Mahābhārata · Adhyāya 12.153
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.153.1
बलिनः प्रत्यमित्रस्य नित्यमासन्नवर्तिनः ।
उण्कारापकाराभ्यां समर्थस्योद्यतस्य च ॥ १२.१५३.१ ॥
Como agir com um inimigo poderoso que está sempre por perto, com um homem capaz e pronto a ofender ou prejudicar?
12.153.2
मोहाद्विकत्थनामात्रैरसारोऽल्पबलो लघुः ।
वाग्भिरप्रतिरूपाभिरभिद्रुह्य पितामह ॥ १२.१५३.२ ॥
Aquele que, por delusão, apenas se gaba, carece de substância, tem pouca força e é insignificante, tendo atacado com palavras impróprias, ó avô.
12.153.3
आत्मनो बलमास्थाय कथं वर्तेत मानवः ।
आगच्छतोऽतिक्रुद्धस्य तस्योद्धरणकाम्यया ॥ १२.१५३.३ ॥
Confiando na própria força, como deve um homem agir diante daquele que vem em grande cólera, desejando arrancá-lo pela raiz?
12.153.4
अत्राप्युदाहन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं भरतश्रेष्ठ शाल्मलेः पवनस्य च ॥ १२.१५३.४ ॥
Aqui também se narra esta antiga história, um diálogo entre a árvore shalmali e o vento, ó melhor dos Bharatas.
12.153.5
हिमवन्तं समासाद्य महानासीद्वनस्पतिः ।
वर्षपूगाभिसंवृद्धः शाखामूलपलाशवान् ॥ १२.१५३.५ ॥
Ao chegar ao Himalaia, havia uma grande árvore, crescida ao longo de muitos anos, com ramos, raízes e folhas.
12.153.6
तत्र स्म मत्तमातङ्गा घर्मार्ताः श्रमकर्शिताः ।
विश्राम्यन्ति महाबाहो तथाऽन्या मृगजातयः ॥ १२.१५३.६ ॥
Ali descansavam elefantes em fúria, atormentados pelo calor e enfraquecidos pelo cansaço, ó de braços poderosos, assim como outras espécies de animais.
12.153.7
नल्वमांत्रपरीणाहो घनच्छायो वनस्पतिः ।
शुकशारिकसंघुष्टः पुष्पवान्फलवानपि ॥ १२.१५३.७ ॥
A árvore da floresta, de circunferência igual à medida de nalva, de sombra densa, ressoava com os cantos de papagaios e mainas; estava cheia de flores e também dava frutos.
12.153.8
सार्थका वणिजश्चापि तापसाश्च वनौकसः ।
वसन्ति तत्र मार्गस्थाः सुरम्ये नगसत्तमे ॥ १२.१५३.८ ॥
Caravaneiros e mercadores, e também ascetas e habitantes da floresta, viviam ali naquela deliciosa melhor das montanhas, situada no caminho.
12.153.9
तस्य ता विपुलाः शाखा दृष्ट्वा स्कन्धं च सर्वशः ।
अभिगम्याब्रवीदेनं नारदो भरतर्षभ ॥ १२.१५३.९ ॥
Tendo visto seus amplos ramos e o tronco por todos os lados, Nārada aproximou-se dele e falou, ó touro dos Bharatas.
12.153.10
अहो नु रमणीयस्त्वमहो चासि मनोहरः ।
प्रीयामहे त्वया नित्यं तरुप्रवर शाल्मके ॥ १२.१५३.१० ॥
Ah, como és encantador, e como és gracioso! Estamos sempre satisfeitos contigo, ó melhor das árvores, Śālmali.
12.153.11
सदैव शकुनास्तात मृगाश्चाथ तथा गजाः ।
वसन्ति तव संहृष्टा मनोहरतरास्तथा ॥ १२.१५३.११ ॥
Querido, sempre aves, cervos e elefantes habitam em ti, alegres, e tornam-se ainda mais encantadores.
12.153.12
तव शाखा महाशाख स्कन्धांश्च विपुलांस्तथा ।
न वै प्रभग्नान्पश्यामि मारुतेन कथंचन ॥ १२.१५३.१२ ॥
Ó tu de grandes ramos, não vejo os teus ramos nem os teus amplos troncos partidos pelo vento de forma alguma.
12.153.13
किंनु ते पवनस्तात प्रीतिमानथवा सुहृत् ।
त्वां रक्षति सदा येन वनेऽत्र पवनो ध्रुवम् ॥ १२.१५३.१३ ॥
Querido filho, o vento tem afeição por ti, ou é teu amigo, para que sempre te proteja aqui nesta floresta?
12.153.14
भगवान्पवनः स्थानाद्वृक्षानुच्चावचानपि ।
पर्वतानां च शिखराण्याचालयति वेगवान् ॥ १२.१५३.१४ ॥
O poderoso e veloz deus Vento abala, do seu próprio lugar, as árvores altas e baixas e também os cumes das montanhas.
12.153.15
शोषयत्येव पातालं वहन्गन्धवहः शुचिः ।
सरांसि सरितश्चैव सागरांश्च तथैव च ॥ १२.१५३.१५ ॥
O vento puro, portador de fragrância, seca até o submundo, e igualmente os lagos, os rios e os oceanos.
12.153.16
संरक्षति त्वां पवनः सखित्वेन न संशयः ।
तस्मात्त्वं बहुशाखोऽपि पर्णवान्पुष्पवानपि ॥ १२.१५३.१६ ॥
O vento, como amigo, sem dúvida te protege bem; por isso tens muitos ramos, folhas e também flores.
12.153.17
इदं च रमणीयं ते प्रतिभाति वनस्पते ।
य इमे विहगास्तात रमन्ते मुदितास्त्वयि ॥ १२.१५३.१७ ॥
Ó senhor da floresta, como isto te parece encantador: estas aves, querido filho, deleitam-se em ti, alegres.
12.153.18
एषां पृथक्समस्तानां श्रूयते मधुरस्वरः ।
पुष्पसंमोदने काले वाशन्ते हरियूथपाः ॥ १२.१५३.१८ ॥
Ouve-se um som doce, de cada um separadamente e de todos juntos, na estação em que as flores se alegram, ou na primavera: estes senhores dos bandos verdes.
12.153.19
तथेमे गर्जिता नागाः स्वयूथगणशोभिताः ।
घर्मार्तास्त्वां समासाद्य सुखं विन्दति शाल्मके। ॥ १२.१५३.१९ ॥
Assim também estes elefantes que trombeteiam, adornados pelos seus próprios bandos e grupos, atormentados pelo calor, vêm a ti e encontram conforto sob a árvore śālmali.
12.153.20
तथैव मृगजातीभिरन्याभिरभिशोभसे ।
तथा सार्थाधिवासैश्च शोभसे मेरुवद्द्रुम् ॥ १२.१५३.२० ॥
Da mesma forma te adornas com muitas espécies de veados, e também resplandeces com as moradas das caravanas de mercadores, como o Meru com as suas árvores.
12.153.21
ब्राह्मणैश्च तपः सिद्धैस्तापसैः श्रमणैस्तथा ।
त्रिविष्टपसमं मन्ये तवायतनमेव हि ॥ १२.१५३.२१ ॥
Com brâmanes, os aperfeiçoados pela austeridade, ascetas e renunciantes, considero que a tua morada é verdadeiramente igual ao mundo celeste.