Mahābhārata · Adhyāya 12.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.151.1
तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि धर्ममावृतचेतसे ।
श्रीमन्महाबलस्तुष्टः स्वयं धर्ममवेक्षसे ॥ १२.१५१.१ ॥
Portanto, eu te explicarei o dharma, a ti cuja mente está velada. Ó glorioso, de grande poder, satisfeito, tu mesmo contemplas o dharma.
12.151.2
पुरस्ताद्दारुणे भूत्वा सुचित्रतरमेव तत् ।
अनुगृह्णाति भूतानि स्वेन वृत्तेन पार्थिवः ॥ १२.१५१.२ ॥
Primeiro tornando-se severo, aquilo se revela extremamente variado. O rei favorece os seres por sua própria conduta.
12.151.3
कृत्स्ने नूनं सदसती इति लोको व्यवस्यति ।
यत्र त्वं तादृशो भूत्वा धर्ममेवानुपश्यसि। ॥ १२.१५१.३ ॥
O mundo inteiro certamente julga assim o real e o irreal; onde tu, sendo tal, contemplas o próprio dharma.
12.151.4
दर्पं हित्वा पुनश्चापि भोगांश्च तप आस्थितः ।
इत्येतदभिभूतानामद्भुतं जनमेजय ॥ १२.१५१.४ ॥
Abandonar o orgulho, e novamente abandonar os prazeres, adotando a austeridade — isto, ó Janamejaya, é admirável para os que foram dominados.
12.151.5
योऽदुर्बलो भवेद्दाता कृपणो वा तपोधनः ।
अनाश्चर्यं तदित्याहुर्नातिदूरेण वर्तते ॥ १२.१५१.५ ॥
Quem, embora fraco, é doador, ou avaro, ou rico em austeridade — dizem que isso não é espantoso; não ocorre de longe.
12.151.6
तप एव हि कार्पण्यं समग्रमसमीक्षितम् ।
तच्चेत्समीक्षयैव स्याद्भवेत्तस्मिंस्तपो गुणः ॥ १२.१५१.६ ॥
A própria austeridade, quando não examinada, é de fato mesquinhez completa; se for apenas pelo exame, então surge nela a qualidade da austeridade.
12.151.7
यज्ञो दानं दया वेदाः सत्यं च पृथिवीपते ।
पञ्चैतानि पवित्राणि षष्ठं सुचरितं तपः ॥ १२.१५१.७ ॥
O sacrifício, a doação, a compaixão, os Vedas e a verdade, ó senhor da terra — estes cinco são purificadores; o sexto é a austeridade bem praticada.
12.151.8
तदेव राज्ञां परमं पवित्रं जनमेजय ।
तेन सम्यग्गृहीतेन श्रेयांसं धर्ममाप्स्यसि ॥ १२.१५१.८ ॥
Isso mesmo é o supremo purificador para os reis, ó Janamejaya; ao assumi-lo devidamente, obterás um dharma mais elevado.
12.151.9
पुण्यदेशाभिगमनं पवित्रं परमं स्मृतम् ।
अत्राप्युदाहरन्तीमां गाथां गीतां ययातिना ॥ १२.१५१.९ ॥
Ir a lugares sagrados é lembrado como o supremo purificador; sobre isto também citam esta gāthā cantada por Yayāti.
12.151.10
यो मर्त्यः प्रतिपद्येत आयुर्जीवेन वा पुनः ।
यज्ञमेकं ततः कृत्वा तत्संन्यस्य तपश्चरेत् ॥ १२.१५१.१० ॥
Qualquer mortal que recupere a vida ou o sopro, tendo realizado um sacrifício, deve então renunciar a ele e praticar a austeridade.
12.151.11
पुण्यमाहुः कुरुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रात्सरस्वतीम् ।
सरस्वत्याश्च तीर्थानि तीर्थेभ्यश्च पृथूदकम् ॥ १२.१५१.११ ॥
Chamam Kurukṣetra de sagrado; depois de Kurukṣetra, a Sarasvatī; os vaus da Sarasvatī, e entre os vaus, Pṛthūdaka.
12.151.12
यत्रावगाह्य स्थित्वा च नैनं श्वोमरणं तपेत् ।
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ॥ १२.१५१.१२ ॥
Onde, tendo se banhado e permanecido de pé, a morte de amanhã não o atormenta: o grande lago, os Puṣkaras, e, ao norte de Prabhāsa, o Mānasa.
12.151.13
कालोदकं च गन्तासि लब्धायुर्जीविते पुनः ।
सरस्वतीदृषद्वत्योः सेवमानोऽनुसंज्वरेत्।
स्वाध्यायशील एतेषु सर्वेष्वेवमुपस्पृशेत् ॥ १२.१५१.१३ ॥
Tendo alcançado longa vida, deve-se voltar, nesta vida, a Kālodaka. Quem frequenta o Sarasvatī e o Dṛṣadvatī liberta-se da febre (do pecado). Quem se dedica ao estudo dos Vedas deve purificar-se assim em todos estes lugares.
