Mahābhārata · Adhyāya 12.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.151.1
तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि धर्ममावृतचेतसे ।
श्रीमन्महाबलस्तुष्टः स्वयं धर्ममवेक्षसे ॥ १२.१५१.१ ॥
Darum werde ich dir, dessen Geist verhüllt ist, das Dharma erklären. O Erhabener, Großmächtiger, zufrieden, schaust du selbst auf das Dharma.
12.151.2
पुरस्ताद्दारुणे भूत्वा सुचित्रतरमेव तत् ।
अनुगृह्णाति भूतानि स्वेन वृत्तेन पार्थिवः ॥ १२.१५१.२ ॥
Zunächst hart geworden, erweist es sich als überaus wunderbar vielfältig. Der König gewährt den Wesen Gnade durch sein eigenes Verhalten.
12.151.3
कृत्स्ने नूनं सदसती इति लोको व्यवस्यति ।
यत्र त्वं तादृशो भूत्वा धर्ममेवानुपश्यसि। ॥ १२.१५१.३ ॥
Die ganze Welt urteilt gewiss so über Seiendes und Nichtseiendes; wo du, so beschaffen, eben das Dharma betrachtest.
12.151.4
दर्पं हित्वा पुनश्चापि भोगांश्च तप आस्थितः ।
इत्येतदभिभूतानामद्भुतं जनमेजय ॥ १२.१५१.४ ॥
Den Stolz ablegen, dann auch die Genüsse, und sich der Askese zuwenden — dies, o Janamejaya, ist wunderbar für die Überwältigten.
12.151.5
योऽदुर्बलो भवेद्दाता कृपणो वा तपोधनः ।
अनाश्चर्यं तदित्याहुर्नातिदूरेण वर्तते ॥ १२.१५१.५ ॥
Wer, obwohl schwach, ein Geber ist, oder geizig, oder reich an Askese — das nennt man nicht erstaunlich; es ist nicht fern.
12.151.6
तप एव हि कार्पण्यं समग्रमसमीक्षितम् ।
तच्चेत्समीक्षयैव स्याद्भवेत्तस्मिंस्तपो गुणः ॥ १२.१५१.६ ॥
Askese selbst ist, wenn ungeprüft, in der Tat völliger Geiz; wenn sie allein durch Prüfung geschieht, dann entsteht in ihr die Eigenschaft der Askese.
12.151.7
यज्ञो दानं दया वेदाः सत्यं च पृथिवीपते ।
पञ्चैतानि पवित्राणि षष्ठं सुचरितं तपः ॥ १२.१५१.७ ॥
Opfer, Gabe, Mitgefühl, die Veden und die Wahrheit, o Herr der Erde — diese fünf sind reinigend; das sechste ist die recht geübte Askese.
12.151.8
तदेव राज्ञां परमं पवित्रं जनमेजय ।
तेन सम्यग्गृहीतेन श्रेयांसं धर्ममाप्स्यसि ॥ १२.१५१.८ ॥
Genau dies ist das höchste Reinigungsmittel für Könige, o Janamejaya; wenn du es recht ergreifst, wirst du ein höheres Dharma erlangen.
12.151.9
पुण्यदेशाभिगमनं पवित्रं परमं स्मृतम् ।
अत्राप्युदाहरन्तीमां गाथां गीतां ययातिना ॥ १२.१५१.९ ॥
Der Besuch heiliger Stätten gilt als höchstes Reinigungsmittel; dazu zitiert man auch diese von Yayāti gesungene Gāthā.
12.151.10
यो मर्त्यः प्रतिपद्येत आयुर्जीवेन वा पुनः ।
यज्ञमेकं ततः कृत्वा तत्संन्यस्य तपश्चरेत् ॥ १२.१५१.१० ॥
Welcher Sterbliche sein Leben oder seinen Atem wiedererlangt, soll, nachdem er ein Opfer vollzogen hat, es dann aufgeben und Askese üben.
