மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.151.1
तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि धर्ममावृतचेतसे ।
श्रीमन्महाबलस्तुष्टः स्वयं धर्ममवेक्षसे ॥ १२.१५१.१ ॥
ஆகையால், மனம் மறைக்கப்பட்ட உனக்கு நான் தர்மத்தை விளக்குவேன். மகாபலனே, மகிமை பொருந்தியவனே, நீ மகிழ்ந்து தானே தர்மத்தை நோக்குகிறாய்.
12.151.2
पुरस्ताद्दारुणे भूत्वा सुचित्रतरमेव तत् ।
अनुगृह्णाति भूतानि स्वेन वृत्तेन पार्थिवः ॥ १२.१५१.२ ॥
முன்பு கடுமையானவனாக இருந்து, அது மிகவும் விசித்திரமானதாகவே ஆகிறது. அரசன் தன் நடத்தையால் உயிரினங்களுக்கு அருள் புரிகிறான்.
12.151.3
कृत्स्ने नूनं सदसती इति लोको व्यवस्यति ।
यत्र त्वं तादृशो भूत्वा धर्ममेवानुपश्यसि। ॥ १२.१५१.३ ॥
உலகம் முழுவதும் நிச்சயமாக நன்மை தீமையைப் பற்றி இவ்வாறு தீர்மானிக்கிறது; அங்கே நீ அத்தகையவனாக இருந்து தர்மத்தையே நோக்குகிறாய்.
12.151.4
दर्पं हित्वा पुनश्चापि भोगांश्च तप आस्थितः ।
इत्येतदभिभूतानामद्भुतं जनमेजय ॥ १२.१५१.४ ॥
கர்வத்தைக் கைவிட்டு, பின்னும் போகங்களையும் விட்டு, தவத்தில் நிலைபெறுதல் — ஜனமேஜயா, இது வீழ்ந்தவர்களுக்கு அற்புதமானது.
12.151.5
योऽदुर्बलो भवेद्दाता कृपणो वा तपोधनः ।
अनाश्चर्यं तदित्याहुर्नातिदूरेण वर्तते ॥ १२.१५१.५ ॥
பலவீனமாக இருந்தும் கொடையாளியாக இருப்பவன், அல்லது கஞ்சனாக இருப்பவன், அல்லது தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டவன் — அதை வியப்பில்லாதது என்கின்றனர்; அது தொலைவில் இல்லை.
12.151.6
तप एव हि कार्पण्यं समग्रमसमीक्षितम् ।
तच्चेत्समीक्षयैव स्याद्भवेत्तस्मिंस्तपो गुणः ॥ १२.१५१.६ ॥
தவமே உண்மையில் முழுவதும் கஞ்சத்தனமாகும், ஆராயப்படாததாக; அது ஆராய்ச்சியாலேயே இருந்தால், அதில் தவத்தின் குணம் உண்டாகும்.
12.151.7
यज्ञो दानं दया वेदाः सत्यं च पृथिवीपते ।
पञ्चैतानि पवित्राणि षष्ठं सुचरितं तपः ॥ १२.१५१.७ ॥
யாகம், தானம், கருணை, வேதங்கள், சத்தியம், ஓ பூமியின் தலைவனே, இவை ஐந்தும் தூய்மையாக்குபவை; ஆறாவது நல்லொழுக்கத்துடன் செய்யப்படும் தவம்.
12.151.8
तदेव राज्ञां परमं पवित्रं जनमेजय ।
तेन सम्यग्गृहीतेन श्रेयांसं धर्ममाप्स्यसि ॥ १२.१५१.८ ॥
ஓ ஜனமேஜயா, அதுவே அரசர்களுக்கு மிகச் சிறந்த தூய்மையாக்கி; அதை முறையாகப் பின்பற்றினால் உயர்ந்த தர்மத்தை அடைவாய்.
12.151.9
पुण्यदेशाभिगमनं पवित्रं परमं स्मृतम् ।
अत्राप्युदाहरन्तीमां गाथां गीतां ययातिना ॥ १२.१५१.९ ॥
புண்ணிய இடங்களுக்குச் செல்வது மிகச் சிறந்த தூய்மையாக்கி என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; இதைப் பற்றியும் யயாதியால் பாடப்பட்ட இந்தக் கதையை அவர்கள் மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்.
12.151.10
यो मर्त्यः प्रतिपद्येत आयुर्जीवेन वा पुनः ।
यज्ञमेकं ततः कृत्वा तत्संन्यस्य तपश्चरेत् ॥ १२.१५१.१० ॥
எந்த மனிதன் தனது ஆயுளை அல்லது வாழ்வைத் திரும்பப் பெறுகிறானோ, அவன் ஒரு யாகம் செய்து பின்னர் அதைத் துறந்து தவம் செய்ய வேண்டும்.