12.151.14
त्यागधर्मं पवित्राणां संन्यासं मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.१४ ॥
Manu declarou o dever da renúncia e o saṃnyāsa para os puros.
12.151.15
अत्राप्युदाहरन्तीमाः गाथाः सत्यवता कृताः ।
यथा कुमारः सत्यो वै नैव पुण्यो न पापकृत।
न ह्यस्ति सर्वभूतेषु दुःखमस्मिन्कुतः सुखम् ॥ १२.१५१.१५ ॥
Aqui também se citam estes versos compostos por Satyavat: como um jovem verdadeiro não é nem virtuoso nem praticante do mal. Entre todos os seres há sofrimento; como, então, haveria felicidade neste mundo?
12.151.16
एवं प्रकृतिभूतानां सर्वसंसर्गयायिनाम् ।
त्यजतां जीवितं प्रायो निवृत्ते पुण्यपापके। ॥ १२.१५१.१६ ॥
Assim, para os seres nascidos da natureza, que transitam por todas as ligações e em geral abandonam a vida, quando mérito e pecado cessam (são libertados).
12.151.17
यत्त्वेव राज्ञो ज्यायिष्ठं कार्याणां तद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१५१.१७ ॥
Mas o mais importante dos deveres do rei, isso te digo.
12.151.18
बलेन संविभागैश्च जय स्वर्गं पुनीष्व च ।
यस्यैव बलमोजश्च स धर्मस्य प्रभुर्नरः ॥ १२.१५१.१८ ॥
Vence pela força e pela justa distribuição, e purifica o céu. O homem que possui força e vigor é o senhor do dharma.
12.151.19
ब्राह्मणानां सुखार्थं त्वं पर्येहि पृथिवीमिमाम् ।
यथैवैतान्पुरा क्षेप्सीस्तथैवैतान्प्रसादय ॥ १२.१५१.१९ ॥
Percorre esta terra para a felicidade dos brâmanes. Assim como outrora os insultaste, agora apazigua-os.
12.151.20
अपि धिक्क्रियमाणोऽपि तर्ज्यमानोऽप्यनेकधा ।
आत्मनो दर्शनं विद्वान्नाहर्ताऽस्मीति मा क्रुधः।
घटमानः स्वकार्येषु कुरु निःश्रेयसं परम् ॥ १२.१५१.२० ॥
Mesmo censurado e ameaçado de muitas maneiras, o sábio não deve irar-se pensando «não sou eu o culpado». Esforça-te nos teus deveres e alcança o bem supremo.
12.151.21
हिमाग्निघोरसदृशो राजा भवति कश्चन ।
लाङ्गलाशिकल्पो वा भवेदन्यः परंतपः ॥ १२.१५१.२१ ॥
Algum rei torna-se terrível como a geada e o fogo, ou outro pode ser como aquele que devora o arado, atormentador de inimigos.
12.151.22
न विशेषेण गन्तव्यमचिकित्सेन वा पुनः ।
न जातु नाहमस्मीति प्रसक्तव्यमसाधुषु ॥ १२.१५१.२२ ॥
Não se deve ir de modo especial, nem sem remédio. Pensando «eu nunca sou assim», não se deve apegar-se aos maus.
12.151.23
विकर्मणा तप्यमानः पापात्पापः प्रमुच्यते ।
नैतत्कुर्या पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२३ ॥
O pecador, atormentado por uma má ação, liberta-se do pecado; com a segunda resolução, «não farei isto de novo», fica totalmente libertado.
12.151.24
चरिष्ये धर्ममेवेति तृतीयात्परिमुच्यते ।
शुचिस्तीर्थान्यनुचरन्बहुत्वात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२४ ॥
Com a terceira resolução, «praticarei apenas o dharma», fica libertado; purificado ao visitar muitos vaus sagrados, fica totalmente libertado de muitas coisas.
12.151.25
कल्याणमनुकर्तव्यं पुरुषेण बुभूषता ।
ये सुगन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ते ॥ १२.१५१.२५ ॥
O homem que deseja prosperar deve seguir o que é bom. Aqueles que frequentam coisas perfumadas tornam-se perfumados também.
12.151.26
ये दुर्गन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ये ।
तपश्चर्यापरः सत्यं पापाद्विपरिमुच्यते ॥ १२.१५१.२६ ॥
Aqueles que frequentam coisas malcheirosas tornam-se malcheirosos também. Quem está verdadeiramente devotado à prática da penitência é completamente libertado do pecado.
