மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.153
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.153.1
बलिनः प्रत्यमित्रस्य नित्यमासन्नवर्तिनः ।
उण्कारापकाराभ्यां समर्थस्योद्यतस्य च ॥ १२.१५३.१ ॥
எப்போதும் அருகில் இருக்கும் வலிமையான எதிரிக்கு, அவமதிப்பாலோ தீங்காலோ ஆற்றலும் தயார்நிலையும் கொண்டவனுக்கும் (எவ்வாறு நடக்க வேண்டும்).
12.153.2
मोहाद्विकत्थनामात्रैरसारोऽल्पबलो लघुः ।
वाग्भिरप्रतिरूपाभिरभिद्रुह्य पितामह ॥ १२.१५३.२ ॥
மயக்கத்தால் வெறும் பெருமை பேசுபவன், சாரமற்றவன், சிறிய வலிமையும் அற்பமானவனும், தகாத சொற்களால் தாக்கியவன், ஓ பிதாமகரே.
12.153.3
आत्मनो बलमास्थाय कथं वर्तेत मानवः ।
आगच्छतोऽतिक्रुद्धस्य तस्योद्धरणकाम्यया ॥ १२.१५३.३ ॥
தன் வலிமையை நம்பி, மிகுந்த கோபத்துடன் அவனை அழிக்கும் நோக்கத்தில் வரும் அவனிடம் மனிதன் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும்?
12.153.4
अत्राप्युदाहन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं भरतश्रेष्ठ शाल्मलेः पवनस्य च ॥ १२.१५३.४ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கிறார்கள்; ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, சால்மலி மரத்துக்கும் காற்றுக்கும் இடையிலான உரையாடல்.
12.153.5
हिमवन्तं समासाद्य महानासीद्वनस्पतिः ।
वर्षपूगाभिसंवृद्धः शाखामूलपलाशवान् ॥ १२.१५३.५ ॥
இமயமலையை அடைந்ததும் அங்கே ஒரு பெரிய மரம் இருந்தது; அது பல ஆண்டுகளாக நன்கு வளர்ந்து, கிளைகளும் வேர்களும் இலைகளும் கொண்டிருந்தது.
12.153.6
तत्र स्म मत्तमातङ्गा घर्मार्ताः श्रमकर्शिताः ।
विश्राम्यन्ति महाबाहो तथाऽन्या मृगजातयः ॥ १२.१५३.६ ॥
அங்கே வெயிலால் வாடியும் களைப்பால் மெலிந்தும் மதம் பிடித்த யானைகள் இளைப்பாறின; ஓ மகாபாகுவே, அவ்வாறே பிற விலங்கினங்களும்.
12.153.7
नल्वमांत्रपरीणाहो घनच्छायो वनस्पतिः ।
शुकशारिकसंघुष्टः पुष्पवान्फलवानपि ॥ १२.१५३.७ ॥
நல்வ அளவு சுற்றளவு கொண்டதும், அடர்ந்த நிழல் தருவதுமான அந்த வனஸ்பதி கிளிகளின் மற்றும் மைனாக்களின் ஒலியால் நிறைந்திருந்தது; அது பூக்களும் பழங்களும் உடையதாக இருந்தது.
12.153.8
सार्थका वणिजश्चापि तापसाश्च वनौकसः ।
वसन्ति तत्र मार्गस्थाः सुरम्ये नगसत्तमे ॥ १२.१५३.८ ॥
வணிகக் குழுக்களும், வியாபாரிகளும், தவசிகளும், காட்டில் வாழ்பவர்களும், பாதையில் அமைந்திருந்த அந்த அழகிய மலைச்சிகரத்தில் தங்கி வாழ்ந்தனர்.
12.153.9
तस्य ता विपुलाः शाखा दृष्ट्वा स्कन्धं च सर्वशः ।
अभिगम्याब्रवीदेनं नारदो भरतर्षभ ॥ १२.१५३.९ ॥
அதன் அகன்ற கிளைகளையும் அடிமரத்தையும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பார்த்த பின், நாரதர் அதனிடம் சென்று, பரதர்களில் காளையே, பேசினார்.
12.153.10
अहो नु रमणीयस्त्वमहो चासि मनोहरः ।
प्रीयामहे त्वया नित्यं तरुप्रवर शाल्मके ॥ १२.१५३.१० ॥
ஆ! நீ எவ்வளவு அழகானவன், எவ்வளவு மனங்கவர்பவன்! எப்போதும் உன்னால் நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறோம், மரங்களில் சிறந்தவனே, சால்மலியே!
12.153.11
सदैव शकुनास्तात मृगाश्चाथ तथा गजाः ।
वसन्ति तव संहृष्टा मनोहरतरास्तथा ॥ १२.१५३.११ ॥
அன்பே! எப்போதும் பறவைகள், மான்கள், யானைகள் ஆகியவை மகிழ்ச்சியுடன் உன்னில் வாழ்கின்றன; அவையும் மேலும் அழகாகின்றன.