12.151.11
पुण्यमाहुः कुरुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रात्सरस्वतीम् ।
सरस्वत्याश्च तीर्थानि तीर्थेभ्यश्च पृथूदकम् ॥ १२.१५१.११ ॥
குருக்ஷேத்திரம் புண்ணியமானது என்கின்றனர்; குருக்ஷேத்திரத்திலிருந்து சரஸ்வதி; சரஸ்வதியின் தீர்த்தங்கள், தீர்த்தங்களில் பிருதூதகம்.
12.151.12
यत्रावगाह्य स्थित्वा च नैनं श्वोमरणं तपेत् ।
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ॥ १२.१५१.१२ ॥
எங்கே நீராடி நின்றால் நாளை மரணம் இவனை வருத்தாதோ; அங்கே மகாசரம், புஷ்கரங்கள், பிரபாசத்தின் வடக்கே உள்ள மானஸம்.
12.151.13
कालोदकं च गन्तासि लब्धायुर्जीविते पुनः ।
सरस्वतीदृषद्वत्योः सेवमानोऽनुसंज्वरेत्।
स्वाध्यायशील एतेषु सर्वेष्वेवमुपस्पृशेत् ॥ १२.१५१.१३ ॥
நீண்ட ஆயுளைப் பெற்றவன் மீண்டும் வாழ்வில் காலோதகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். சரஸ்வதி, த்ருஷத்வதி ஆகியவற்றை சேவிப்பவன் (பாவ) காய்ச்சலிலிருந்து விடுபடுவான். சுவாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டவன் இவை அனைத்திலும் இவ்வாறே நீராட வேண்டும்.
12.151.14
त्यागधर्मं पवित्राणां संन्यासं मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.१४ ॥
தூய்மையானவர்களுக்கான துறவு தர்மத்தையும் சந்நியாசத்தையும் மனு கூறினார்.
12.151.15
अत्राप्युदाहरन्तीमाः गाथाः सत्यवता कृताः ।
यथा कुमारः सत्यो वै नैव पुण्यो न पापकृत।
न ह्यस्ति सर्वभूतेषु दुःखमस्मिन्कुतः सुखम् ॥ १२.१५१.१५ ॥
இங்கும் சத்யவதனால் இயற்றப்பட்ட இந்த கதைகள் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றன — சத்தியவாதியான ஒரு இளைஞன் புண்ணியவானுமல்ல, பாவியுமல்ல. எல்லா உயிர்களிலும் துக்கமே உள்ளது; இவ்வுலகில் சுகம் எங்கிருந்து?
12.151.16
एवं प्रकृतिभूतानां सर्वसंसर्गयायिनाम् ।
त्यजतां जीवितं प्रायो निवृत्ते पुण्यपापके। ॥ १२.१५१.१६ ॥
இவ்வாறு இயற்கையால் உருவானவர்களுக்கும், எல்லாத் தொடர்புகளிலும் செல்பவர்களுக்கும், பெரும்பாலும் உயிரைத் துறப்பவர்களுக்கும் — புண்ணியமும் பாவமும் நிவிருத்தியடையும் போது (அவர்கள் விடுபடுகின்றனர்).
12.151.17
यत्त्वेव राज्ञो ज्यायिष्ठं कार्याणां तद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१५१.१७ ॥
ஆனால் அரசனுக்கு கடமைகளில் மிகச் சிறந்தது எதுவோ, அதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
12.151.18
बलेन संविभागैश्च जय स्वर्गं पुनीष्व च ।
यस्यैव बलमोजश्च स धर्मस्य प्रभुर्नरः ॥ १२.१५१.१८ ॥
வலத்தாலும் நியாயமான பங்கீட்டாலும் வெற்றி பெறு; சுவர்க்கத்தைத் தூய்மைப்படுத்து. எவனுக்கு பலமும் ஓஜஸும் உண்டோ, அந்த மனிதனே தர்மத்தின் தலைவன்.
12.151.19
ब्राह्मणानां सुखार्थं त्वं पर्येहि पृथिवीमिमाम् ।
यथैवैतान्पुरा क्षेप्सीस्तथैवैतान्प्रसादय ॥ १२.१५१.१९ ॥
நீ அந்தணர்களின் நலனுக்காக இந்த பூமியைச் சுற்றி வா. முன்பு நீ அவர்களை நிந்தித்தது போலவே இப்போது அவர்களைச் சமாதானப்படுத்து.
