മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.151.1
तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि धर्ममावृतचेतसे ।
श्रीमन्महाबलस्तुष्टः स्वयं धर्ममवेक्षसे ॥ १२.१५१.१ ॥
അതുകൊണ്ട്, മനസ്സ് മറയ്ക്കപ്പെട്ട നിനക്ക് ഞാൻ ധർമ്മം വിശദീകരിക്കാം. മഹാബലനേ, ശ്രീമാനേ, നീ സന്തുഷ്ടനായി സ്വയം ധർമ്മത്തെ നോക്കുന്നു.
12.151.2
पुरस्ताद्दारुणे भूत्वा सुचित्रतरमेव तत् ।
अनुगृह्णाति भूतानि स्वेन वृत्तेन पार्थिवः ॥ १२.१५१.२ ॥
ആദ്യം കഠിനനായി, അത് അത്യന്തം വിചിത്രമായിത്തന്നെ മാറുന്നു. രാജാവ് തന്റെ നടത്തയാൽ ജീവികളിൽ അനുഗ്രഹം ചൊരിയുന്നു.
12.151.3
कृत्स्ने नूनं सदसती इति लोको व्यवस्यति ।
यत्र त्वं तादृशो भूत्वा धर्ममेवानुपश्यसि। ॥ १२.१५१.३ ॥
ലോകം നിശ്ചയമായും സത്തിനെയും അസത്തിനെയും കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ തീരുമാനിക്കുന്നു; അവിടെ നീ അത്തരക്കാരനായി ധർമ്മത്തെത്തന്നെ നോക്കുന്നു.
12.151.4
दर्पं हित्वा पुनश्चापि भोगांश्च तप आस्थितः ।
इत्येतदभिभूतानामद्भुतं जनमेजय ॥ १२.१५१.४ ॥
അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിച്ച്, വീണ്ടും ഭോഗങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, തപസ്സിൽ സ്ഥിതനാകുന്നത് — ജനമേജയാ, ഇത് പരാജിതർക്ക് അത്ഭുതമാണ്.
12.151.5
योऽदुर्बलो भवेद्दाता कृपणो वा तपोधनः ।
अनाश्चर्यं तदित्याहुर्नातिदूरेण वर्तते ॥ १२.१५१.५ ॥
ദുർബലനായിരിക്കെയും ദാതാവാകുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ കൃപണൻ, അല്ലെങ്കിൽ തപസ്സ് ധനമായുള്ളവൻ — അത് അത്ഭുതമല്ലെന്ന് അവർ പറയുന്നു; അത് ദൂരെയല്ല.
12.151.6
तप एव हि कार्पण्यं समग्रमसमीक्षितम् ।
तच्चेत्समीक्षयैव स्याद्भवेत्तस्मिंस्तपो गुणः ॥ १२.१५१.६ ॥
തപസ്സ് തന്നെ പരിശോധിക്കാതിരുന്നാൽ പൂർണ്ണമായ കൃപണതയാണ്; അത് പരിശോധനയിലൂടെ തന്നെയാണെങ്കിൽ അതിൽ തപസ്സിന്റെ ഗുണം ഉണ്ടാകുന്നു.
12.151.7
यज्ञो दानं दया वेदाः सत्यं च पृथिवीपते ।
पञ्चैतानि पवित्राणि षष्ठं सुचरितं तपः ॥ १२.१५१.७ ॥
യജ്ഞം, ദാനം, ദയ, വേദങ്ങൾ, സത്യം, ഹേ ഭൂപതേ, ഇവ അഞ്ചും പവിത്രമാണ്; ആറാമത്തേത് സുചരിതമായ തപസ്സ്.
12.151.8
तदेव राज्ञां परमं पवित्रं जनमेजय ।
तेन सम्यग्गृहीतेन श्रेयांसं धर्ममाप्स्यसि ॥ १२.१५१.८ ॥
ഹേ ജനമേജയ, അതുതന്നെ രാജാക്കന്മാർക്ക് പരമ പവിത്രം; അതിനെ നന്നായി സ്വീകരിച്ചാൽ ശ്രേഷ്ഠമായ ധർമ്മം നീ നേടും.