12.153.12
तव शाखा महाशाख स्कन्धांश्च विपुलांस्तथा ।
न वै प्रभग्नान्पश्यामि मारुतेन कथंचन ॥ १२.१५३.१२ ॥
பெரும் கிளைகளை உடையவனே! உன் கிளைகளையும் அகன்ற அடிமரங்களையும் காற்றினால் எவ்விதத்திலும் முறிந்தவையாக நான் காண்பதில்லை.
12.153.13
किंनु ते पवनस्तात प्रीतिमानथवा सुहृत् ।
त्वां रक्षति सदा येन वनेऽत्र पवनो ध्रुवम् ॥ १२.१५३.१३ ॥
அன்பு மகனே! காற்று உன்மீது அன்பு கொண்டவனா, அல்லது நண்பனா? அதனால்தான் இந்த வனத்தில் காற்று எப்போதும் உன்னைக் காக்கிறதா?
12.153.14
भगवान्पवनः स्थानाद्वृक्षानुच्चावचानपि ।
पर्वतानां च शिखराण्याचालयति वेगवान् ॥ १२.१५३.१४ ॥
வேகமுள்ள பகவான் காற்று தன் இடத்திலிருந்தே உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் உள்ள மரங்களையும், மலைச் சிகரங்களையும் அசைக்கிறான்.
12.153.15
शोषयत्येव पातालं वहन्गन्धवहः शुचिः ।
सरांसि सरितश्चैव सागरांश्च तथैव च ॥ १२.१५३.१५ ॥
நறுமணம் சுமக்கும் தூய காற்று பாதாளத்தையும் உலர்த்துகிறது; ஏரிகளையும் ஆறுகளையும், கடல்களையும் அப்படியே உலர்த்துகிறது.
12.153.16
संरक्षति त्वां पवनः सखित्वेन न संशयः ।
तस्मात्त्वं बहुशाखोऽपि पर्णवान्पुष्पवानपि ॥ १२.१५३.१६ ॥
காற்று நண்பனாக உன்னை நன்றாகக் காக்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை. அதனால்தான் நீ பல கிளைகளும், இலைகளும், மலர்களும் கொண்டவனாக இருக்கிறாய்.
12.153.17
इदं च रमणीयं ते प्रतिभाति वनस्पते ।
य इमे विहगास्तात रमन्ते मुदितास्त्वयि ॥ १२.१५३.१७ ॥
வனத்தின் அரசே! இது உனக்கு எவ்வளவு அழகாகத் தோன்றுகிறது — இந்தப் பறவைகள், மகனே, மகிழ்ச்சியுடன் உன்மீது இன்புற்று விளையாடுகின்றன.
12.153.18
एषां पृथक्समस्तानां श्रूयते मधुरस्वरः ।
पुष्पसंमोदने काले वाशन्ते हरियूथपाः ॥ १२.१५३.१८ ॥
இவை அனைத்தின் தனித்தனியான, ஒன்றாகக் கலந்த இனிய ஒலிகள் கேட்கின்றன — மலர்கள் மகிழ்ந்து மலரும் காலத்தில், அல்லது வசந்தத்தில், பசுமைக் கூட்டங்களின் தலைவர்கள் (இப்பறவைகள்).
12.153.19
तथेमे गर्जिता नागाः स्वयूथगणशोभिताः ।
घर्मार्तास्त्वां समासाद्य सुखं विन्दति शाल्मके। ॥ १२.१५३.१९ ॥
அவ்வாறே இங்கே முழங்கும் யானைகள், தம் கூட்டங்களாலும் கணங்களாலும் அழகுற்று, வெப்பத்தால் வாடி உன்னை அடைந்து சால்மலி மரத்தடியில் சுகம் காண்கின்றன.
12.153.20
तथैव मृगजातीभिरन्याभिरभिशोभसे ।
तथा सार्थाधिवासैश्च शोभसे मेरुवद्द्रुम् ॥ १२.१५३.२० ॥
அதேபோல் பல வகை மான் இனங்களால் நீ அழகுறுகிறாய்; வணிகக் குழுக்களின் தங்குமிடங்களாலும் நீ சிறக்கிறாய்; மேரு மலையைப் போல மரங்களால் ஒளிர்கிறாய்.
12.153.21
ब्राह्मणैश्च तपः सिद्धैस्तापसैः श्रमणैस्तथा ।
त्रिविष्टपसमं मन्ये तवायतनमेव हि ॥ १२.१५३.२१ ॥
பிராமணர்களாலும், தவத்தால் சித்தி பெற்றோராலும், தவசிகளாலும், சிரமணர்களாலும் நிறைந்த உன் இருப்பிடம் நிச்சயமாக சொர்க்கத்திற்கு சமம் என்று நான் கருதுகிறேன்.