର।
12.151.20
अपि धिक्क्रियमाणोऽपि तर्ज्यमानोऽप्यनेकधा ।
आत्मनो दर्शनं विद्वान्नाहर्ताऽस्मीति मा क्रुधः।
घटमानः स्वकार्येषु कुरु निःश्रेयसं परम् ॥ १२.१५१.२० ॥
ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ନିନ୍ଦିତ ବା ଭୟପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୱାନ ‘ମୁଁ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ’ ଭାବି କ୍ରୋଧ କରିବ ନାହିଁ। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଉଦ୍ୟମ କରି ପରମ କଲ୍ୟାଣ ସାଧନ କର।
12.151.21
हिमाग्निघोरसदृशो राजा भवति कश्चन ।
लाङ्गलाशिकल्पो वा भवेदन्यः परंतपः ॥ १२.१५१.२१ ॥
କୌଣସି ରାଜା ତୁଷାର ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ହୁଅନ୍ତି; କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଲାଙ୍ଗଳ ଭୋଜୀ ପରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତପ୍ତ କରନ୍ତି।
12.151.22
न विशेषेण गन्तव्यमचिकित्सेन वा पुनः ।
न जातु नाहमस्मीति प्रसक्तव्यमसाधुषु ॥ १२.१५१.२२ ॥
ବିଶେଷ ଭାବେ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଚିକିତ୍ସା ବିନା ମଧ୍ୟ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ‘ମୁଁ କେବେ ନୁହେଁ’ ଭାବି ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ସହ ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
12.151.23
विकर्मणा तप्यमानः पापात्पापः प्रमुच्यते ।
नैतत्कुर्या पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२३ ॥
କୁକର୍ମରେ ଅନୁତପ୍ତ ପାପୀ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ‘ଏହା ମୁଁ ପୁନର୍ବାର କରିବି ନାହିଁ’ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ସଂକଳ୍ପରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
12.151.24
चरिष्ये धर्ममेवेति तृतीयात्परिमुच्यते ।
शुचिस्तीर्थान्यनुचरन्बहुत्वात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२४ ॥
‘ମୁଁ କେବଳ ଧର୍ମ ଆଚରଣ କରିବି’ ଏହି ତୃତୀୟ ସଂକଳ୍ପରେ ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଶୁଚି ହୋଇ ଅନେକ ତୀର୍ଥରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ ସେ ବହୁ ବିଷୟରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
12.151.25
कल्याणमनुकर्तव्यं पुरुषेण बुभूषता ।
ये सुगन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ते ॥ १२.१५१.२५ ॥
ସମୃଦ୍ଧି ଇଚ୍ଛୁକ ମନୁଷ୍ୟ କଲ୍ୟାଣକର ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ସୁଗନ୍ଧିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.151.26
ये दुर्गन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ये ।
तपश्चर्यापरः सत्यं पापाद्विपरिमुच्यते ॥ १२.१५१.२६ ॥
ଦୁର୍ଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସେବନ କରୁଥିବାମାନେ ସେପରି ଦୁର୍ଗନ୍ଧିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ପ୍ରକୃତରେ ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ, ସେ ପାପରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
12.151.27
संवत्सरमुपास्याग्निमभिशस्तः प्रमुच्यते ।
त्रीणि वर्षाण्युपास्याग्निं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२७ ॥
ଏକ ବର୍ଷ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଅଭିଯୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ତିନି ବର୍ଷ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଭ୍ରୂଣହତ୍ୟାକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
12.151.28
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ।
अभ्येत्य योजनशतं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२८ ॥
ମହାସରୋବର, ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥ, ପ୍ରଭାସ ଓ ଉତ୍ତର ମାନସ ସରୋବର ନିକଟକୁ ଶହେ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ପହଞ୍ଚି ଭ୍ରୂଣହତ୍ୟାକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
12.151.29
यावतः प्राणिनो हन्यात्तज्जातीयांस्तु तावतः ।