12.151.20
अपि धिक्क्रियमाणोऽपि तर्ज्यमानोऽप्यनेकधा ।
आत्मनो दर्शनं विद्वान्नाहर्ताऽस्मीति मा क्रुधः।
घटमानः स्वकार्येषु कुरु निःश्रेयसं परम् ॥ १२.१५१.२० ॥
பலவகையிலும் நிந்திக்கப்பட்டாலும், அச்சுறுத்தப்பட்டாலும், அறிஞன் தன்னைப் பற்றி 'நான் குற்றமற்றவன்' என்று எண்ணாமலும் கோபம் கொள்ளாமலும் இருக்கட்டும். தனது கடமைகளில் முயன்று உயர்ந்த நன்மையைச் செய்.
12.151.21
हिमाग्निघोरसदृशो राजा भवति कश्चन ।
लाङ्गलाशिकल्पो वा भवेदन्यः परंतपः ॥ १२.१५१.२१ ॥
சிலர் அரசர்கள் பனியும் நெருப்பும் போல கொடியவர்களாகின்றனர்; அல்லது வேறு சிலர் கலப்பையைத் தின்பவர் போல எதிரிகளை வாட்டுபவர்களாகின்றனர்.
12.151.22
न विशेषेण गन्तव्यमचिकित्सेन वा पुनः ।
न जातु नाहमस्मीति प्रसक्तव्यमसाधुषु ॥ १२.१५१.२२ ॥
சிறப்பாகச் செல்லக்கூடாது; மருத்துவம் இல்லாமலும் செல்லக்கூடாது. 'நான் ஒருபோதும் இல்லை' என்று நினைத்து தீயவர்களுடன் பற்றுக் கொள்ளக்கூடாது.
12.151.23
विकर्मणा तप्यमानः पापात्पापः प्रमुच्यते ।
नैतत्कुर्या पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२३ ॥
தீய செயலால் வருந்தும் பாவி பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். 'இதை நான் மீண்டும் செய்யமாட்டேன்' என்ற இரண்டாவது உறுதியால் அவன் முழுமையாக விடுபடுகிறான்.
12.151.24
चरिष्ये धर्ममेवेति तृतीयात्परिमुच्यते ।
शुचिस्तीर्थान्यनुचरन्बहुत्वात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२४ ॥
'நான் தர்மத்தையே கடைப்பிடிப்பேன்' என்ற மூன்றாவது உறுதியால் அவன் விடுபடுகிறான். தூய்மையுடன் பல புண்ணிய தீர்த்தங்களைச் சென்று வழிபடுவதால் அவன் பலவற்றிலிருந்தும் முழுமையாக விடுபடுகிறான்.
12.151.25
कल्याणमनुकर्तव्यं पुरुषेण बुभूषता ।
ये सुगन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ते ॥ १२.१५१.२५ ॥
செழிப்பை விரும்பும் மனிதன் நற்செயலைப் பின்பற்ற வேண்டும். நறுமணப் பொருட்களைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அதுபோலவே நறுமணம் கொண்டவர்களாகிறார்கள்.
12.151.26
ये दुर्गन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ये ।
तपश्चर्यापरः सत्यं पापाद्विपरिमुच्यते ॥ १२.१५१.२६ ॥
துர்நாற்றமுள்ள பொருட்களைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அதுபோலவே துர்நாற்றம் கொண்டவர்களாகிறார்கள். உண்மையாகவே தவத்தில் ஈடுபட்டவன் பாவத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபடுகிறான்.
12.151.27
संवत्सरमुपास्याग्निमभिशस्तः प्रमुच्यते ।
त्रीणि वर्षाण्युपास्याग्निं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२७ ॥
ஓராண்டு காலம் அக்னியை வழிபட்டு பழிசுமத்தப்பட்டவன் விடுபடுகிறான். மூன்று ஆண்டுகள் அக்னியை வழிபட்டு கருக்கொலை செய்தவன் பிராமணனாயினும் விடுபடுகிறான்.
12.151.28
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ।
अभ्येत्य योजनशतं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२८ ॥
பெரிய ஏரிகளான புஷ்கரங்களையும், பிரபாசத்தையும் வடக்கு மானச ஏரியையும் நூறு யோஜனை தூரத்திலிருந்து அடைந்து கருக்கொலை செய்தவன் விடுபடுகிறான்.
12.151.29
यावतः प्राणिनो हन्यात्तज्जातीयांस्तु तावतः ।
प्रमीयमाणानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२९ ॥
எத்தனை உயிர்களைக் கொன்றானோ, அத்தனை அதே வகையான உயிர்களை, கொல்லப்படுபவற்றை விடுவித்து, உயிர்க்கொலையாளி விடுபடுகிறான்.
12.151.30
अपि चाप्सु निमज्जेत जपंस्त्रिरघमर्षणम् ।
यथाऽश्वमेधावभृथस्तथा तन्मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.३० ॥
நீரில் மூழ்கி அகமர்ஷண மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும். அசுவமேதத்தின் அவப்ருத நீராட்டின் பலன் போன்றதே அது என்று மனு கூறினார்.