12.151.11
पुण्यमाहुः कुरुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रात्सरस्वतीम् ।
सरस्वत्याश्च तीर्थानि तीर्थेभ्यश्च पृथूदकम् ॥ १२.१५१.११ ॥
Kurukṣetra nennt man heilig; nach Kurukṣetra die Sarasvatī; die Furten der Sarasvatī, und unter den Furten Pṛthūdaka.
12.151.12
यत्रावगाह्य स्थित्वा च नैनं श्वोमरणं तपेत् ।
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ॥ १२.१५१.१२ ॥
Wo man, nach dem Bad und dem Stehen, den Tod von morgen nicht quält: der große See, die Puṣkaras, und im Norden von Prabhāsa der Mānasa.
12.151.13
कालोदकं च गन्तासि लब्धायुर्जीविते पुनः ।
सरस्वतीदृषद्वत्योः सेवमानोऽनुसंज्वरेत्।
स्वाध्यायशील एतेषु सर्वेष्वेवमुपस्पृशेत् ॥ १२.१५१.१३ ॥
Wer ein langes Leben erlangt hat, soll im Leben erneut nach Kālodaka gehen. Wer die Sarasvatī und die Dṛṣadvatī aufsucht, wird vom Fieber (der Sünde) befreit. Wer dem Selbststudium ergeben ist, soll sich an all diesen Orten auf diese Weise reinigen.
12.151.14
त्यागधर्मं पवित्राणां संन्यासं मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.१४ ॥
Manu verkündete die Pflicht des Verzichts und den saṃnyāsa für die Reinen.
12.151.15
अत्राप्युदाहरन्तीमाः गाथाः सत्यवता कृताः ।
यथा कुमारः सत्यो वै नैव पुण्यो न पापकृत।
न ह्यस्ति सर्वभूतेषु दुःखमस्मिन्कुतः सुखम् ॥ १२.१५१.१५ ॥
Auch hier werden diese von Satyavat verfassten Verse angeführt: Wie ein wahrhaftiger Jüngling weder tugendhaft noch ein Übeltäter ist. Bei allen Wesen gibt es Leid; wie sollte es also in dieser Welt Glück geben?
12.151.16
एवं प्रकृतिभूतानां सर्वसंसर्गयायिनाम् ।
त्यजतां जीवितं प्रायो निवृत्ते पुण्यपापके। ॥ १२.१५१.१६ ॥
So gilt für die aus der Natur Geborenen, die durch alle Verhaftungen gehen und meist das Leben aufgeben: Wenn Verdienst und Sünde erlöschen, werden sie befreit.
12.151.17
यत्त्वेव राज्ञो ज्यायिष्ठं कार्याणां तद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१५१.१७ ॥
Was jedoch unter den Pflichten des Königs das Wichtigste ist, das sage ich dir.
12.151.18
बलेन संविभागैश्च जय स्वर्गं पुनीष्व च ।
यस्यैव बलमोजश्च स धर्मस्य प्रभुर्नरः ॥ १२.१५१.१८ ॥
Siege durch Stärke und gerechte Verteilung und reinige den Himmel. Wer allein Kraft und Tatkraft besitzt, der ist der Herr des Dharma.
12.151.19
ब्राह्मणानां सुखार्थं त्वं पर्येहि पृथिवीमिमाम् ।
यथैवैतान्पुरा क्षेप्सीस्तथैवैतान्प्रसादय ॥ १२.१५१.१९ ॥
Durchwandere diese Erde zum Glück der Brahmanen. So wie du sie einst geschmäht hast, so besänftige sie nun.
12.151.20
अपि धिक्क्रियमाणोऽपि तर्ज्यमानोऽप्यनेकधा ।
आत्मनो दर्शनं विद्वान्नाहर्ताऽस्मीति मा क्रुधः।
घटमानः स्वकार्येषु कुरु निःश्रेयसं परम् ॥ १२.१५१.२० ॥
Selbst wenn man ihn auf vielerlei Weise schmäht und bedroht, soll der Weise nicht zürnen und denken: »Ich bin nicht der Schuldige.« Strebe in deinen eigenen Pflichten und erlange das höchste Heil.