12.151.9
पुण्यदेशाभिगमनं पवित्रं परमं स्मृतम् ।
अत्राप्युदाहरन्तीमां गाथां गीतां ययातिना ॥ १२.१५१.९ ॥
പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്ര പരമ പവിത്രമെന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതിനെക്കുറിച്ച് യയാതി പാടിയ ഈ ഗാഥയും ഉദാഹരിക്കപ്പെടുന്നു.
12.151.10
यो मर्त्यः प्रतिपद्येत आयुर्जीवेन वा पुनः ।
यज्ञमेकं ततः कृत्वा तत्संन्यस्य तपश्चरेत् ॥ १२.१५१.१० ॥
ഏതൊരു മനുഷ്യൻ തന്റെ ആയുസ്സോ ജീവനോ വീണ്ടും പ്രാപിക്കുന്നുവോ, അവൻ ഒരു യജ്ഞം ചെയ്ത ശേഷം അതു ത്യജിച്ച് തപസ്സ് ചെയ്യണം.
12.151.11
पुण्यमाहुः कुरुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रात्सरस्वतीम् ।
सरस्वत्याश्च तीर्थानि तीर्थेभ्यश्च पृथूदकम् ॥ १२.१५१.११ ॥
കുരുക്ഷേത്രം പുണ്യമെന്ന് പറയുന്നു; കുരുക്ഷേത്രത്തിൽനിന്ന് സരസ്വതി; സരസ്വതിയുടെ തീർത്ഥങ്ങൾ, തീർത്ഥങ്ങളിൽ പൃഥൂദകം.
12.151.12
यत्रावगाह्य स्थित्वा च नैनं श्वोमरणं तपेत् ।
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ॥ १२.१५१.१२ ॥
എവിടെ മുങ്ങിനിന്നാൽ നാളത്തെ മരണം ഇവനെ പീഡിപ്പിക്കില്ലയോ; അവിടെ മഹാസരസ്സ്, പുഷ്കരങ്ങൾ, പ്രഭാസത്തിന്റെ വടക്കുള്ള മാനസം.
12.151.13
कालोदकं च गन्तासि लब्धायुर्जीविते पुनः ।
सरस्वतीदृषद्वत्योः सेवमानोऽनुसंज्वरेत्।
स्वाध्यायशील एतेषु सर्वेष्वेवमुपस्पृशेत् ॥ १२.१५१.१३ ॥
ദീർഘായുസ്സ് ലഭിച്ചവൻ വീണ്ടും ജീവിതത്തിൽ കാലോദകത്തിലേക്ക് പോകണം. സരസ്വതിയെയും ദൃഷദ്വതിയെയും സേവിക്കുന്നവൻ (പാപ) ജ്വരത്തിൽ നിന്ന് മുക്തനാകും. സ്വാധ്യായശീലൻ ഇവയിലെല്ലാം ഇപ്രകാരം ആചമനം ചെയ്യണം.
12.151.14
त्यागधर्मं पवित्राणां संन्यासं मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.१४ ॥
പവിത്രരായവർക്കുള്ള ത്യാഗധർമ്മവും സംന്യാസവും മനു പറഞ്ഞു.
12.151.15
अत्राप्युदाहरन्तीमाः गाथाः सत्यवता कृताः ।
यथा कुमारः सत्यो वै नैव पुण्यो न पापकृत।
न ह्यस्ति सर्वभूतेषु दुःखमस्मिन्कुतः सुखम् ॥ १२.१५१.१५ ॥
ഇവിടെയും സത്യവതൻ രചിച്ച ഈ ഗാഥകൾ ഉദാഹരിക്കുന്നു — സത്യവാദിയായ ഒരു കുമാരൻ പുണ്യവാനുമല്ല, പാപിയുമല്ല. സർവ്വ ഭൂതങ്ങളിലും ദുഃഖമുണ്ട്; ഈ ലോകത്ത് സുഖമെവിടെ?