12.151.31
क्षिप्रं प्रणुदते पापं सत्कारं लभते तथा ।
अपि चैनं प्रसीदन्ति भूतानि जडमूकवत् ॥ १२.१५१.३१ ॥
அவன் விரைவில் பாவத்தை விரட்டுகிறான்; அதுபோலவே மரியாதையையும் பெறுகிறான். ஜடரைப் போலும் ஊமையரைப் போலும் உயிரினங்களும் அவனிடம் மகிழ்ச்சி கொள்கின்றன.
12.151.32
बृहस्पतिं देवगुरुं सुरासुराः ।
समेत्य सर्वे नृपते त्वयुज्जत।
धर्मे फलं हेतुकृते महर्षे ।
तथेतरस्मिन्नरके पापलोक्ये ॥ १२.१५१.३२ ॥
அரசே, தேவகுருவான பிருஹஸ்பதியிடம் தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் கூடி வந்தனர். மகரிஷியே, தர்மத்தின் பலன் காரணத்தின்படியே; அதுபோலவே மற்றொன்றில், பாவலோகமாகிய நரகத்திலும்.
12.151.33
उभे तु यस्य सुकृते भवेतां ।
किं तत्तयोस्तत्र जयोत्तरं स्यात्।
आचक्ष्व तत्कर्मफलं महर्षे ।
कथं पापं नुदते धर्मशीलः ॥ १२.१५१.३३ ॥
இருவருக்கும் நல்வினை இருந்தால், அவ்விருவரில் அங்கே மேலான வெற்றி பெறுபவர் யார்? மகரிஷியே, அந்தக் கர்மபலனைச் சொல்லுங்கள்; தர்மசீலன் பாவத்தை எவ்வாறு போக்குகிறான்?
12.151.34
कृत्वा पापं पूर्वमबुद्धिपूर्वं ।
पुण्यानि चेत्कुरुते बुद्धिपूर्वम्।
स तत्पापं नुदते कर्मशीलो ।
वासो यथा मलिनं क्षारयुक्त्या ॥ १२.१५१.३४ ॥
முன்பு அறியாமல் பாவம் செய்தவன், பின்பு அறிவுடன் புண்ணியம் செய்தால், அந்தக் கர்மசீலன் அப்பாவத்தைப் போக்குகிறான்; அழுக்கான துணி காரத்தின் முறையால் சுத்தமாவதுபோல.
12.151.35
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्तीति पुरुषः ।
चिकीर्षेदेव कल्याणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ १२.१५१.३५ ॥
பாவம் செய்த பின்னும் 'நான் இல்லை' என்று மனிதன் நினைக்கக் கூடாது; நம்பிக்கையுடனும் பொறாமையின்றியும் நன்மையையே செய்ய விரும்ப வேண்டும்.
12.151.36
छिद्राणि वसनस्येव साधुना संवृणोति सः ।
यः पापं पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ॥ १२.१५१.३६ ॥
துணியின் துளைகளை நல்ல நூலால் தைத்து மூடுவதுபோல, பாவம் செய்து பின் நன்மையை அடையும் மனிதன் அந்த ஓட்டைகளை அடைக்கிறான்.
12.151.37
आदित्यः पुनरुद्यन्वा तमः सर्वं व्यपोहति ।
कल्याणमाचरन्नेवं सर्वपापं व्यपोहति ॥ १२.१५१.३७ ॥
சூரியன் மீண்டும் உதித்து எல்லா இருளையும் நீக்குவது போல, நல்லது செய்பவன் இவ்வாறே எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்குகிறான்.
12.151.38
एवमुक्त्वा तु राजानमिन्द्रोतो जनमेजयम् ।
याजयामास विधिवद्वाजिमेधेन शौनकः ॥ १२.१५१.३८ ॥
இந்திரோதனின் மகன் சௌனகர் ஜனமேஜய அரசனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், முறைப்படி அசுவமேத யாகத்தை அவனுக்குச் செய்வித்தார்.
12.151.39
ततः स राजा व्यपनीतकल्मषः ।
श्रिया युतः प्रज्वलितोऽनुरूपया।
विवेश राज्यं स्वममित्रकर्शनो ।
यथा दिवं पूर्णवपुर्निशाकरः ॥ १२.१५१.३९ ॥
பின்பு பாவமற்றவனான அந்த அரசன், தனக்கேற்ற செல்வத்தால் ஒளிர்ந்து, பகைவரை அடக்கும் தன் அரசுக்குள் நுழைந்தான்; முழுமையான வடிவுடைய சந்திரன் வானத்தில் நுழைவது போல.