12.151.21
हिमाग्निघोरसदृशो राजा भवति कश्चन ।
लाङ्गलाशिकल्पो वा भवेदन्यः परंतपः ॥ १२.१५१.२१ ॥
Ein König mag grausam werden wie Frost und Feuer, oder ein anderer gleicht dem, der den Pflug verzehrt, ein Peiniger der Feinde.
12.151.22
न विशेषेण गन्तव्यमचिकित्सेन वा पुनः ।
न जातु नाहमस्मीति प्रसक्तव्यमसाधुषु ॥ १२.१५१.२२ ॥
Man soll nicht besonders dorthin gehen, auch nicht ohne Heilmittel. Im Gedanken »ich bin niemals so« soll man sich nicht an die Bösen binden.
12.151.23
विकर्मणा तप्यमानः पापात्पापः प्रमुच्यते ।
नैतत्कुर्या पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२३ ॥
Der Sünder, von einer bösen Tat gequält, wird von der Sünde befreit; mit dem zweiten Vorsatz »Ich werde das nicht wieder tun« ist er ganz befreit.
12.151.24
चरिष्ये धर्ममेवेति तृतीयात्परिमुच्यते ।
शुचिस्तीर्थान्यनुचरन्बहुत्वात्परिमुच्यते ॥ १२.१५१.२४ ॥
Mit dem dritten Vorsatz »Ich werde nur das Dharma üben« wird er befreit; gereinigt durch den Besuch vieler heiliger Furten, ist er von vielem ganz befreit.
12.151.25
कल्याणमनुकर्तव्यं पुरुषेण बुभूषता ।
ये सुगन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ते ॥ १२.१५१.२५ ॥
Ein Mensch, der gedeihen will, soll dem Guten folgen. Wer wohlriechende Dinge gebraucht, wird selbst wohlriechend.
12.151.26
ये दुर्गन्धीनि सेवन्ते तथागन्धा भवन्ति ये ।
तपश्चर्यापरः सत्यं पापाद्विपरिमुच्यते ॥ १२.१५१.२६ ॥
Wer sich unangenehm riechenden Dingen zuwendet, wird selbst übelriechend. Wer wahrhaftig der Askese hingegeben ist, wird von der Sünde völlig befreit.
12.151.27
संवत्सरमुपास्याग्निमभिशस्तः प्रमुच्यते ।
त्रीणि वर्षाण्युपास्याग्निं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२७ ॥
Ein beschuldigter Mann wird nach einem Jahr der Feuerverehrung befreit. Ein Brahmane, der einen Embryo getötet hat, wird nach drei Jahren der Feuerverehrung befreit.
12.151.28
महासरः पुष्कराणि प्रभासोत्तरमानसे ।
अभ्येत्य योजनशतं भ्रूणहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२८ ॥
Ein Brahmane, der einen Embryo getötet hat, wird befreit, nachdem er von hundert Yojanas Entfernung zu den großen Seen, den Puṣkara-Gewässern, Prabhāsa und dem nördlichen Mānasa-See gelangt ist.
12.151.29
यावतः प्राणिनो हन्यात्तज्जातीयांस्तु तावतः ।
प्रमीयमाणानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते ॥ १२.१५१.२९ ॥
So viele lebende Wesen man getötet hat, so viele derselben Art, die dem Tod entgegengehen, soll man befreien; nachdem er sie befreit hat, wird der Töter lebender Wesen befreit.
12.151.30
अपि चाप्सु निमज्जेत जपंस्त्रिरघमर्षणम् ।
यथाऽश्वमेधावभृथस्तथा तन्मनुरब्रवीत् ॥ १२.१५१.३० ॥
Man soll auch in die Gewässer eintauchen und dreimal den Aghamarṣaṇa rezitieren; seine Frucht gleicht der des Opferbades des Pferdeopfers, so hat Manu gesagt.