12.151.16
एवं प्रकृतिभूतानां सर्वसंसर्गयायिनाम् ।
त्यजतां जीवितं प्रायो निवृत्ते पुण्यपापके। ॥ १२.१५१.१६ ॥
ഇപ്രകാരം പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടായവർക്കും, എല്ലാ സംസർഗങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്കും, മിക്കവാറും ജീവൻ ത്യജിക്കുന്നവർക്കും — പുണ്യവും പാപവും നിവൃത്തമാകുമ്പോൾ (അവർ മുക്തരാകുന്നു).
12.151.17
यत्त्वेव राज्ञो ज्यायिष्ठं कार्याणां तद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१५१.१७ ॥
എന്നാൽ രാജാവിന് കർത്തവ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത് ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം.
12.151.18
बलेन संविभागैश्च जय स्वर्गं पुनीष्व च ।
यस्यैव बलमोजश्च स धर्मस्य प्रभुर्नरः ॥ १२.१५१.१८ ॥
ബലത്താലും ന്യായമായ വിഭജനത്താലും ജയിക്കുക; സ്വർഗ്ഗത്തെ പവിത്രമാക്കുക. ആർക്ക് ബലവും ഓജസ്സും ഉണ്ടോ, ആ മനുഷ്യനാണ് ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രഭു.
12.151.19
ब्राह्मणानां सुखार्थं त्वं पर्येहि पृथिवीमिमाम् ।
यथैवैतान्पुरा क्षेप्सीस्तथैवैतान्प्रसादय ॥ १२.१५१.१९ ॥
നീ ബ്രാഹ്മണരുടെ സുഖത്തിനായി ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുക. മുൻപ് നീ അവരെ നിന്ദിച്ചതുപോലെ ഇപ്പോൾ അവരെ പ്രസാദിപ്പിക്കുക.
12.151.20
अपि धिक्क्रियमाणोऽपि तर्ज्यमानोऽप्यनेकधा ।
आत्मनो दर्शनं विद्वान्नाहर्ताऽस्मीति मा क्रुधः।
घटमानः स्वकार्येषु कुरु निःश्रेयसं परम् ॥ १२.१५१.२० ॥
പലവിധത്തിൽ നിന്ദിക്കപ്പെട്ടാലും ഭീഷണിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടാലും, വിദ്വാൻ ‘ഞാൻ കുറ്റക്കാരനല്ല’ എന്ന് കരുതി കോപിക്കരുത്. സ്വകർമ്മങ്ങളിൽ ഉത്സാഹിച്ച് പരമമായ നന്മ നേടുക.
12.151.21
हिमाग्निघोरसदृशो राजा भवति कश्चन ।
लाङ्गलाशिकल्पो वा भवेदन्यः परंतपः ॥ १२.१५१.२१ ॥
ചില രാജാക്കന്മാർ മഞ്ഞും അഗ്നിയും പോലെ ഭയങ്കരരാകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു ചിലർ കലപ്പ തിന്നുന്നവനെപ്പോലെ ശത്രുക്കളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരാകുന്നു.
12.151.22
न विशेषेण गन्तव्यमचिकित्सेन वा पुनः ।
न जातु नाहमस्मीति प्रसक्तव्यमसाधुषु ॥ १२.१५१.२२ ॥
പ്രത്യേകിച്ച് പോകരുത്; ചികിത്സയില്ലാതെയും പോകരുത്. ‘ഞാൻ ഒരിക്കലും അല്ല’ എന്ന് കരുതി ദുഷ്ടരോട് ആസക്തരാകരുത്.
12.151.23
विकर्मणा तप्यमानः पापात्पापः प्रमुच्यते ।
नैतत्कुर्या पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२३ ॥
ദുഷ്കർമ്മത്താൽ വേദനിക്കുന്ന പാപി പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ‘ഇത് ഞാൻ ഇനി ചെയ്യില്ല’ എന്ന രണ്ടാമത്തെ തീരുമാനത്താൽ അവൻ പൂർണ്ണമായി മോചിതനാകുന്നു.