12.151.27
संवत्सरमुपास्याग्निमभिशस्तः प्रमुच्यते ।
त्रीणि वर्षाण्युपास्याग्निं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२७ ॥
Um homem acusado de uma falta é libertado após venerar o fogo durante um ano. Um brâmane que matou um embrião é libertado após venerar o fogo durante três anos.
12.151.28
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ।
अभ्येत्य योजनशतं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२८ ॥
Um brâmane que matou um embrião é libertado após chegar, de cem yojanas de distância, aos grandes lagos, às águas de Puṣkara e a Prabhāsa e ao lago Mānasa do norte.
12.151.29
यावतः प्राणिनो हन्यात्तज्जातीयांस्तु तावतः ।
प्रमीयमाणानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२९ ॥
Tantos seres vivos quantos alguém tenha matado, tantos da mesma espécie prestes a morrer deve libertar; tendo-os libertado, o assassino de seres vivos é libertado.
12.151.30
अपि चाप्सु निमज्जेत जपंस्त्रिरघमर्षणम् ।
यथाऽश्वमेधावभृथस्तथा तन्मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.३० ॥
Deve-se também mergulhar nas águas recitando três vezes o Aghamarṣaṇa; seu fruto é como o do banho ritual do sacrifício do cavalo, assim disse Manu.
12.151.31
क्षिप्रं प्रणुदते पापं सत्कारं लभते तथा ।
अपि चैनं प्रसीदन्ति भूतानि जडमूकवत् ॥ १२.१५१.३१ ॥
Logo afasta o pecado e igualmente obtém honra; até os seres se mostram bem dispostos para com ele, como os tolos e os mudos.
12.151.32
बृहस्पतिं देवगुरुं सुरासुराः ।
समेत्य सर्वे नृपते त्वयुज्जत।
धर्मे फलं हेतुकृते महर्षे ।
तथेतरस्मिन्नरके पापलोक्ये ॥ १२.१५१.३२ ॥
Ó rei, os deuses e os demônios reuniram-se todos junto a Bṛhaspati, o mestre dos deuses. Ó grande sábio, o fruto do dharma vem de sua causa; igualmente no outro inferno, o mundo do pecado.
12.151.33
उभे तु यस्य सुकृते भवेतां ।
किं तत्तयोस्तत्र जयोत्तरं स्यात्।
आचक्ष्व तत्कर्मफलं महर्षे ।
कथं पापं नुदते धर्मशीलः ॥ १२.१५१.३३ ॥
Quando ambos têm boas obras, qual dos dois terá lá a vitória superior? Ó grande sábio, explica esse fruto da ação: como aquele de natureza dármica afasta o pecado?
12.151.34
कृत्वा पापं पूर्वमबुद्धिपूर्वं ।
पुण्यानि चेत्कुरुते बुद्धिपूर्वम्।
स तत्पापं नुदते कर्मशीलो ।
वासो यथा मलिनं क्षारयुक्त्या ॥ १२.१५१.३४ ॥
Tendo primeiro cometido o pecado sem intenção deliberada, se depois se praticam boas obras com intenção deliberada, esse homem de ação afasta o pecado, como a roupa suja é limpa com um álcali.
12.151.35
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्तीति पुरुषः ।
चिकीर्षेदेव कल्याणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ १२.१५१.३५ ॥
Tendo cometido pecado, o homem não deve pensar «eu não existo»; antes, cheio de fé e livre de inveja, deve desejar fazer somente o bem.
12.151.36
छिद्राणि वसनस्येव साधुना संवृणोति सः ।
यः पापं पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ॥ १२.१५१.३६ ॥
Assim como se cobrem os buracos de uma veste com bom fio, assim o homem que, tendo cometido pecado, alcança o bem, recobre essas falhas.
12.151.37
आदित्यः पुनरुद्यन्वा तमः सर्वं व्यपोहति ।
कल्याणमाचरन्नेवं सर्वपापं व्यपोहति ॥ १२.१५१.३७ ॥
Assim como o sol, ao nascer de novo, dissipa toda escuridão, aquele que pratica o bem dissipa todo pecado.
12.151.38
एवमुक्त्वा तु राजानमिन्द्रोतो जनमेजयम् ।
याजयामास विधिवद्वाजिमेधेन शौनकः ॥ १२.१५१.३८ ॥
Tendo assim falado ao rei Janamejaya, Śaunaka, filho de Indrota, fez com que ele realizasse segundo o rito o sacrifício do cavalo.
12.151.39
ततः स राजा व्यपनीतकल्मषः ।
श्रिया युतः प्रज्वलितोऽनुरूपया।
विवेश राज्यं स्वममित्रकर्शनो ।
यथा दिवं पूर्णवपुर्निशाकरः ॥ १२.१५१.३९ ॥
Então aquele rei, livre da mácula do pecado, resplandecendo com o esplendor que lhe convinha, subjugador de inimigos, entrou no seu próprio reino, como a lua de corpo cheio entra no céu.