Mahābhārata · Adhyāya 12.153
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.153.1
बलिनः प्रत्यमित्रस्य नित्यमासन्नवर्तिनः ।
उण्कारापकाराभ्यां समर्थस्योद्यतस्य च ॥ १२.१५३.१ ॥
¿Cómo debe uno actuar con un enemigo poderoso que siempre está cerca, con quien está dispuesto a ofender o dañar y tiene capacidad para hacerlo?
12.153.2
मोहाद्विकत्थनामात्रैरसारोऽल्पबलो लघुः ।
वाग्भिरप्रतिरूपाभिरभिद्रुह्य पितामह ॥ १२.१५३.२ ॥
El que, por ofuscación, solo se jacta, carece de sustancia, tiene poca fuerza y es insignificante, habiendo atacado con palabras impropias, oh abuelo.
12.153.3
आत्मनो बलमास्थाय कथं वर्तेत मानवः ।
आगच्छतोऽतिक्रुद्धस्य तस्योद्धरणकाम्यया ॥ १२.१५३.३ ॥
Confiando en su propia fuerza, ¿cómo debe comportarse un hombre frente a quien llega con gran ira, deseando arrancarlo de raíz?
12.153.4
अत्राप्युदाहन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं भरतश्रेष्ठ शाल्मलेः पवनस्य च ॥ १२.१५३.४ ॥
Aquí también se relata esta antigua historia, un diálogo entre el árbol shalmali y el viento, oh mejor de los Bharatas.
12.153.5
हिमवन्तं समासाद्य महानासीद्वनस्पतिः ।
वर्षपूगाभिसंवृद्धः शाखामूलपलाशवान् ॥ १२.१५३.५ ॥
Al llegar al Himalaya, había un gran árbol, que había crecido durante muchos años, con ramas, raíces y hojas.
12.153.6
तत्र स्म मत्तमातङ्गा घर्मार्ताः श्रमकर्शिताः ।
विश्राम्यन्ति महाबाहो तथाऽन्या मृगजातयः ॥ १२.१५३.६ ॥
Allí descansaban elefantes enfurecidos, atormentados por el calor y debilitados por el cansancio, oh de poderosos brazos, y asimismo otras especies de animales.
12.153.7
नल्वमांत्रपरीणाहो घनच्छायो वनस्पतिः ।
शुकशारिकसंघुष्टः पुष्पवान्फलवानपि ॥ १२.१५३.७ ॥
El árbol del bosque, de un perímetro igual a la medida de nalva, de sombra densa, resonaba con los cantos de loros y mainas; estaba cubierto de flores y también daba fruto.
12.153.8
सार्थका वणिजश्चापि तापसाश्च वनौकसः ।
वसन्ति तत्र मार्गस्थाः सुरम्ये नगसत्तमे ॥ १२.१५३.८ ॥
Caravaneros y mercaderes, y también ascetas y habitantes del bosque, vivían allí en aquella delicioso y excelente montaña, situada junto al camino.
12.153.9
तस्य ता विपुलाः शाखा दृष्ट्वा स्कन्धं च सर्वशः ।
अभिगम्याब्रवीदेनं नारदो भरतर्षभ ॥ १२.१५३.९ ॥
Tras contemplar por todas partes sus amplias ramas y su tronco, Nārada se acercó a él y habló, oh toro de los Bharatas.
12.153.10
अहो नु रमणीयस्त्वमहो चासि मनोहरः ।
प्रीयामहे त्वया नित्यं तरुप्रवर शाल्मके ॥ १२.१५३.१० ॥
¡Ah, qué encantador eres, y qué fascinante! Siempre nos complacemos contigo, oh mejor de los árboles, Śālmali.
12.153.11
सदैव शकुनास्तात मृगाश्चाथ तथा गजाः ।
वसन्ति तव संहृष्टा मनोहरतरास्तथा ॥ १२.१५३.११ ॥
Querido, siempre aves, ciervos y elefantes habitan en ti, alegres, y se vuelven aún más encantadores.
12.153.12
तव शाखा महाशाख स्कन्धांश्च विपुलांस्तथा ।
न वै प्रभग्नान्पश्यामि मारुतेन कथंचन ॥ १२.१५३.१२ ॥
Oh tú de grandes ramas, no veo tus ramas ni tus amplios troncos quebrados por el viento de ninguna manera.
12.153.13
किंनु ते पवनस्तात प्रीतिमानथवा सुहृत् ।
त्वां रक्षति सदा येन वनेऽत्र पवनो ध्रुवम् ॥ १२.१५३.१३ ॥
Querido hijo, ¿acaso el viento te tiene afecto o es tu amigo, para que siempre te proteja aquí en este bosque?
12.153.14
भगवान्पवनः स्थानाद्वृक्षानुच्चावचानपि ।
पर्वतानां च शिखराण्याचालयति वेगवान् ॥ १२.१५३.१४ ॥
El poderoso y veloz dios viento sacude desde su propio lugar los árboles, altos y bajos, y también las cumbres de las montañas.
12.153.15
शोषयत्येव पातालं वहन्गन्धवहः शुचिः ।
सरांसि सरितश्चैव सागरांश्च तथैव च ॥ १२.१५३.१५ ॥
El viento puro, portador de fragancia, seca incluso el inframundo, y del mismo modo los lagos, los ríos y los océanos.
12.153.16
संरक्षति त्वां पवनः सखित्वेन न संशयः ।
तस्मात्त्वं बहुशाखोऽपि पर्णवान्पुष्पवानपि ॥ १२.१५३.१६ ॥
El viento, como amigo, sin duda te protege bien; por eso tienes muchas ramas, hojas y flores.
12.153.17
इदं च रमणीयं ते प्रतिभाति वनस्पते ।
य इमे विहगास्तात रमन्ते मुदितास्त्वयि ॥ १२.१५३.१७ ॥
¡Oh señor del bosque, qué hermoso te parece esto: estas aves, querido hijo, se deleitan en ti, alegres.
12.153.18
एषां पृथक्समस्तानां श्रूयते मधुरस्वरः ।
पुष्पसंमोदने काले वाशन्ते हरियूथपाः ॥ १२.१५३.१८ ॥
Se oye un dulce sonido, de cada uno por separado y de todos juntos, en la estación en que las flores se alegran, o en primavera; estos señores de las bandadas verdes.
12.153.19
तथेमे गर्जिता नागाः स्वयूथगणशोभिताः ।
घर्मार्तास्त्वां समासाद्य सुखं विन्दति शाल्मके। ॥ १२.१५३.१९ ॥
Asimismo, estos elefantes que braman, adornados por sus propias manadas y grupos, afligidos por el calor, llegan a ti y encuentran consuelo bajo el árbol śālmali.
12.153.20
तथैव मृगजातीभिरन्याभिरभिशोभसे ।
तथा सार्थाधिवासैश्च शोभसे मेरुवद्द्रुम् ॥ १२.१५३.२० ॥
Del mismo modo te adornas con muchas especies de ciervos, y asimismo resplandeces con las moradas de las caravanas de mercaderes, como el Meru con sus árboles.
12.153.21
ब्राह्मणैश्च तपः सिद्धैस्तापसैः श्रमणैस्तथा ।
त्रिविष्टपसमं मन्ये तवायतनमेव हि ॥ १२.१५३.२१ ॥
Con brahmanes, con los perfeccionados por la austeridad, con ascetas y renunciantes, considero que tu morada es verdaderamente igual al cielo.