प्रमीयमाणानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२९ ॥
ଯେତିକି ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା କରିଛି, ସେତିକି ସେହି ଜାତିର ମରଣାପନ୍ନ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ପ୍ରାଣହତ୍ୟାକାରୀ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
12.151.30
अपि चाप्सु निमज्जेत जपंस्त्रिरघमर्षणम् ।
यथाऽश्वमेधावभृथस्तथा तन्मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.३० ॥
ପାଣିରେ ଡୁବି ତିନିଥର ଅଘମର୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନର ଫଳ ଭଳି ଏହା, ଏପରି ମନୁ କହିଛନ୍ତି।
12.151.31
क्षिप्रं प्रणुदते पापं सत्कारं लभते तथा ।
अपि चैनं प्रसीदन्ति भूतानि जडमूकवत् ॥ १२.१५१.३१ ॥
ସେ ଶୀଘ୍ର ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ସେହିପରି ସମ୍ମାନ ପାଏ। ଜଡ ଓ ମୂକ ପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତା ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ରହନ୍ତି।
12.151.32
बृहस्पतिं देवगुरुं सुरासुराः ।
समेत्य सर्वे नृपते त्वयुज्जत।
धर्मे फलं हेतुकृते महर्षे ।
तथेतरस्मिन्नरके पापलोक्ये ॥ १२.१५१.३२ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ହେ ମହର୍ଷି, ଧର୍ମର ଫଳ କାରଣରୁ ହୁଏ; ସେହିପରି ପାପଲୋକ ନରକରେ ମଧ୍ୟ।
12.151.33
उभे तु यस्य सुकृते भवेतां ।
किं तत्तयोस्तत्र जयोत्तरं स्यात्।
आचक्ष्व तत्कर्मफलं महर्षे ।
कथं पापं नुदते धर्मशीलः ॥ १२.१५१.३३ ॥
ଯାହାର ଦୁଇଟିଯାକ ସୁକୃତ ହୁଏ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ କାହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୟ ହେବ? ହେ ମହର୍ଷି, ସେହି କର୍ମଫଳ କୁହନ୍ତୁ; ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକ କିପରି ପାପକୁ ଦୂର କରେ?
12.151.34
कृत्वा पापं पूर्वमबुद्धिपूर्वं ।
पुण्यानि चेत्कुरुते बुद्धिपूर्वम्।
स तत्पापं नुदते कर्मशीलो ।
वासो यथा मलिनं क्षारयुक्त्या ॥ १२.१५१.३४ ॥
ପୂର୍ବରୁ ଅଜାଣତରେ ପାପ କରି ପରେ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ ପୁଣ୍ୟ କଲେ, ସେହି କର୍ମଶୀଳ ଲୋକ ସେ ପାପ ଦୂର କରେ; କ୍ଷାର ପ୍ରୟୋଗରେ ମଇଳା ବସ୍ତ୍ର ପରି।
12.151.35
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्तीति पुरुषः ।
चिकीर्षेदेव कल्याणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ १२.१५१.३५ ॥
ପାପ କରି ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଏପରି ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ଯେ 'ମୁଁ ନାହିଁ'; ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ଓ ଈର୍ଷାହୀନ ହୋଇ କଲ୍ୟାଣ କରିବାକୁ ହିଁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ।
12.151.36
छिद्राणि वसनस्येव साधुना संवृणोति सः ।
यः पापं पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ॥ १२.१५१.३६ ॥
ବସ୍ତ୍ରର ଛିଦ୍ରକୁ ଭଲ ସୂତାରେ ଢାଙ୍କିବା ପରି, ପାପ କରି ପରେ କଲ୍ୟାଣ ପାଉଥିବା ପୁରୁଷ ସେହି ଛିଦ୍ରକୁ ଢାଙ୍କି ଦିଏ।
12.151.37
आदित्यः पुनरुद्यन्वा तमः सर्वं व्यपोहति ।
कल्याणमाचरन्नेवं सर्वपापं व्यपोहति ॥ १२.१५१.३७ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁନର୍ବାର ଉଦିତ ହୋଇ ଯେପରି ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ସେହିପରି କଲ୍ୟାଣ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
12.151.38
एवमुक्त्वा तु राजानमिन्द्रोतो जनमेजयम् ।
याजयामास विधिवद्वाजिमेधेन शौनकः ॥ १२.१५१.३८ ॥
ଏପରି ଜନମେଜୟ ରାଜାଙ୍କୁ କହି ଇନ୍ଦ୍ରୋତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୌନକ ବିଧିପୂର୍ବକ ତାଙ୍କଠାରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
12.151.39
ततः स राजा व्यपनीतकल्मषः ।
श्रिया युतः प्रज्वलितोऽनुरूपया।
विवेश राज्यं स्वममित्रकर्शनो ।
यथा दिवं पूर्णवपुर्निशाकरः ॥ १२.१५१.३९ ॥
ତା'ପରେ ପାପମଳରୁ ମୁକ୍ତ ସେହି ରାଜା, ଉପଯୁକ୍ତ ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଦମନକାରୀ ହୋଇ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣବିମ୍ବ ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।