12.151.24
चरिष्ये धर्ममेवेति तृतीयात्परिमुच्यते ।
शुचिस्तीर्थान्यनुचरन्बहुत्वात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२४ ॥
‘ഞാൻ ധർമ്മം തന്നെ ആചരിക്കും’ എന്ന മൂന്നാമത്തെ തീരുമാനത്താൽ അവൻ മോചിതനാകുന്നു. ശുദ്ധനായി അനേകം തീർത്ഥങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ പലതിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി മോചിതനാകുന്നു.
12.151.25
कल्याणमनुकर्तव्यं पुरुषेण बुभूषता ।
ये सुगन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ते ॥ १२.१५१.२५ ॥
ഐശ്വര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ നല്ല നടപ്പിനെ അനുകരിക്കണം. സുഗന്ധവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നവർ സുഗന്ധമുള്ളവരായിത്തീരുന്നു.
12.151.26
ये दुर्गन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ये ।
तपश्चर्यापरः सत्यं पापाद्विपरिमुच्यते ॥ १२.१५१.२६ ॥
ദുർഗന്ധമുള്ള വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നവർ ദുർഗന്ധമുള്ളവരായിത്തീരുന്നു. തപസ്സിൽ മുഴുകിയവൻ സത്യമായും പാപത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മോചിതനാകുന്നു.
12.151.27
संवत्सरमुपास्याग्निमभिशस्तः प्रमुच्यते ।
त्रीणि वर्षाण्युपास्याग्निं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२७ ॥
ഒരു വർഷം അഗ്നിയെ ഉപാസിച്ച് കുറ്റാരോപിതൻ മോചിതനാകുന്നു. മൂന്നു വർഷം അഗ്നിയെ ഉപാസിച്ച് ഭ്രൂണഹത്യ ചെയ്ത ബ്രാഹ്മണൻ മോചിതനാകുന്നു.
12.151.28
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ।
अभ्येत्य योजनशतं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२८ ॥
മഹാസരസ്സുകളായ പുഷ്കരങ്ങളിലും പ്രഭാസത്തിലും വടക്കൻ മാനസസരസ്സിലും നൂറു യോജന ദൂരത്തുനിന്ന് എത്തി ഭ്രൂണഹത്യ ചെയ്തവൻ മോചിതനാകുന്നു.
12.151.29
यावतः प्राणिनो हन्यात्तज्जातीयांस्तु तावतः ।
प्रमीयमाणानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२९ ॥
എത്ര ജീവികളെ കൊന്നുവോ, അത്രയും അതേ ജാതിയിലുള്ള, മരിക്കാറായ ജീവികളെ മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജീവഹത്യ ചെയ്തവൻ മോചിതനാകുന്നു.
12.151.30
अपि चाप्सु निमज्जेत जपंस्त्रिरघमर्षणम् ।
यथाऽश्वमेधावभृथस्तथा तन्मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.३० ॥
വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി അഘമർഷണമന്ത്രം മൂന്നു തവണ ജപിക്കണം. അശ്വമേധയജ്ഞത്തിലെ അവഭൃഥസ്നാനഫലം പോലെയാണ് അത് എന്ന് മനു പറഞ്ഞു.
12.151.31
क्षिप्रं प्रणुदते पापं सत्कारं लभते तथा ।
अपि चैनं प्रसीदन्ति भूतानि जडमूकवत् ॥ १२.१५१.३१ ॥
അവൻ പെട്ടെന്ന് പാപത്തെ അകറ്റുന്നു; അതുപോലെ ബഹുമാനവും നേടുന്നു. ജഡരെയും ഊമകളെയും പോലെ ജീവജാലങ്ങളും അവനിൽ പ്രസന്നരാകുന്നു.
12.151.32
बृहस्पतिं देवगुरुं सुरासुराः ।
समेत्य सर्वे नृपते त्वयुज्जत।
धर्मे फलं हेतुकृते महर्षे ।
तथेतरस्मिन्नरके पापलोक्ये ॥ १२.१५१.३२ ॥
രാജാവേ, ദേവഗുരുവായ ബൃഹസ്പതിയുടെ അടുക്കൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും എല്ലാവരും ചേർന്നെത്തി. മഹർഷേ, ധർമ്മത്തിന്റെ ഫലം കാരണത്തിൽ നിന്നാണ്; അതുപോലെ പാപലോകമായ നരകത്തിലും.