12.151.31
क्षिप्रं प्रणुदते पापं सत्कारं लभते तथा ।
अपि चैनं प्रसीदन्ति भूतानि जडमूकवत् ॥ १२.१५१.३१ ॥
Rasch vertreibt er die Sünde und erlangt ebenso Ehre; sogar die Wesen sind ihm gewogen, wie die Stumpfen und Stummen.
12.151.32
बृहस्पतिं देवगुरुं सुरासुराः ।
समेत्य सर्वे नृपते त्वयुज्जत।
धर्मे फलं हेतुकृते महर्षे ।
तथेतरस्मिन्नरके पापलोक्ये ॥ १२.१५१.३२ ॥
O König, die Götter und Dämonen versammelten sich alle bei Bṛhaspati, dem Lehrer der Götter. O großer Weiser, die Frucht des Dharma entsteht aus ihrer Ursache; ebenso in der anderen Hölle, der Welt der Sünde.
12.151.33
उभे तु यस्य सुकृते भवेतां ।
किं तत्तयोस्तत्र जयोत्तरं स्यात्।
आचक्ष्व तत्कर्मफलं महर्षे ।
कथं पापं नुदते धर्मशीलः ॥ १२.१५१.३३ ॥
Wenn beide gute Taten haben, welcher von beiden wird dort den größeren Sieg erringen? O großer Weiser, sage mir diese Frucht der Handlung: Wie vertreibt der dharmisch gesinnte Mensch die Sünde?
12.151.34
कृत्वा पापं पूर्वमबुद्धिपूर्वं ।
पुण्यानि चेत्कुरुते बुद्धिपूर्वम्।
स तत्पापं नुदते कर्मशीलो ।
वासो यथा मलिनं क्षारयुक्त्या ॥ १२.१५१.३४ ॥
Wer zunächst ohne Absicht Sünde begangen hat und dann mit Absicht verdienstvolle Werke vollbringt, der tatkräftige Mensch vertreibt diese Sünde, wie ein beschmutztes Tuch durch Lauge gereinigt wird.
12.151.35
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्तीति पुरुषः ।
चिकीर्षेदेव कल्याणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ १२.१५१.३५ ॥
Hat er Sünde begangen, soll der Mensch nicht denken »ich bin nicht«; vielmehr soll er, gläubig und frei von Neid, nur das Gute zu tun begehren.
12.151.36
छिद्राणि वसनस्येव साधुना संवृणोति सः ।
यः पापं पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ॥ १२.१५१.३६ ॥
Wie man die Löcher eines Gewandes mit gutem Faden zunäht, so verdeckt der Mensch, der nach begangener Sünde das Gute erlangt, jene Mängel.
12.151.37
आदित्यः पुनरुद्यन्वा तमः सर्वं व्यपोहति ।
कल्याणमाचरन्नेवं सर्वपापं व्यपोहति ॥ १२.१५१.३७ ॥
Wie die Sonne, die wieder aufgeht, alle Finsternis vertreibt, so vertreibt, wer Gutes tut, alle Sünde.
12.151.38
एवमुक्त्वा तु राजानमिन्द्रोतो जनमेजयम् ।
याजयामास विधिवद्वाजिमेधेन शौनकः ॥ १२.१५१.३८ ॥
Nachdem er so zu König Janamejaya gesprochen hatte, ließ Śaunaka, der Sohn Indrotas, ihn das Pferdeopfer gemäß der Vorschrift vollziehen.
12.151.39
ततः स राजा व्यपनीतकल्मषः ।
श्रिया युतः प्रज्वलितोऽनुरूपया।
विवेश राज्यं स्वममित्रकर्शनो ।
यथा दिवं पूर्णवपुर्निशाकरः ॥ १२.१५१.३९ ॥
Da trat jener König, von seiner Sündenbefleckung gereinigt, im seiner Würde entsprechenden Glanz strahlend, der Feindebezwinger in sein eigenes Reich ein, wie der vollkörperige Mond in den Himmel tritt.