12.151.33
उभे तु यस्य सुकृते भवेतां ।
किं तत्तयोस्तत्र जयोत्तरं स्यात्।
आचक्ष्व तत्कर्मफलं महर्षे ।
कथं पापं नुदते धर्मशीलः ॥ १२.१५१.३३ ॥
ആർക്കെല്ലാം സുകൃതം ഉണ്ടോ, അവരിൽ ആരാണ് അവിടെ മേൽക്കൈ നേടുന്നത്? മഹർഷേ, ആ കർമ്മഫലം പറയൂ; ധർമ്മശീലൻ പാപത്തെ എങ്ങനെ അകറ്റുന്നു?
12.151.34
कृत्वा पापं पूर्वमबुद्धिपूर्वं ।
पुण्यानि चेत्कुरुते बुद्धिपूर्वम्।
स तत्पापं नुदते कर्मशीलो ।
वासो यथा मलिनं क्षारयुक्त्या ॥ १२.१५१.३४ ॥
മുമ്പ് അറിയാതെ പാപം ചെയ്ത്, പിന്നീട് ബുദ്ധിപൂർവ്വം പുണ്യം ചെയ്താൽ, ആ കർമ്മശീലൻ ആ പാപത്തെ അകറ്റുന്നു; ക്ഷാരപ്രയോഗത്താൽ മലിനവസ്ത്രം ശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ.
12.151.35
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्तीति पुरुषः ।
चिकीर्षेदेव कल्याणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ १२.१५१.३५ ॥
പാപം ചെയ്തിട്ടും മനുഷ്യൻ 'ഞാൻ ഇല്ല' എന്ന് കരുതരുത്; ശ്രദ്ധയുള്ളവനും അസൂയയില്ലാത്തവനുമായി നന്മ ചെയ്യാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കണം.
12.151.36
छिद्राणि वसनस्येव साधुना संवृणोति सः ।
यः पापं पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ॥ १२.१५१.३६ ॥
വസ്ത്രത്തിലെ ദ്വാരങ്ങൾ നല്ല നൂലുകൊണ്ട് തുന്നി അടയ്ക്കുന്നതുപോലെ, പാപം ചെയ്ത ശേഷം നന്മ നേടുന്നവൻ ആ ദ്വാരങ്ങൾ അടയ്ക്കുന്നു.
12.151.37
आदित्यः पुनरुद्यन्वा तमः सर्वं व्यपोहति ।
कल्याणमाचरन्नेवं सर्वपापं व्यपोहति ॥ १२.१५१.३७ ॥
സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിച്ച് എല്ലാ ഇരുളും അകറ്റുന്നതുപോലെ, നന്മ ചെയ്യുന്നവൻ ഇങ്ങനെതന്നെ എല്ലാ പാപങ്ങളെയും അകറ്റുന്നു.
12.151.38
एवमुक्त्वा तु राजानमिन्द्रोतो जनमेजयम् ।
याजयामास विधिवद्वाजिमेधेन शौनकः ॥ १२.१५१.३८ ॥
ഇങ്ങനെ ജനമേജയ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞശേഷം, ഇന്ദ്രോതന്റെ പുത്രനായ ശൗനകൻ വിധിപ്രകാരം അശ്വമേധയാഗം ചെയ്യിച്ചു.
12.151.39
ततः स राजा व्यपनीतकल्मषः ।
श्रिया युतः प्रज्वलितोऽनुरूपया।
विवेश राज्यं स्वममित्रकर्शनो ।
यथा दिवं पूर्णवपुर्निशाकरः ॥ १२.१५१.३९ ॥
അപ്പോൾ പാപമലിനത നീങ്ങിയ ആ രാജാവ്, തനിക്കു യോജിച്ച ശോഭയാൽ ജ്വലിച്ച്, ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്നവനായി തന്റെ രാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; പൂർണബിംബമായ ചന്ദ്രൻ ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ.